Het gevangenissysteem is een vorm van barbarij

Niet iedereen is zo sterk en gemotiveerd als Nelson Mandela

In het land van grote broer de VS zijn er op dit moment al drie ondergrondse electronies gestuurde gevangenissen gebouwd en er staan er nog meer op stapel. Electronies bestuurt wil zeggen dat door een systeem met camera's en hekken die zich automaties openen en sluiten, gevangenen geen fysiek kontakt met elkaar kunnen hebben. Dat ondergronds zegt dat zij verstoken zijn van daglicht. In 1995 deden zich in een groot aantal gevangenissen in dat land opstanden voor. De aanleiding van deze opstanden, de druppel die de emmer deed overlopen, is het verschil in veroordeling tussen iemand die crack in zijn bezit heeft met iemand bij wie cocaïne wordt aangetroffen. Voor vijf gram crack met een straatwaarde van $500,- is een rechter verplicht 5 jaar gevangenisstraf op te leggen. Voor een halve kilo cocaïne met een straatwaarde van $50.000,- kàn een rechter je een gevangenisstraf geven van 5 jaar. Hij is daartoe niet verplicht. Alleen al in federale gevangenissen zitten veertienduizend crackveroordeelden. Van deze veroordeelden heeft 88,3% een zwarte huidskleur. Er is geen land ter wereld waar de overheid zoveel van zijn inwoners achter de tralies zet als in de VS. Ook geen land ter wereld waar op zo grote schaal een doodvonnis over iemand wordt uitgesproken. Tussen het tijdstip van de terdoodveroordeling en de voltrekking van het vonnis bestaat dikwijls een tijdsruimte van 10 jaar of meer.
Hetzelfde land is ook Nummer Een als het gaat om de geïndustrialiseerde landen met het hoogste verschil in inkomen, kinderarmoede en inkomens die steeds meer zakken. In de Verenigde Staten zitten er zo'n 1,2 miljoen mensen achter de tralies. De helft van dit aantal gevangenen heeft een zwarte huidskleur terwijl de zwarten 12,4% van de totale bevolking uitmaken. 1 op de 3 zwarten in de leeftijdscategorie van 20 tot 30 jaar zit in de gevangenis. De kosten om iemand een jaar achter de tralies te zetten bedragen per gevangene $25.000,-. Daarbij zijn de kosten van de bouw van gevangenissen $50.000,- tot $250.000,- per gevangene niet meegerekend.
Al dat geld dat besteed wordt om mensen op te sluiten zou beter kunnen worden uitgegeven aan het scheppen van werk, scholing en de behandeling van verslaafden.Dat er steeds meer mensen in de gevangenissen verdwijnen ligt aan de 'War On Drugs'.In de Verenigde Staten bestaat de 'three times offenders rule'. Stel dat je op je zestiende veroordeeld wordt wegens autodiefstal. Op je achttiende ben je weer vrij. Twee jaar later ben je betrokken bij een vechtpartij. Je krijgt weer twee jaar. Laten we zeggen dat je op je vierentwintigste betrapt wordt met 10 gram marihuana. Volgens die 'three times offenders rule' moet de rechter je nu tot levenslang veroordelen. Beroep is niet mogelijk. Levenslang is levenslang. Het verhaal is niet helemaal logies want voor de eerste twee vergrijpen was je immers al bestraft. De roep om law and order wordt in de VS steeds groter (doet denken aan de Hitlertijd). In Californië bijvoorbeeld waren er in 1994 125.000 mensen in het gevang. In 1999 verwacht men dat het er dan zo'n 211.000 zullen zijn. Deze gevangenen verrichten onbetaalde arbeid. Zij zijn gedwongen lopende band werk te verrichten zoals vlees verpakken, broeken te naaien, computers in elkaar te zetten etc. De gevangenisindustrie is 'booming'. Verscheidene gevangenissen staan genoteerd op de beurs van New York en de aandelen doen het zeer goed.
Als je deze dwangarbeid ziet in het kader van de 'War On Drugs' en je weet dat de zwarte bevolking voornamelijk het slachtoffer is van deze hysterie dan kun je van niets anders spreken dan van slavernij. Nu is het niet zo dat de zwarte bevolking veel meer drugs gebruikt dan de blanke bevolking. De eerste groep vormt een veel gemakkelijker doelwit dan de tweede.
Dit hele gedoe van de 'War On Drugs' kent natuurlijk een politieke motivatie. Ten eerste is men in de VS bang voor radicalisatie van de zwarte bevolking die ooit als slaaf naar de nieuwe wereld werd vervoerd. (Voornamelijk Nederlanders en Portugezen waren de handelaren.) In de VS ontstond er in de jaren zestig onder leiding van Malcolm X radicalisering plaats onder de zwarte bevolking. Malcolm X en enkele andere leiders onder wie Martin Luther King werden om zeep geholpen. Vervolgens werden de zwarte ghetto's vol met drugs gepompt en daaropvolgend weer werd die oorlog verklaard. De roep bij de zwarte bevolking om herstelbetalingen vanwege de slavernij wordt steeds luider. Ook wil men binnen de VS een eigen land. Daar willen de blanken natuurlijk niets van weten. Drugs vrij te geven zou vervolgens betekenen dat mensen zelf beslissen wat zij tot zich nemen en daar willen de pharmaceutiese industrie en de mediese wereld niets van weten. Dat zou zeer slecht kunnen zijn voor hun omzet. Een derde motivatie van die 'War On Drugs' is om ongegeneerd mensen te kunnen bespioneren. Steeds veelvuldiger worden grondwettelijke rechten van burgers opzij gezet vanwege die oorlog.
Het hele gevangenissysteem is overwegend een vorm van barbarij. Gevangenissen zijn niets anders dan broedplaatsen van haat en geweld. Niet iedereen is zo sterk en zo gemotiveerd als Nelson Mandela. Een groot deel van hen die lang achtereen in een gevangenis heeft doorgebracht zal mentale en fysieke schade hebben opgelopen. Duidelijk dat als je iemand 15 jaar opsluit en vervolgens weer vrijlaat je hoogstwaarschijnlijk iemand de straat opstuurt die vele menselijke waarden verloren heeft. Zo glijdt de zwarte bevolking in de VS steeds verder af in de richting van criminalisatie en andere misère.
Trouwens, misdaad. De gehele VS is op het begin van haar vestiging op niets anders gebaseerd. Toen Columbus voet op dit continent zette leefden er naar schatting in beide Amerika's 100 miljoen mensen. Daar is nu nog 2% van over. De lijst van misdaden begaan door dit zieke imperium is ontstellend lang. Het gevangenissysteem en de 'War On Drugs' met deze hierboven geschetste gevolgen is een uitvloeisel van een systeem gebaseerd op racisme, haat en geweld. Laat uiteindelijk de hele westerse geschiedenis veel anders zien?

Van onze overzeesche correspondent, Vincent

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 299, juli 1996