Opnieuw de Socialistische Partij...

Voorafgaand aan de verkiezingen in 1994 brulde de Socialistische Partij (SP) moord en brand over Janmaat. Haar aktie Tomaat richtte zich fors op deze extreemrechtse politikus. In DenHaag werd Fred Wezenaar, eerste secretaris van de plaatselijke afdeling van de SP, vanwege zijn ijver zelfs benoemd tot "Turbo-tomaat". Voor de Provinciale Staten-verkiezingen die zojuist voorbij zijn heeft de SP het roer radikaal omgegooid. Was het vorig jaar Hans Janmaat, thans is het Wim Kok die in portret wordt aangevallen op haar verkiezingsaffiches. Kok kan op veel punten worden aangevallen. Sterker nog: naar mijn mening draagt het door hem gevoerde beleid sterk bij aan de groei van extreem-rechts. Desondanks gebiedt de eerlijkheid om op te merken, dat tussen Kok en Janmaat wel degelijk wezenlijke verschillen zijn. Voor de SP is dat echter allermninst een belemmering om thans Kok op soortgelijke wijze op de affiches op te voeren als dat eerder gebeurde met Janmaat; nuances zijn aan de partij niet besteed.
Wèl sluit dit naadloos aan bij de SP-verkiezingsslogan "Stem tegen - stem SP". Kennelijk maakt het niet zoveel uit wáártegen. Wat betekent dat onlustgevoelens en ontevredenheid bij de kiezers worden aangewakkerd zonder al te zeer in te gaan op de oorzaken en vooral op het al dan niet terecht zijn hiervan. En dat is gevaarlijk.
Als iemand die tot voor kort zelf SP-lid was, heb ik al geruime tijd dit gevaar gezien. Daartegen waarschuwde ik krachtdadig, eerst binnen en vervolgens ook buiten de partij. Een kwestie van tegen de stroom op roeien. Want zolang de SP zich enerzijds steeds populairder weet te maken door in te haken op allerlei akties - waarvan overigens een aantal naar mijn mening wél degelijk volkomen terecht gevoerd worden - en anderzijds inspeelt op het "gezonde volksgevoel", wordt degeen die met kritiek op zo'n sympathieke partij komt, al gauw afgedaan als een reaktionaire zeurkous. Dat ik dat allerminst ben, kan ik (helaas) maar al te duidelijk aantonen met een aantal voorbeelden waaruit volgens mij blijkt dat de SP steeds vaker verzuimt zich principieel socialistisch op te stellen:

- Twee leden van de Haagse SP-afdeling, met daarbinnen alsook in de landelijke partij prominente funkties, bezochten enkele maanden terug een asielzoekerscentrum elders in het land. Ontdaan over wat zij aantroffen wilden zij aktie voor verbetering gaan voeren. de Haagse voorzitter Aart Geervliet zei hen echter "dat het hem zéér ongewenst voorkwam, en dat-ie daar ook al ruggespraak met Rotterdam (bedoeld wordt het Landelijk Bestuur van de SP - ez) over had gepleegd, dat het n