Noorwegen

Gefeliciteerd!

Een staat waarin ik me steeds minder thuis voel
Donderdag 3 november vond in Den Bosch de studiedag plaats georganiseerd door het Netwerk Religieuzen voor Vluchtelingen.
Het Netwerk Religieuzen voor Vluchtelingen is een netwerk van regionale groepen, die zich met raad en daad inzetten voor uitgeprocedeerde vluchtelingen. Mensen die hier geen ver- blijfsvergunning hebben, mensen die eigenlijk weg zouden moeten, maar niet weten waarheen. Het thema van de dag was
"Vluchtelingen en Beeldvorming". Een trouwe lezer van Kleintje Muurkrant was op de studiedag aanwezig en geeft enkele indrukken van de dag weer. Ruim honderddertig mensen waren op de studiedag afgekomen. Dat zegt wat over het gegeven dat er nogal veel mensen zich druk maken over het inhumane vluchtelingenbeleid van de Nederlandse overheid.
Allereerst werd er uitleg gegeven over de ruimte waar we ons in bevonden. Een parochie (San Salvator-parochie), die in de ogen van bisschop Ter Schure te veel middenin de samenleving staat. Het inhoudelijk konflikt tussen het Roomskatholieke instituut en de parochie San Salvator is inmiddels verworden tot een bestuurlijk konflikt. De parochie wordt dan ook op vele manieren tegengewerkt.
De dag werd vervolgd met de film "Bondgenoten of rivalen?" Eerlijk gezegd viel de film me tegen. Het gaf een oppervlakkig beeld van een aantal mensen die langere tijd afhankelijk zijn van een uitkering. De film ging over hoe het is om van een uitkering rond te moeten komen. Vier baanlozen vertelden over hoe ze voor een zinvolle tijdsbesteding hadden gekozen.
Daarna was er een indrukwekkende lezing te beluisteren uitgesproken door de conservator van het herinneringscentrum Kamp Westerbork. Dat is dan ook de reden, dat Kleintje Muurkrant de lezing hieronder integraal afdrukt. De lezing maakte duidelijk, dat naast de verschillen er parallellen te trekken zijn tussen het vluchtelingenbeleid van voor de Tweede Wereldoorlog en het huidige vluchtelingenbeleid.
Na de middagpauze gingen we in groepen uit elkaar, voorgezeten door een journalist. Centraal stond in deze gesprekken het thema "Vluchtelingen en Beeldvorming". De verantwoordelijkheid van de media werd duidelijk betrokken bij de beeldvorming. We lezen immers regelmatig, dat er ergens in een asielzoekerscentrum een vechtpartijtje is geweest. De politie reageert hier meestal overdreven paranoïa op. De pers schrijft hierover uitgebreid zonder zich af te vragen of het eigenlijk wel nieuws is (ga in het weekend naar de eerste beste discotheek en daar zal ongetwijfeld ook regelmatig het een en ander gebeuren. Alleen haalt dat nauwelijks het nieuws). Bovendien zijn veel journalisten lui, moeten snel een commercieel produkt maken of laten zich niet inlichten over de achtergronden van konfliktjes. Zo staat er nauwelijks iets in de kranten over het feit, dat mensen uit kompleet verschillende kulturen onder onzekere omstandigheden het met elkaar moeten zien te rooien. En wat te denken wat het voor een stress oplevert om van 30 gulden zakgeld per week te moeten rondkomen. En dan heb je het nog niet eens over hoe vluchtelingen huis en haard onder vaak erbarmelijke omstandigheden hebben moeten achterlaten. Iedereen kent de verhalen in 's lands grootste krant. Het is daar beleid om de eerste pagina's elke dag minstens drie artikelen te plaatsen waarmee buitenlanders in verband worden gebracht met kriminaliteit. Maar ja, deze krant zat in de Tweede Wereldoorlog ook al fout... Werkt de marketingstrategie van bedrijven ook niet zo kwa reklame? Herhaal de boodschap en er zijn altijd wel mensen die erin trappen en de boodschap voor zoete koek aannemen.
Ook waren er nogal kritische kantekeningen te plaatsen bij het vluchtelingenbeleid van de Nederlandse overheid. In het kader van de verhullende beeldvorming worden "fraaie" namen gevonden, zoals "grenshospitium", "asieltoeristen", "echte vluchte-
lingen", "inburgeringskontrakten" of "opvang in eigen regio". Om maar niet te spreken over het vluchtelingenbeleid, dat erop gericht is om mensen te weren en uit te sluiten. De vluchtverhalen van mensen doen er steeds minder toe bij de bepaling van de kriteria of iemand in Nederland mag blijven of niet. Het land is immers "vol", eigen volk heeft voorrang, ook al zullen vele politici dit niet als drijfveer erkennen voor het door hun voorgestane vluchtelingenbeleid.
De dag werd plenair afgesloten met zinnige en minder zinnige aanbevelingen. In ieder geval heeft de dag mij gesterkt in de overtuiging om door te gaan met het aan de kaak te stellen van het inhumane vluchtelingenbeleid, me in te zetten voor de medemens en het meewerken aan initiatieven die een perspektief geven aan een rechtvaardiger samenleving, waarbij de mens centraal staat en niet de belangen van een staat waar ik me steeds minder thuis voel...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994