Transit

In november kwam het eerste nummer van een nieuw blad uit. Dit blad is een tweede poging om een nieuw links blad uit te gaan geven, afgelopen zomer kwam al een proefnummer uit onder de titel Oh! Dat nieuwe blad, Transit genaamd, wil 'een blad zijn dat informeert en inspireert. Een blad voor wie geïnteresseerd is in de samenleving om zich heen. Een blad voor mensen die geen dorheid, domheid of dogma's slikken; en die durven te dromen, denken en doen.'
In dit nummer vinden we onder andere artikelen over de Digitale Stad in Amsterdam; Kinderarbeid; een interview met PvdA lid Paul Kalma; een aantal artikelen met als thema: 'Verbeter de wereld, begin voor jezelf' over ideëel ondernemen en een artikel over de toekomst van het betaalde voetbal.
Nieuwsgierig geworden naar het hoe en waarom achter dit blad, belde Radio Banzai met de redaktie voor een interview, dat je hier kunt lezen.

-Waarom zijn jullie dit blad gaan maken, en wat willen jullie er precies mee bereiken?
-Het is een fusieblad, drie bladen, Lekker Fris, Grenzeloos en Konfrontatie zijn bij elkaar gaan zitten om een nieuw blad te maken. Wij wilden kijken of er in Nederland toch een markt bestaat voor een blad voor progressief Nederland. Wat dat dan ook moge zijn, want je merkt dat allerlei termen niet meer gelden, net zoals een woord als links niet meer zoveel zegt. Maar we willen toch een progressief blad uitbrengen, en proberen om allerlei groeperingen die met Nederland aan de gang zijn, die met democratie bezig zijn, of wat dan ook, bij elkaar te krijgen. Dat klinkt wel heel manifesterend maar het gaat erom dat je daar toch iets voor te bieden hebt. Er moet heel wat gebeuren om de oude sientjes te doorbreken en wat meer de openbaarheid in te gaan. Dat betekent als blad dat je moet letten op het taalgebruik en de onderwerpskeuze en dat je niet alleen voor de eigen parochie zit te preken, maar ook andere mensen wilt bereiken.
- Het komt dus niet meer uit de links radikale hoek?
- Dat willen we eigenlijk niet achter laten. Binnen onze eigen huiskamers voeren we nog steeds heftige discussies, maar naar buiten toe wil je niet alleen weer diezelfde links radikale groepen bereiken, daarnaast zijn er nog tal van andere groepen die bijvoorbeeld de NN of Kleintje Muurkrant niet lezen om dat ze het te verdacht of siengericht vinden. Je merkt bijvoorbeeld bij het Kleintje dat in stijl en aanpak geprobeerd wordt om meerdere bevolkingslagen van de Bossche bevolking te bereiken. Hetzelfde idee zit eigenlijk achter Transit.
- Maar de onderwerpskeuze in Transit is duidelijk anders. Het mist een beetje het inspirerende dat jullie nastreven.
- Dan zijn we daar dus nog niet in geslaagd.
- Maar hoe zien jullie dat dan? Willen jullie mensen ook aanzetten tot kritischer nadenken?
- Dat hopen we natuurlijk altijd. Het is voor ons ook nog zoeken waar dat inspirerende in zit. Uit de enquête die de lezers van het eerste proefnummer toegezonden hebben gekregen bleek dat de mensen de inspiratie misten. Het is nu maar de vraag wat mensen daar onder verstaan, hoewel het een duidelijker mening is dan de kritiek dat het 'politieker' moet, want dat is nog veel vager. Inspirerend wil zeggen dat je mensen iets te bieden hebt in deze tijd en als redaktie moet je zoeken waar dat hem in zit. Het kan dan ook zijn dat je mensen aan het woord laat die ideeën hebben over hoe het anders kan.
Dus niet zozeer artikelen met de strekking: Wij moeten allemaal de straat op, maar dat je mensen aan het woord laat die vertellen wat die er over denkt en wat die daar in de dagelijkse praktijk mee doet.
- Jullie hebben als ondertitel gekozen Dromers denkers en doeners, maar dat valt een beetje tegen.
In hoeverre streven jullie de aktualiteit na, waarom staat er bijvoorbeeld niets over de herinrichting van de Algemene bijstandswet in het blad?
-Die aktualiteit blijft altijd een heftig punt, omdat je als maandblad moet uitkijken dat je geen dubbelingen krijgt met andere bladen of achter het nieuws aanloopt. In die zin zou het makkelijker zijn om een weekblad te maken, dan kan je die dingen makkelijker opnemen. Op zich is het niet erg om achter het nieuws aan te fietsen, als je er echt iets anders over te melden hebt of een andere invalshoek hebt. Je moet ook de medewerkers hebben die dat aankunnen. Die binnen een week een artikel kunnen aanleveren in plaats van dat er vier weken over heen gaan. Niet iedereen kan dat, om binnen een paar dagen die nieuwe bijstandswet door te lichten en er een artikel over te schrijven. We proberen het echter wel, en ik ben optimistisch dat het ook gaat lukken.
-Dit is eigenlijk het tweede nulnummer, hoe zit dat precies?
-Het blad OH! was eigenlijk een proefnummer, terwijl Transit al meer een verwerking is van alle kritieken die we ontvangen hebben. Nu gaan we weer alle kritiek verwerken zodat we natuurlijk ook steeds meer doorkrijgen: Dit wordt onze lijn, dit wordt onze rode draad, hierdoor worden wij als blad herkenbaar. Want dat is ook belangrijk voor het blad, dat mensen meteen weten: Dit is Transit, en dat is op het moment nog niet echt het geval. Het is nog vaag, wat je al zei over die links-radikale hoek, dat is nogal diffuus terwijl je daar wel je roots hebt liggen. En nou is het weer de kunst om de ideeën uit die tijd of uit je achtergrond te verwoorden in een heel andere kontekst.
- Je zegt het al: Uit die tijd. In het blad lees ik ook een beetje die ondertoon, alsof het al verleden tijd is.
- Dat wil ik er niet mee zeggen. De echte sienbladen zijn er meer voor de echte sien. En dat is ook prima, daar is ook geen enkel kommentaar op en daar voldoen ze ook aan. Dus waarom zou je ze daarom moeten opheffen, dat is ook onzin. We hebben ook geprobeerd om met de NN een samenwerking aan te gaan , er zijn ook twee mensen de eerste maanden daarmee bezig geweest. Die waren er wel voor om te onderzoeken of je met de NN zou samen kunnen werken, maar de rest van de redactie van de NN vond dat geen goed idee, dus toen viel dat ineens helemaal weg. Helaas hoor, want ik had wel eens willen zien wat zo'n combi dan zou gaan opleveren. Je hebt dan aan de ene kant toch een heel duidelijke doelgroep die ik dan voor de duidelijkheid maar even de kraaksien zou willen noemen, en je zou daar andere doelgroepen aan toevoegen. Wat zou je dan voor een soort blad gaan krijgen. Want de NN wil natuurlijk ook wel dat ze ergens anders gelezen gaan worden. Dat is net zo goed een rode draad door al die bladen heen, want niemand lukt het om echt breed gelezen te worden. Dat kan een keuze zijn, noem het dan maar een vakblad, die weten ook wel dat een blad voor boormachines niet door iedereen gelezen wordt. Maar als je iets breder wilt, dan blijkt dat toch al die bladen niet te lukken.
- Op hoe grote oplagen mikken jullie als jullie zeggen te proberen een breder publiek te bereiken?
-Wij gokken in eerste instantie op om en nabij de 1000 á 1500 abonnees aan het eind van het jaar. Voor deze eerste nummers hebben we 4000 exemplaren gedrukt. Wij vragen ons namelijk af: wie reken je tot progressief Nederland, of wie zijn bezig met maatschappij veranderingen en hebben goede ideeën. Dan zou je, als je het op de keper beschouwd, in Nederland nog steeds 25000 mensen moeten kunnen bereiken. Dat moet toch mogelijk zijn. De kunst is, en dat is het hele eieren eten denk ik, dat je die boodschap op een goede manier moet presenteren, en niet zo maar iets kan doen, want dan lezen mensen het niet of dan verkoopt het niet. Dat is een leerproces denk ik, we hebben altijd wel geagiteerd maar we zijn vergeten om goede propaganda te maken. Dat is het hele cruciale punt volgens mij.

Wil je zelf een oordeel vormen over dit nieuwe blad, vraag dan een gratis proefnummer aan bij:
Uitgeverij WEB,
postbus 1529
1000 BM Amsterdam

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995