De bisschop is dood, leve de bisschop

Den Bosch sluit in juni een periode af waarin het bestuur van het bisdom 's-Hertogenbosch een onbetekenende rol heeft gespeeld. Met veel tam tam is hij in 1985 gekomen en met stille trom verloopt zijn vertrek. Velen hebben hem miskend en de meesten hebben hem nooit gezien. Aan invloed noch inbreng heeft Jan ter Schure iets kunnen bijdragen.
Voor de historici vormt hij een zwarte bladzijde in de geschiedenis van kerkelijk Nederland. In zijn regeerperiode was sprake van een twaalfjarig bestand, liever stilstand. Zijn heengaan zal een opluchting betekenen voor de grote middengroep: de middelbaren in leeftijd en alle niet behoudensgezinden. Slechts bij zieken, bejaarden en kinderen vond Jan een luisterend oor. Verder reikte zijn belangstelling niet.
Het tijdstip nadert, dat zich een bestuurder aandient die zijn kop vaak buiten de deur van Parade 11 steekt, een zinnig woord over het geloof spreekt, dat ook nog aanslaat bovendien, én af en toe een olijke kreet slaakt.
Voor vele katholieken was plebaan Gerrit van de Camp in de praktijk de bisschop van 's-Hertogenbosch. Een begripsvolle Gerrit-II kan rekenen op een hartelijke ontvangst van Bosschenaren en Brabanders, die openlijk en met een goed humeur bejegend wensen te worden.
Een juiste benoeming kan zijn stimulerende werking hebben op een even miskende als even onmisbare basisgemeenschap. Maar met een verkeerde openingsrede en een afkeer van mensen zijn er geen sympathisanten te winnen. Dat is de ervaring van een bisschop die gewoonweg verkeerd was.

Helaas is er in dat grote Roomse rijk maar één de machtigste, die de pionnetjes op hun posities plaatst. In dat spel zijn inspraak en hoop de grote verliezers.
behalve die ene en unieke zit er in IJsland nog eentje die het goed met zijn vroegere assistent meent. Ooit zijn ze in Roermond begonnen. Tezamen kunnen zij zich in een iglo warmen bij het haardvuur.

(Den Bosch, 4 maart 1997)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 307, maart 1997