negentienhonderdenvijfennegentig
Afgelopen vrijdag 25 november, ongeveer drie uur in de middag. Ik kom het centraal gelegen Kerkpleintje in de Bossche binnenstad opgefietst - is het jullie trouwens opgevallen dat dit er tegenwoordig als een zojuist leeggelopen zwembad uitziet - en raak verstrikt in een kluwen vrolijke jongens en meisjes. Baseball-petten, wijde pijpen: rollerskaters, skate-bordfanaten en skielers krioelen om me heen. De prachtig gladde nieuwe stoeptegels die de stad er voor enkele miljoenen guldens neer heeft gelegd nodigen uit om elkaar hier met levensgevaarlijke toeren de loef af te steken. Het winkelend publiek wordt af en toe met een ontieglijke snelheid benaderd maar het loopt altijd weer net op het nippertje goed af. De wat oudere, of voorzichtigere mensen steken deswege het plein aan de rand over, niks aan de hand toch? Nou, vanmiddag dus wel. Terwijl ik met wat rollerskaters sta te babbelen over de gunstige bijeffekten van de verspillende stoeptegels doemen plotseling twee agentes op die driftig beginnen te gebaren dat iedereen op moet rotten. De groep jongeren is vandaag enorm groot, ik denk wel zo'n vijftig, al dan niet met skates. Ze moeten oprotten omdat er geklaagd is vanwege geluidsoverlast (het krassen der kunstof borden wanneer ze raspend de bocht door scheuren, prachtigprachtig) en omdat er in DenBosch een samenscholingsverbod geldt voor het kerkpleintje, echt waar, dat staat in de APV. Wat? Ja, echt waar schreeuwen nu de agentes, oprotten want dat staat in de Algemene Politie Verordening. We lachen wat en hervatten het inmiddels tot grote vrolijkheid gegroeide overtreden van de plaatselijke APV. De agentes beginnen in hun walkietalkies te babbelen en binnen een paar minuten komen uit allerlei straatjes nog meer agentes en een paar agenten aangesjouwd, ik zie er op een gegeven moment wel twaalf staan roepen en schreeuwen. Wat blijkt? De aan het Kerkpleintje zaken doende winkeliers schijnen regelmatig in de telefoon te klimmen om de gemeente toe te schreeuwen dat al die schrapende skateborden zo'n herrie maken daar op dat prachtig gelegen Kerkpleintje, en wanneer dat nu eindelijk eens afgelopen is, enne, er komen ook krassen op die dure stoep. En ja hoor, de machtige arm der binnenstadgrutters reikt verder dan de stoep van hun winkeltje en dus hebben ze de stadsregenten zover gekregen dat zij de plaatselijke bromsnorren opdracht hebben gegeven op te treden tegen deze spelende jongeren. De politie weigert met deze jongeren te diskuteren en zeggen dat ze het recht hebben bekeuringen uit te delen van zeventig gulden (!) wanneer je weigert de samenscholing op te heffen. Een samenscholingsverbod op het Kerkpleintje, haha! Ter beoordeling van de Bossche middenstanders, zijn ze nou helemaal bezopen!
precies een week later gebeurde precies hetzelfde. Opnieuw veel jongeren op het Kerkpleintje, vrolijk schrapend over de marmeren parketvloer en opnieuw een hele klup boze agenten. Nu werden er daadwerkelijk bekeuringen uitgedeeld! Gluiperig lachende winkeliers hingen tegen hun etalagegeveltjes; de kerstomzet wordt veiliggesteld. Weg met die spelende tieners, die hebben sowieso niets te verteren.
Ik voorspel een prachtige lente in 1995. Naast de tientallen snuivers, spuiters, zuipers, blowers die al jaren gebruik maken van de nederlands hervormde trappen zijn er nu ook nog eens vele tientallen die het helemaal te gek vinden om zich rollend te verplaatsen, dus wanneer het een beetje meezit, zo ergens in maart komend jaar, zitten, liggen en rollen er zo'n dikke honderd Bossche burgers over het Bossche Kerkpleintje. Dit tot grote woede van de plaatselijke grutterij en tot grote blijdschap van mij, ik kan het haast niet afwachten. Dag Kleintje, de beste wensen, tot volgend jaar op het Kerkpleintje.
Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994
