Badmode voor bejaarden/299

Liep ik laatst nietsvermoedend boodschappen te doen, werd ik aangesproken door een blij ogend jongmens, die mij op vriendelijke toon vroeg of ik hier ter plaatse bekend was, en of ik en passant ook nog belangstelling had voor zijn boekenkast in pastelkleuren, vol met de prachtigste beloften... Nog voordat hij uitgesproken was tuimelden in mijn hoofd de vrede en de veilige, vriendelijke, niet-vervuilde wereld al over elkaar heen - "Je hoeft het alleen maar te willen!" "Maar ik wil dat al jaren!" "Dan moet je bij ons zijn!" "Maar ik wil helemaal niet bij jullie zijn!" "Maar wil je dan geen vrede en een veilige, mooie wereld?" "Jawel, maar..." "Nou dan, in dat geval zijn wij allen één!" Weer een fraai voorbeeld van zultkop, zullen we maar zeggen. En ik wil helemaal niet één zijn. Maar gaandeweg - weg van dat blije gezwatel - herstelde mijn denkraam zich weer wat van de geleden cultuurschok. Om een beter inzicht te verkrijgen in de beweegredenen van mensen, moeten we een gedachtenexperiment uitvoeren. Stel je voor, dat iemand bij toeval een enorme berg puur goud vindt, gewoon op de hoek van de straat waar hij al jaren woont. Wat doet zo iemand? Gaat-ie midden in de stad het winkelend publiek kond doen van zijn ontdekking, compleet met aanwijzingen zoals straatnaam, postcode, linksaf of rechtdoor, schep meenemen...?? Precies.
Stel je voor dat iemand een trefzekere manier heeft gevonden om binnen afzienbare tijd ettelijke miljoenen rijker te worden, zonder problemen met wet of fiscus. Wat doet zo iemand? Gaat-ie voor de kathedrale basiliek van Sint-Jan gestencilde gebruiksaanwijzingen uitdelen met hoe te handelen, wanneer wat te doen...?? Ik bedoel maar.
Stel je iemand voor die een manier heeft gevonden om voor eeuwig gelukkig te zijn. Wat doet zo iemand? Gaat-ie stilletjes in een hoekje zitten, samen met de goudzoeker en de self-made miljonair, om ver van de beslommeringen van het dagelijkse bestaan voor eeuwig gelukkig te wezen? Nee, hij trekt zijn lulligste soepjurk aan - oranje of zwart, al naar gelang het tijdsgewricht - en verkondigt luide zijn geluk. Opdat velen in zijn blijdschap zullen delen. Wie de mens een beetje kent, weet dat er maar één ding is dat dat wezen wil delen met anderen: ellende!!
Zo heb ik nog wel wat droeve ellende liggen die ik dolgraag met anderen wil delen. Het is niet mijn gewoonte om mij al te veel mee te laten slepen door wat zo treffend "de actualiteit" heet. Dat leidt maar tot onbesuisde oordelen en nieuwerwetse spelling, en zo. Maar deze wil ik u toch niet onthouden. Geënthousiasmeerd door de vaart der volkeren waar Den Bosch in meegesleurd dreigt te worden, wilde ook ons eigen Bossche Sufferdje een internationale duit in het zakje van toekomstige zakenrelaties doen. Parmantig prijken nu in heel Brabant levensgrote affiches, waarop een triomfantelijk glunderende oranje Leeuw (Hoor ik daar besmuikt gegrinnik op de achterste rijen?) de Tour d'Hollande aanprijst. De Tour d'Hollande? Denken ze bij het Brabantsch Dagblad soms dat onze "narco-état" in Frankrijk "l'Hollande" heet? Maar het wordt nog veel erger. Ik heb toch droeve ellende beloofd? Nou, die zul je krijgen. Navraag ten burele van voornoemd periodiek leverde namelijk het volgende op. Men had voor deze "uitdrukking" gekozen omdat... Youp van het Hek die ook bezigde!! Als een gek als Van het Hek wat kwekt, blaat het Boerenbonte Dagblad dat gedachteloos na. Nu heb ik niet zo'n hoge pet op van Van het Hek, en al helemaal niet als leraar Frans, maar hij afficheert zichzelf tenminste niet als vreselijk onmisbaar. En hij verklapt tenminste niet waar hij zijn moppen vandaan heeft. In ieder geval wordt ons op deze manier wel een fraaie blik in de keuken van de grote collega's van het Kleintje gegund. Daar geldt blijkbaar de stelregel: "Een Bekende Nederlander heeft altijd gelijk". En weinig - helaas! - doet vermoeden dat dat anders zou zijn voor de rest van hun nieuwsgaring. Voortaan lees ik die irritante slogan uitsluitend nog als: "Niets blijft je bespaard met het Brabants Dagblad".

(wordt vervolgd)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 299, juli 1996