De analogie tussen het WZO zionisme en Nation of Islam.

Kanttekeningen... deel II(g)

In het vorige Kleintje sprak Peter Edel de hoop uit dat de artikelenserie "Kanttekeningen deel II" aanleiding zal geven tot een zinvolle discussie. Ondertussen zijn er twee kritieken bij het Kleintje binnen gekomen, maar of die hoofdzakelijk met de recent verschenen artikelen van Edel te maken hebben is de vraag. Desalniettemin hierbij zijn reactie.

door Peter Edel

In Kleintje Muurkrant nummer 330 verscheen een reactie van Lia van der Heijden, die als redactielid aan dit tijdschrift is verbonden. Toen ik hier voor het eerst over hoorde dacht ik aanvankelijk dat ze zich niet kon verenigen met mijn recent in het Kleintje gepubliceerde artikelen. Daarom begreep ik niet waarom ze haar bezwaren naar voren bracht op een tijdstip waarop het laatste deel van "Kanttekeningen deel II" nog moest verschijnen. Maar na haar artikel gelezen te hebben werd me alles duidelijk. De reactie van Lia heeft voor het grootste gedeelte namelijk helemaal geen betrekking op mijn artikelen die het laatste half jaar in 't Kleintje zijn verschenen. In plaats daarvan heeft zij ervoor gekozen om vooral kritiek te leveren op het artikel "Kanttekeningen bij herdenking" dat in 1996 door 'Ravage' werd gepubliceerd.
Omdat haar bezwaren tegen dat artikel in 'Ravage' zoveel overeenkomsten vertonen met de kritiek die mij drie jaar geleden ten deel viel, weet ik weet niet in hoeverre het zinvol is om daar op te reageren. Het zou betekenen dat ik alles moet gaan herhalen wat ik drie jaar geleden al ter verdediging heb geschreven. Dat heeft destijds allemaal in 'Ravage' gestaan, terwijl het tegenwoordig nog te vinden is op de Internetsite van het Kleintje. Ik zou niet weten waarom ik dat hier allemaal moet gaan herhalen. Ik zal dus alleen reageren op de kritiek van Lia met betrekking tot de recentelijk in het Kleintje verschenen artikelenreeks "Kanttekeningen deel II". Maar niet getreurd, want uit dit gedeelte van haar bezwaren volgen al genoeg nieuwe aanknopingspunten. Geïnspireerd door haar bezwaren ben ik zelfs een aantal interessante zaken op het spoor gekomen waar ik eerder nooit van had gehoord. Daarmee is eens te meer gebleken dat kritiek mij alleen maar stimuleert tot verder onderzoek. Een ieder die nog iets te melden heeft over mijn recente artikelen, zou ik dan ook gaarne uit willen nodigen om dit kenbaar te maken.

Lia's kritiek
Ik hoop dat Lia het me niet kwalijk neemt dat ik in mijn reactie niet stil blijf staan bij details uit haar kritiek. In plaats daarvan lijkt het me beter om door te dringen tot de essentie van haar bezwaren, zoals die onder andere naar voren komt in het volgende citaat uit haar artikel: "Heel veel volken streven naar een eigen onafhankelijke staat, terecht of niet terecht, maar nooit wordt dat geïnterpreteerd als anti-Baskisch, anti-Koerdisch, anti-Iers, anti-Kroatisch, anti-Kosovo-Albanees. Nee, de zionisten streefden niet naar integratie, evenmin als de Koerden, Ieren, Basken, Kroaten, en Kosovo-Albanezen dat doen. Afhankelijk van de motivatie achter een onafhankelijkheidsstreven kun je met de ene strijd voor een eigen staat sympathiseren, met de andere niet. En het is natuurlijk altijd de vraag in hoeverre je moet samenwerken met mensen die eigenlijk je vijand zijn, als die mensen wel een bijdrage aan jouw streven kunnen leveren. Ook daarin waren en zijn de zionisten niet uniek." Zo te zien vindt Lia dat ik de bedenkelijke methoden van militante zionisten, zoals van de 'World Zionist Organsiation' (WZO), niet ter sprake mag brengen, omdat soortgelijke praktijken volgens haar ook elders plaatsvinden. Ze bestrijdt niet zo zeer wat ik over het zionisme heb geschreven, maar vindt dat ik één en ander uit proporties heb getrokken door hier geen vergelijkingsmateriaal tegenover te stellen. Want volgens Lia zijn de methoden van het WZO zionisme meer te vergelijken met die van volken als Koerden, Ieren, Basken, Kroaten en Kosovo Albanezen.
Die vergelijking gaat volgens mij voor een groot gedeelte niet op. Zo wonen deze volken al in het gebied waar zij zeggingskracht over wensen te krijgen, terwijl de meeste joodse mensen toen het zionisme ontstond niet in Palestina woonden, maar in de diaspora. Daarnaast hielden de zionisten van de WZO vast aan een fictief raciaal aspect, dat bij Koerden, Ieren etc. in de verste verte niet te vinden is. Dit zijn in mijn ogen daadwerkelijk verschillende omstandigheden. Lia slaagt er dus niet in om een voorbeeld te noemen van omstandigheden die zich direct laten vergelijken met de wijze waarop militante zionisten in de jaren dertig deals hebben gemaakt met vijanden van hun eigen joodse achterban. Eerlijk gezegd had ik tot voor kort ook geen pasklaar voorbeeld voor handen. Daarom ben ik eens wat meer gericht rond gaan kijken of ik een situatie kon vinden die zich daar wel mee laat vergelijken. Ik ben daarbij een kwestie tegen het lijf gelopen die ik zo interessant vindt dat ik deze de lezersters van 't Kleintje niet wil onthouden.

Back to Africa
Het draait hierbij om een gedeelte van de zwarte bevolking in de VS, waarbinnen zich een streven tot terugkeer naar Afrika heeft ontwikkeld. De vergelijking met de zionistische beweging, die joodse mensen naar Israël wilde laten 'terugkeren', dringt zich hier onmiddellijk op. Maar het was niet alleen het streven van deze beweging, dat zich liet vergelijken met de zionistische ideologie. Ook de toegepaste methoden vertoonden paralellen.
Eigenlijk begon de 'Back to Africa'-beweging al in 1816, toen de 'American Colonisation Society' werd opgericht. Door de inspanningen van deze organisatie slaagde een groep bevrijde slaven er zes jaar later in om zich te vestigen in wat later Liberia zou worden genoemd. Aan het begin van deze eeuw werd deze ontwikkeling opgepikt door Marcus Garvey (1887-1940). Hij was oprichter van de 'Universal Negro Improvement Association' (UNIA), een organisatie die streefde naar de terugkeer van alle zwarte Amerikanen naar Afrika. In dit kader was Garvey verder betrokken bij de 'Black Star Line', een scheepsverbinding naar Afrika waarmee Afro-Amerikanen naar hun 'roots' konden worden terug gebracht. Zoals militante zionisten en nazi's tegen het sluiten van huwelijken tussen joden en niet-joden waren, zo had Garvey bezwaren tegen echtelijke verbintenissen tussen blank en zwart. Daarnaast ging hij, evenals de zionisten van de WZO, overeenkomsten aan met de vijanden van zijn eigen achterban. Waar de WZO een gewillig oor vond bij de nazi's, daar klonken de opvattingen van Garvey over rassensegregatie als muziek in de oren bij blanke racisten in de VS. Ook in dit geval ontstond er dan ook een toenadering. En zo bestaan er foto's uit 1921 waarop te zien is hoe Marcus Garvey als speciale gast verscheen tijdens een Ku Klux Klan-bijeenkomst die plaats vond in Atlanta (1). Daarbij was hij gehuld in een speciaal voor hem gemaakt zwart gewaad. Verschil moest er per slot van rekening blijven!

De Nation Of Islam
De UNIA claimde op z'n hoogtepunt twee miljoen leden. Maar in 1922 ging het bergafwaarts, al werd dat niet veroorzaakt door het verschijnen van Garvey bij een KKK bijeenkomst het jaar daarvoor. In plaats daarvan kreeg zijn beweging een behoorlijke dreun te verduren nadat hij was gearresteerd in verband met een fraudeaanklacht. Garvey werd tot een gevangenisstraf veroordeeld, maar twee jaar later naar Jamaica uitgewezen. Vandaaruit vertrok hij naar Londen, om daar in vergetelheid te overlijden.
De 'Back to Africa'-filosofie van Garvey kende na de Tweede Wereldoorlog een opleving in de 'Nation of Islam' (NOI). Deze organisatie van zwarte moslims vertoont tal van overeenkomsten met andere raciaal getinte bewegingen, zoals het nationaal-socialisme en het zionisme van de WZO. Binnen de NOI leeft, ook tegenwoordig nog, een volstrekt fictieve rassentheorie. Die sluit nauw aan bij de ideeën van Garvey, maar doet tegelijkertijd qua irrationaliteit niet onder voor de rassenwaan van de nazi's.
De NOI leider Elijah Muhammed heeft ooit verklaard dat de mensheid volgens hem oorspronkelijk negroïde was. Het blanke ras zou pas later zijn ontstaan en was volgens hem het resultaat van een experiment door een krankzinnige geleerde ergens op een mythisch eiland. Madame Blavatsky kon er een punt aan zuigen! Dergelijke rassentheorieen hebben ertoe bijgedragen dat zich binnen de NOI een fanatiek antisemitisme heeft ontwikkeld. De huidige leider van deze beweging, Louis Farrakhan, wordt dan ook niet zonder reden de "zwarte Hitler" genoemd. Evenals Marcus Garvey, raakte ook de NOI in contact met Amerikaanse racisten, in dit geval met de 'American Nazi Party' (ANP) van George Lincoln Rockwell. De laatstgenoemde verscheen in 1962 op een nationaal congres van de NOI. Gekleed in een volledige nazi-outfit hield Rockwell daar toen een toespraak. Hij kende daarbij alle lof toe aan de zojuist genoemde NOI leider Elijah Muhammed. Rockwell: "Elijah Muhammed heeft geweldige dingen gedaan voor de zogenaamde neger. Elijah Muhammed is voor de zogenaamde neger wat Adolf Hitler voor de Duitsers was, hij is de machtigste zwarte man in zijn land. Heil Hitler!." Bij een andere gelegenheid verklaarde Rockwell: "Ik had zojuist een ontmoeting met de meest buitengewone zwarte man in Amerika: de eerbiedwaardige Elijah Muhammed, leider van de NOI. Ik was verbaasd hoe zeer ik het met hen eens ben: zij denken dat zwarten dit land moeten verlaten en terugkeren naar Afrika, of naar een andere plaats. Dat zijn wij volledig met ze eens. Zij willen dat zwarte mannen blanke vrouwen met rust laten en dat blanke mannen zwarte vrouwen met rust laten. En ook daarin zijn we het met hen eens (2)."

NOI en de KKK
In navolging tot Marcus Garvey, verbond ook de NOI zich aan de KKK. Voordat hij zich van de NOI distantieerde, was Malcolm X, als toenmalige woordvoerder van deze zwarte moslim organisatie, aanwezig bij onderhandelingen met de KKK. Beschaamd bekende hij dit tijdens een in 1965 door hem afgelegde verklaring. Toen zag hij in de gebeurtenissen zijn vraag beantwoord waarom de KKK door de NOI ongemoeid werd gelaten, terwijl zwarte moslims zijn huis bestookten met brandbommen. Onderwerp van gesprek bij de door Malcolm X gememoreerde ontmoeting was een stuk land in Georgia, dan wel South Carolina, dat volgens de toenmalige plannen van de KKK en de NOI, uitsluitend bewoond zou gaan worden door zwarte Amerikanen. Op die manier wilde men een stap zetten op weg naar de door beide organisaties nagestreefde totale segregatie tussen blank en zwart in de VS. De onderhandelingen tussen de NOI en de KKK vonden plaats in het huis van een moslimleider in Atlanta, die door Malcolm X "Jeremiah" werd genoemd. Evenals Marcus Garvey zo'n veertig jaar eerder had gedaan, verscheen ook deze Jeremiah op bijeenkomsten van de KKK (3). Naast Jeremiah, was ook NOI leider Elijah Muhammed zelf, volgens Malcolm X, niet vies van banden met de KKK. Toen een aantal moslim 'brothers' in problemen waren gekomen met de politie van Monroe, Louisiana, riep hij de hulp in van James Venable, een advocaat van de KKK (4). Ook meer recent is er contact gebleven tussen de NOI en extreem-rechts. In 1992 verscheen de blanke racist Tom Metzger in de 'Whoopi Goldberg Show'. Metzger vertelde daar dat hij in contact stond met de NOI-leider Louis Farrakhan. Verder gaf hij te kennen het volledig met rapper Ice Cube eens te zijn, wanneer deze beweert dat de NOI de organisatie bij uitstek is voor jonge zwarte mannen in de VS. Metzger was aanwezig bij bijeenkomsten van de NOI en doneerde volgens zowel 'Times Magazine', als de 'New York Times', een bedrag van 100.000 dollar aan deze zwarte moslim-organisatie (5).
Metzger wordt tevens genoemd in het artikel "Ku Klux Klan and Nazi Chaos in Germany" van Scott Thompson uit 1993 (6), dat ik als bron heb gebruikt voor de passage over ADL/B'nai B'rith en de KKK, in het artikel uit 1996 in 'Ravage'. Thompson noemde Metzger hier: "de Lenin van extreem-rechts in de VS." Hij associeerde hem met beruchte figuren, zoals de neonazi Gary Lauck en de KKK-leider Dennis Mahon. Verder was Metzger volgens Thompson betrokken bij 'White Aryan Resistance' (WAR). Volgens Thompson stond deze organisatie in contact met 15 extreem-rechtse groepen in Duitsland. Thompson noemt Metzger niet alleen een neonazi, maar plaatst hem tevens in de anti-Britse ideologie van zijn inspirator, Lyndon LaRouche. De oorzaken van extreem-rechtse ontwikkelingen in Duitsland worden door LaRouche voor een belangrijk deel in de richting van het Britse establishment gezocht. Daarom benadrukt Thompson de contacten die Metzger heeft onderhouden met extreem-rechtse skinheads in Groot-Brittannië en aldaar actieve racistische popgroepen, zoals 'Skrewdriver'.

analogie NOI / WZO
Wat betreft het aanpappen met extreem-rechts zijn de zionisten dus duidelijk niet uniek. Ik denk alleen dat het voorbeeld van de NOI dit wat beter illustreert dan de Koerden, Ieren, etcetera waar Lia op wijst. Het zal waarschijnlijk voor iedereen duidelijk zijn dat de praktijken van de NOI op geen enkele manier representatief zijn voor de zwarte gemeenschap in de VS als geheel. Daarbinnen bevonden zich in de jaren zestig bijvoorbeeld ook de marxistisch-leninistisch georiënteerde 'Black Panthers'. En die wilden niets te maken hebben met de extreem-rechtse racistische politiek van de NOI. De parallel met het zionisme komt hier wederom naar voren. Zoals de 'Back to Africa'-beweging niet als vertegenwoordiger van de zwarte gemeenschap in de VS geldt, zo is het zionisme dat niet van het jodendom. Ik heb in de loop van "Kanttekeningen deel II" verschillende malen aangegeven dat kritiek op het zionisme vaak als antisemitisme wordt verworpen. Daar staat tegenover dat het algemeen geaccepteerd is om de NOI een racistische organisatie te noemen. Niemand loopt dan het risico om zelf van racisme beschuldigd te worden. Dan is er geen Lia die vindt dat de contacten van de NOI met extreem-rechts niet ter sprake gebracht mogen worden omdat vergelijkbare omstandigheden ook elders zijn voorgevallen. Of gaat Lia me nu vertellen dat de contacten van de NOI met extreem-rechts volgens haar gecompenseerd worden door de onderdrukking van de zwarte bevolking in de VS? Ik ben benieuwd. Misschien verwijt ze me dan wel dat ik het streven van de NOI interpreteer als een "racistisch gemotiveerd streven". De methoden van de NOI en het militante zionisme van de WZO, kunnen in ieder geval zonder meer met elkaar vergeleken worden. Beide bewegingen hebben het credo dat het doel alle middelen heiligt hoog in het vaandel staan. Met dat uitgangspunt werden zowel door de NOI als de WZO allianties aangegaan die in strijd waren met in de achterban levende belangen. Daar komt nog bij dat de NOI en de WZO zich bij hun streven baseerden (en baseren) op een fantasievolle doch uiterst gevaarlijke rassenideologie. Waarom is het dan volledig politiek correct om de NOI te bekritiseren, terwijl dat ten aanzien van het zionisme vrijwel onmogelijk lijkt? Hier komt de holocaust om de hoek kijken. Op zoiets kan de NOI niet terugvallen en daardoor zijn deze militante zwarte moslims aanmerkelijk gevoeliger voor kritiek dan de zionisten van de WZO. De huidige NOI-leider Louis Farrakhan heeft het wel uit alle macht over de slavernij als tegenwicht, maar hij maakt daar nauwelijks enige indruk mee. Toch heeft de niet onverdienstelijk viool spelende Farrakhan met dit argument ook weer niet helemaal ongelijk. Ten gevolge van de slavernij zijn per slot van rekening ook miljoenen mensen om het leven gekomen. Ga maar na: van de slaven aan boord van een schip op weg van Afrika naar de VS, overleed vaak meer dan de helft. En dat eeuwen achtereen. Alleen bevindt de slavernij zich in een wat verder verleden en vond het over een veel langere periode plaats dan de Tweede Wereldoorlog. Daardoor kent de slavernij veel minder impact dan de holocaust. Kritiek op de NOI wordt dientengevolge niet als racisme beschouwd, terwijl degenen die de lelijke kanten van het zionisme laten zien wel verketterd worden als antisemieten, dan wel zelfhaters. Deze wereld zit vreemd in elkaar. Maar nogmaals: de bedenkelijke praktijken binnen het zionisme zijn daar niet uniek in. Aan de andere kant vraag ik me af of dat op enigerlei wijze afbreuk doet aan het verwerpelijke karakter ervan. Ik denk het niet. Volgens mij vallen deals met extreem-rechtse kringen nooit goed te praten, helemaal niet als die een raciale basis kennen. Of dat nu gedaan wordt door de militante moslims van de NOI, of de militante zionisten van de WZO, het blijft voor mij 'not done'. Daar kan de historische discriminatie van joden in Europa, of Afro-Amerikanen in de VS, niets aan veranderen.

Burros & Frankhauser
Maar goed ik ben nog niet klaar, want er vallen in verband met de ANP, de KKK en de NOI een aantal interessante connecties te leggen, die ik nog even kwijt moet. Om te beginnen is daar Daniel Burros, die ten tijde van George Lincoln Rockwell's verschijnen op het congres van de NOI, de 'national secretary' van de 'American Nazi Party' (ANP) was. Later nam hij afstand van de ANP om zich aan te sluiten bij de KKK. In 1965 kwam Burros onder verdachte omstandigheden om het leven. Volgens het officiële verhaal pleegde hij zelfmoord nadat er in de New York Times een artikel was verschenen waaruit zijn joodse achtergrond bleek (7). Maar de omstandigheden waaronder Burros overleed waren zoals gesteld verdacht. Er werden drie kogels in zijn hoofd aangetroffen en dat is bij een zelfmoord niet gebruikelijk.
Burros vond de dood in het huis van een relatie met buitengewoon verdachte antecedenten. Het natrekken van deze Roy Frankhauser voert van merkwaardige omstandigheden, tot schimmige samenzweringstheorieën. Hij wordt om te beginnen genoemd als een overheidsinformant, die niet alleen binnen extreem-rechtse kringen zoals de 'Minutemen' en de KKK infiltreerde, maar ook binnen communistische initiatieven in de VS (8). Vanwege zijn relatie met Frankhauser is over Burros eveneens verondersteld dat hij voor de overheid werkte. Hierbij dient opgemerkt te worden dat overheidsinstanties als de FBI, bij (infiltratie)acties tegen zowel extreem-rechts, als extreem-links, vaak samengewerkt hebben met de 'Anti Defamation League of B'nai B'rith' (9). De Amerikaanse 'Spotlight' journalist Michael Collins Piper, twijfelt er niet over dat Burros een infiltrant was die namens de FBI en ADL/B'nai B'rith binnen de hoogste regionen van de Amerikaanse "Far Right" functioneerde (10). Maar veel meer aanwijzingen dan dat Burros een joodse achtergrond had en dat diens relatie Frankhauser inderdaad een overheidsagent was, weet Piper niet te noemen. Wel wordt Burros door Piper in verband gebracht met de moord op de Amerikaanse president John F. Kennedy. Dat doet hij door op te merken dat de naam van Burros voorkwam in het adressenboekje van Lee Harvey Oswald. Daarnaast schrijft Piper dat Frankhauser Michael en Ruth Paine kende. Dit echtpaar gaf, in de maanden voorafgaand aan de moord op JFK, onderdak aan Oswald. Ook over het echtpaar Paine is geschreven dat zij in dienst van de Amerikaanse overheid werkten. Maar dat geldt ook voor andere figuren in de omgeving van Oswald. Zoals de mysterieuze Graaf de Mohrenschildt, waar de Nederlandse journalist Willem Oltmans gedurende tien jaar mee in de weer is geweest.
Volgens de Amerikaanse onderzoeker Peter Dale Scott werkte ook Oswald voor de Amerikaanse overheid. Als zodanig onderzocht hij illegale wapenhandel via postorderbedrijven door extreem-rechtse organisaties. Scott gaat ervan uit dat de overheid in 1963 in dit verband een onderzoek deed naar 'American Nazi Party' van George Lincoln Rockwell, die een jaar daarvoor nog als gastspreker optrad tijdens een congres van de NOI (11).

Frankhauser en LaRouche
Kan het nog gekker? Ja, dat kan wel degelijk. Want in 1975 dook Frankhauser op als 'director of security' van Lyndon LaRouche (12). Het is onduidelijk in wat voor hoedanigheid Frankhauser zich bij LaRouche bevond. Wel is de verbinding met Frankhauser door tegenstanders van LaRouche aangegrepen als bewijs voor diens extreem rechtse sympathieën. Maar uit artikelen die omtrent Frankhauser in LaRouche's tijdschrift Executive Intelligence Review (EIR) verschenen komt deze niet naar voren als een KKK-leider, maar als een overheidsinfiltrant, zoals hij ook elders is beschreven (13). Vanuit die rol heeft EIR vooral de ideeën van Frankhauser beschreven over de moord op Kennedy. Zoals eerder al naar voren kwam, is LaRouche de grote inspirator van Scott Thompson, de schrijver van het artikel "ADL creates Ku Klux Klan and Nazi Chaos in Germany", dat ik in 1996 als bron heb gebruikt. Om het cirkeltje nu volledig rond te maken blijkt diezelfde LaRouche ook nog eens tot de meest fanatieke pleitbezorgers van NOI-leider Louis Farrakhan te behoren (14). En dat terwijl Farrakhan's andere sympathisant, de racist Tom Metzger, door EIR-journalist Scott Thompson in verband wordt gebracht met de door LaRouche zo gehate Britse machtspolitiek. Als er op dit punt aangekomen geen mens meer is die het nog kan volgen, dan ben ik de laatste om dat iemand kwalijk te nemen. Maar ik heb de laatste alinea's dan ook niet zo zeer geschreven om iets uit te leggen, maar vooral om een indruk te geven van het wespennest waar ik mijn grote neus geheel naïef in heb gestoken, toen ik er in 1996 in toestemde dat 'Ravage' mijn eerst geschreven artikel publiceerde. Maar ja, als je nooit iets onderneemt, dan zal je ook nooit wat ontdekken.

De Magenta Foundation
Zoals ik aan het begin van dit artikel al schreef zijn er bij het Kleintje twee kritieken op mijn artikelen binnen gekomen. Eén daarvan was van Lia. De andere was van Ronald Eijssens van de Magenta Foundation. Kleintje Muurkrant is onlangs door deze organisatie van haar antiracisme-mailinglist geschrapt, omdat mijn artikelen regelmatig in dit tijdschrift verschijnen. Waar Lia nog op een paar puntjes kritiek op "Kanttekeningen deel II" heeft gegeven, daar heeft Ronald voor alle zekerheid maar gedaan of de recente artikelen nooit zijn verschenen. Althans, die indruk wekt hij bij mij door zich vrijwel volledig op de inhoud van het artikel "Kanttekeningen bij herdenking" te richten, zoals drie jaar geleden in Ravage verschenen. Op dat gedeelte van de kritiek van Ronald Eijssens zal ik om redenen die ik in verband met Lia al heb beschreven, niet reageren. Maar naast de kritiek op het artikel in Ravage heeft hij zich ook nog opgewonden over mijn artikel "50 jaar Israël... en een dagvaarding". Aangezien dit alleen op de Internetpagina's van het Kleintje is verschenen, heb ik ondertussen via datzelfde medium gereageerd op dit gedeelte van de kritiek van de Magenta Foundation.

noten:
1. "The American Nazis and the Nation of Islam", Saab Lofton, Steamshovel Press, nr. 15, najaar 1996.
2. idem (Ik moet bij deze woorden onwillekeurig terugdenken aan de woorden uit Hitler's "Mein Kampf" die ik in "Kanttekeningen deel II-b" citeerde).
3. idem (Malcolm X wees in dit verband op een artikel dat destijds op de voorpagina van 'The New York Tribune' stond.)
4. idem (Malcolm X noemt hier een artikel uit 'The Saturday Evening Post', waaruit zou zijn gebleken dat Venable een KKK-leider was.) 5. idem
6. Executive Intelligence Review, 8 januari 1993.
7. "Nazis, Communists, Klansmen and Others on the Fringe", pagina 285-290, John George en Laird Wilcox, 1992, Prometheus Books, New York.
8. idem.
9. Zie "Kanttekeningen deel II-f"
10. "Final Judgement, The Missing Link in the Kennedy Assassination", Appendix II, Michael Collins Piper, 1995, The Wolfe Press, Washington.
11. "Deep Politics and the Death of JFK", pagina 248-250, Peter Dale Scott, University of California Press, Berkley.
12. "Nazis, Communists, Klansmen and Others on the Fringe", pagina 285-290, John George en Laird Wilcox
13. idem.
14. Er zijn evenwel redenen om aan te nemen dat er een verandering in de opstelling van LaRouche is opgetreden ten aanzien van Louis Farrakhan. Zelf lees ik niet iedere EIR, maar een kennis die dat wel doet vertelde me dat er geen woord meer over Farrakhan in dit tijdschrift is verschenen sinds deze een bezoek heeft afgelegd aan Iran.Kanttekeningen... deel II(g)
woorden uit Hitler's "Mein Kampf" die ik in "Kanttekeningen deel II-b" citeerde).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 332, 7 mei 1999