Glas hoort in de glasbak?

Al maanden tevoren had hij speciale reservoirs in de in de stad verspreid staande glasbakken aangebracht. Op deze wijze belandde het gedeponeerde glas niet in de glasbak, waar het als hergebruikglas een tweede leven zou kunnen leiden, maar in de dikke katoenen zak, die ingenieus en vrijwel onzichtbaar in de opening van de glasbak was aangebracht. 's Avonds laat maakte hij een rondje om het op deze wijze verkregen glas te verzamelen en bracht het naar het schuurtje achter zijn woning. Daar sloeg hij het, onhoorbaar, want stevig ingepakt in oude lappen, tot splinters, die hij zorgvuldig in dozen opborg. Tot zijn grote tevredenheid nam het aantal dozen splinters snel toe. Er werd genoeg gedronken in Den Bosch en men was ook milieubewust genoeg om het glas naar de bak te brengen. Bij de supermarkt haalde hij regelmatig stevige lege dozen, ook daaraan was geen gebrek. Wel nam het in zijn schuurtje, zo'n gemiddelde Hertoghuizenkeet, de nodige ruimte in beslag, maar dat had hij er graag voor over. 's Nachts, na de rituele splinterdans, las hij in bed de in zijn bezit zijnde RaRaverklaringen nog eens door die hij, als ex-abonnee van het opgeheven blad Konfrontatie natuurlijk in zijn bezit had. In een bloknootje maakte hij aantekeningen van een aantal saillante passages, die hij straks wellicht in zijn eigen verklaring zou kunnen opnemen.
Zo naderde de dag des onheils of, in zijn bewoordingen, de dag der wrake. Zijn verklaring was bijna af, glassplinters had hij nu in voldoende mate en tevreden stapte hij op een dag in de trein naar Hoogeveen. Daar kende hij een oude kameraad uit de tijd dat hij lid was van de revolutionaire beweging en deze had het in zijn tweede leven gebracht tot chef gemeentewerken. Ondanks de oude revolutionaire banden kon hij om privacyredenen, je wist maar nooit met al die informanten, het doel van zijn missie niet onthullen. Dus hield hij het erop dat hij de wagen nodig had voor een demonstratie van werkvoertuigen in het Rosmalense (en straks Bossche) Autotron. Na achterlating van een borgsom reed hij ermee terug naar Den Bosch. Om vroegtijdige argwaan te voorkomen parkeerde hij het gevaarte op een open plek in het bos bij Vinkel. Vandaar wandelde hij naar huis.
Een aantal weken eerder had hij via de Snuffelkrant al een oude typemachine gekocht en in zijn werkkamer zette hij zich aan het uittypen van de definitieve verklaring. Het kostte hem, ook vanwege het eenvingersysteem dat hij hanteerde, enkele uren om de verklaring op papier te zetten, zoveel argumenten had hij inmiddels verzameld. Met een diepe zucht trok hij uiteindelijk het laatste vel uit de machine. Zo, dat was dat, maar nu kwam het grovere werk. Hij ging naar de kelder en haalde daar de veertig dozen behangplak die hij de afgelopen tijd verspreid over allerlei bouwmarkten en warenhuizen had aangeschaft, dit uiteraard ook om geen argwaan te wekken. Hij vulde vast drie teilen met water en deed er de behangplak bij. Toen sprong hij op de fiets naar Vinkel om de wagen te halen die een essentiële rol in zijn strategie speelde. Het was inmiddels donker geworden. De hele nacht werkte hij door, teil water na teil water omzettend in behangplak...
Vroege Bosschenaren keken hun ogen uit toen zij midden in de zomer, zomaar op een vroege ochtend een strooiwagen zagen rijden. Maar deze wagen strooide geen zand met zout, nee, er kwam een grijsachtige smurrie uit, vermengd met stukjes groen en bruin, als was het een mislukte tutti-frutti. Dankzij het toegevoegde waterglas hechtte de smurrie zich snel en onherroepelijk aan het wegdek via een route die hij zorgvuldig had bestudeerd. Toen hij uiteindelijk de hele route had afgelegd, waarbij ook nog eens bleek dat hij ternauwernood genoeg smurrie had, ondanks het vele werk van de voorafgaande maanden, reed hij langs Blos en Brabants Dagblad en Kleintje Muurkrant om zijn verklaring in de brievenbus te doen. Ook de lokale ANP-korrespondent werd niet overgeslagen. Om tien uur zette hij de radio aan, inmiddels al weer thuis aan de koffie. Na de bekende piepjes hoorde hij: "Tien uur, radio nieuwsdienst ANP. Een nog onbekende aktiegroep heeft in Den Bosch de start van de Tour de France onmogelijk gemaakt door het startparcours en alle wegen die de tour binnen de Bossche gemeentegrenzen moet nemen onklaar te maken. De tourdirektie heeft besloten de start van vandaag uit te stellen tot morgen in de volgende etappeplaats...". Verder luisterde hij niet, maar dronk zijn koffie op en besloot nog even naar bed te gaan. De naam Den Bosch werd wereldwijd genoemd als stad waar de Tour de France niet van start zou gaan. Was dat niet dezelfde reklame die stadsbestuur en bedrijven beoogden door de Tour er wel van start te laten gaan? Wij zijn solidair met onze strooiwagenbestuurder, zijn verklaring lees je nog wel eens in een volgend Kleintje!!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995