.puntje

Alsof we alleen maar hoeven te vrezen voor de praktijken van het soort nazi's dat getooid gaat in apenpakkies met afschrikwekkende symbolen. Als ik zie wat voor nazi-streken de zwakkeren in ons landje al hebben moeten verduren en wat er hen als gevolg van de mechanismen van de vrije markt nog te wachten staat, dan jaagt het Euro-symbool me momenteel meer schrik in het lijf dan een hakenkruis.
De schrijnende wantoestanden in de zorg voor ouderen, (chronisch) zieken en gehandicapten hebben wat mij betreft al een stadium bereikt dat de vroegere nazi's niet zou misstaan. Een samenleving die slecht of helemaal niet voor haar zwakkeren zorgt, gooit het elementairste stukje beschaving overboord. Toch is dit dagelijkse praktijk geworden in ons landje. Eén van de vele voorbeelden: dochter woont met haar gezin bij Den Bosch, heeft haar werk in Tilburg, haar bejaarde ouders wonen in Amsterdam. Ma wordt dementer en pa minder capabel om haar te verzorgen. Als noodoplossing neemt dochter ma in huis, maar ma gaat zo snel achteruit (ze wordt angstig, begint beesten en mannen te zien die haar bedreigen) dat een acute opname in een verpleeghuis noodzakelijk is, ook volgens de psychiater van de Riagg. Daarvoor worden maar liefst dertien instanties benaderd, maar de enige die een plekje heeft is een commercieel bureau voor verpleging en verzorging. Kostenplaatje: 24 x 40 gulden per uur, is 960 gulden per dag, is 6720 gulden per week, is 28800 gulden per maand. Dochter behoort echter niet tot de snelgroeiende groep Nederlanders voor wie de betaling van dit bedrag geen enkel probleem vormt, dus ma kan nergens terecht. Op zich is het al misdadig genoeg dat er in dit stinkend rijke landje geen plaats is voor een oude, zwaar zieke vrouw die acute opname behoeft, maar het verhaal gaat verder. Nergens plaats dus. Ten einde raad wordt de thuiszorg benaderd. Thuiszorg? Vergeet het maar. De reguliere thuiszorg kon nog niet eens garanderen dat iemand twee keer per dag zou kunnen komen om ma een insulinespuitje te geven! Kijk, dan worden er grenzen bereikt. Ma werd uiteindelijk, net als zoveel demente ouderen, maar in het ziekenhuis gedumpt, vanwege haar ontregelde suikerspiegel... Het enige voordeel voor ma is dat ze nu niet zo lang in haar ontlasting moet blijven liggen als in een verpleeghuis, want daar worden de grenzen van het fatsoen al geruime tijd overschreden, zowel voor de patiënten als voor het verplegend personeel dat zich een burn-out moet werken om minder dan minimale zorg te kunnen bieden.
De privatisering en de tweedeling in de gezondheidszorg, door Paars aangezwengeld en nu niet meer te stoppen, zal onze samenleving stap voor stap van meer nazistische trekjes voorzien dan door velen voor mogelijk wordt gehouden. De gevolgen van de privatisering van de Ziektewet, op een schandelijke en frauduleuze wijze erdoorheen gedrukt door voormalig staatssecretaris Linschoten, zullen daar ook nog lange tijd aan bijdragen. Linschoten verzweeg aan de vooravond van het Kamerdebat over de privatisering van de Ziektewet opzettelijk de uitkomsten van de Ziektewetrapportages van het CTSV. Uit die rapporten bleek dat een privatisering van de Ziektewet niet noodzakelijk was omdat eerdere maatregelen uitgevoerd om het ziekteverzuim terug te dringen, al voldoende effect hadden bereikt. De totstandkoming van de geprivatiseerde Ziektewet was een aanfluiting voor de democratie, maar Paars had binnen wat het wilde (Linschoten is daarna toegetreden tot het managementteam van de business-unit Collectieve Voorzieningen en Zorg van Interpolis, een onderdeel van Interpolis dat alle verzekeringsvormen behandelt die te maken hebben met de ontwikkelingen in de sociale zekerheid). Het logische vooruitzicht dat een geprivatiseerde Ziektewet veel werkgevers de bedrijfsmatige verplichting zou opleggen om werknemers met een vlekje te weren, vormde voor Paars geen beletsel. Omdat werkgevers allerlei drogredenen kunnen aanvoeren om deze praktijk te verhullen, was het te voorzien dat aan deze ontwikkeling geen halt toe te roepen zou zijn. Met de privatisering van de Ziektewet deed de discriminatie van de zwakkere mens zijn intrede in onze samenleving en werd een solidariteitsbeginsel op de schroothoop gegooid. Het feit dat juist een gluiperige en asociale blaaskaak als Linschoten staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid kon worden en dat deze vervolgens ook nog eens ruim baan kreeg om te kunnen sjoemelen met de gewichtige taken die hem waren opgelegd, is typerend voor het Paarse beleid op dit gebied.
Gelukkig ziet de serieuze pers Linschoten niet meer te staan, maar het roddelblad 'Weekend' verloor hem na zijn vertrek uit de politiek niet uit het oog en wist te melden dat zelfs zijn partijgenoten bij de VVD kotsmisselijk van zijn persoontje waren. En dan moet je in dat clubje toch heel wat meer kwaad uitgehaald hebben dan een loopje nemen met de democratie en er nog over liegen ook, zo hebben we gemerkt. Okay, gossip mee: "Gezinsdrama: kinderen Robin Linschoten raken wéér hun moeder kwijt. Het waarom van de breuk blijft voorlopig een kwestie van gissen, maar de relatie tussen Robin Linschoten en zijn 35-jarige vriendin Selma is op de klippen gelopen. De liefde tussen de ex-staatssecretaris en de vrouw voor wie hij zijn echtgenote in de steek liet, is definitief bekoeld. In zijn woonplaats Dronten gaat de zorg vooral uit naar de drie kinderen, die nu opnieuw een moeder verliezen. Eerder raakten zij hun eigen moeder kwijt, nadat deze kort na de echtscheiding overleed aan een ernstige spierziekte. Laura (10) en Bob (8), waren zeer aan Selma gehecht geraakt en beschouwden haar als een tweede moeder. Grote vraag is wie nu de zorg over de kinderen zal overnemen (...) Linschoten haalde de laatste maanden veelvuldig de publiciteit met zijn liefdesleven. Zo bedroog hij zijn doodzieke vrouw met haar vriendin, wilde hij sex met zijn secretaresse en probeerde hij het hart van Babette van Veen te veroveren. Voorlopig dieptepunt was de pijnlijke confrontatie tussen Robin Linschoten en Rob van Driel, de ex-man van de huidige minnares van de politicus. Bij de VVD waar men de afgelopen maanden toch bezig was om een comeback van Linschoten voor te bereiden zou men nu bedenkingen hebben gekregen. In elk geval lijkt een spoedige terugkeer van Linschoten onmogelijk." Pooiers moeten volgens een meerderheid in de Tweede Kamer worden gescreend op hun criminele antecedenten, zo lees ik vandaag. Prima. Minstens net zo logisch is het als een beoogd staatssecretaris van Sociale Zaken ook zou worden gescreend op zijn sociale vaardigheden. Het lijkt me sterk dat het dan nog tot een misleidde Tweede Kamer en een geprivatiseerde Ziektewet zou zijn gekomen. Ik weet, geachte lezer, dat je zojuist een stukje Weekend-gossip en achteraf-gelul hebt moeten doorstaan, maar ik kon het niet laten. Het volgende berichtje is relevanter van aard en doet vermoeden dat er meer mis is gegaan met de privatisering van de Ziektewet dan we nu weten, maar maakt in ieder geval duidelijk dat Sociale Zaken nog steeds wordt bestierd door asociale typetjes die het niet zo nauw nemen met de democratie: Trouw, 120199. "...Daarnaast wil de vakcentrale een beroep doen op de Wet Openbaarheid van Bestuur om een onderzoek over de geprivatiseerde ziektewet boven tafel te krijgen. De arbeidsorganisatie van de VN, de Ilo, heeft dat onderzoek verricht en het rapport aan het ministerie van sociale zaken gestuurd. Sociale Zaken weigert het openbaar te maken, aldus de FNV." Slik. Ondertussen zijn we niet alleen afgescheept met werkgevers die sollicitanten beoordelen op gezondheidsrisico's, ook de arbo-artsen staan onder hoge druk om mensen zo snel mogelijk weer gezond te verklaren. Maar liefst 35% van de arbo-artsen verklaart niet onafhankelijk te kunnen werken (een groot gedeelte van de rest zal wel niet deugen). Allerlei excessen passeren de revue. Niet alleen de ten onrechte weer aan het werk gestuurde werknemers, ook het gegeven dat werkgevers 'coulante' arbo-artsen overgeplaatst weten te krijgen onder de bedreiging anders naar een andere arbo-dienst over te stappen en het verschijnsel dat er arbo-artsen medische gegevens doorspelen aan werkgevers, illustreren de druk op de ketel. Enkele uitspraken van twee ex-arbo-artsen, onlangs te horen in het VPRO-programma 'Lopende Zaken' zeggen voldoende. M. Labusdrangne, ex-arbo-arts: "Werkgevers zetten me soms onder druk om werknemers eerder aan het werk te sturen dan ik medisch verantwoord achtte. (...) De arbo-dienst waar ik werkte was een commerciële, in die zin dat ze winstoogmerk hadden en vanuit het management werd ook uitgedragen dat geld het allerbelangrijkste was, want de aandeelhouders zaten daarachter en wat je inhoudelijk deed, was zeer secundair". F. van den Burg, overgeplaatste arbo-arts: "Ik heb wel eens meegemaakt dat een leidinggevende van de arbo-dienst me vertelde dat de professionele onafhankelijkheid van de bedrijfsarts soms moet wijken voor de bedrijfseconomische belangen". Als dit geen nazi-praktijk genoemd kan worden, weet ik het ook niet meer. Helaas, de lengte van dit stukje is al wat uit de hand gelopen en het gesjoemel met de WAO-cijfers en de terreur waarmee arbeidsongeschikten te maken hebben, zijn nog niet eens belicht. Dat geldt ook voor de voorrangsbehandeling van rijken en beroepsgroepen in de ziekenhuizen, een ontwikkeling die door de Europese wet- en regelgeving niet lang meer uit ons landje te weren zal zijn. De Euro wordt van ons allemaal, maar een fatsoenlijke gezondheidszorg niet.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 329, 5 februari 1999