Mannen in de vrouwenbeweging?

Nou nee. Niet omdat er geen mannen zijn die vrouwenstrijd niet willen ondersteunen, maar wel om de volgende redenen. Binnen de vrouwenbeweging (vroeger) was er een herkenning en daardoor een bewustwording van vrouwen van onderdrukkingsmechanismes van mannen naar vrouwen. Door diskussies kwamen er daardoor handvatten waarop je die aan de kaak zou kunnen stellen. Eén van de reakties was dat er mannenpraatgroepen ontstonden die erop gericht waren om uiteindelijk gelijkwaardig de verdere strijd te kunnen voeren. Een andere reaktie was dat mannen ervoor uitkeken om seksistische uitspraken te doen, omdat zeanders van zowel vrouwen als mannen op hun sodemieter kregen.Hierbij was alleen sprake van een uiterlijke verbetering maar was er geen enkele sprake van een bewustzijnsontwikkeling. De vrouwenbeweging is in de loop van de tijd in elkaar gezakt en naarmate dat proces verder ging is de situatie slechter geworden. De uiterlijke schijn kon aan de kant geschoven worden..

Een ander schrijnend punt vind ik het feit, dat tijdens jarenlange anti-imperialistische, anti-fascistische en anti-racistische strijd de vrouwenstrijd een ondergeschoven kind is gebleven.
Seksisme/rolpatronen/onderdrukkings-mechanis-mes/macho-gedragingen waren niet te bespreken onderwerpen. Dit alles door er vanuit te gaan dat mensen die zich inzetten voor de strijd voldoende zelfkritiek hadden om deze dingen bij zichzelf te kunnen ondervangen. Nou dat is een misser gebleken. Bij erg veel aktiviteiten heb ik gezien dat deze in eerste instantie 50/50 gedaan werden door mannen en vrouwen. Maar zeldzaam is dat langer dan een paar weken gebleven. Na een paar weken schoten vrouwen meer in de voorwaardenscheppende taken en bij gemengde vergaderingen heb ik het nog nooit meegemaakt dat vrouwen de boventoon voerden.
En dat terwijl mijn generatie heeft kunnen profiteren van de enorme golf van bewustwording / diskussies / brede ondersteuning enz...
Het is droevig te konstateren dat het op geen enkele manier heeft bijgedragen aan gelijkwaardiger verhoudingen. Hier en daar zijn er vrouwen die zich goed assertief kunnen handhaven, maar dat legt voor mij geen enkele verbinding naar een gezamelijke vrouwenstrijd.
Wat ik nu zie is een nieuwe generatie met weinig diskussiekultuur. Ik weet niet hoe ideologieen nu gevormd worden, maar ik krijg de indruk dat dat individueel gebeurd in plaats van als gezame-nlijke strijd.
Soms bekruipt me het enge gevoel bij een deel van de 'linkse jongeren' dat ze net zo makkelijk voor rechts als voor links inzetbaar zouden zijn, zolang het maar spannende axies zijn.Dezelfde mechanismen van mijn generatie zie ik net zo onverbloemd terug bij de begin-twintigers van nu. Meiden die de emotionele zorgschap hebben voor hun vriendjes. Knullen die ferme taal uitslaan, waar als een luchtballon door te prikken is, enz...

Er is me steeds meer onduidelijk geworden in de loop der jaren; maar wat me wel duidelijk is geworden: dat de komende generaties er nog niet aan toe zullen komen om vrouwenstrijd als gezamenlijke strijd te kunnen voeren. Beide seksen zullen eerst hun eigen huiswerk beter moeten maken.

Marjan. Een veertiger.

Graag wil ik reageren op het artikel van Lineke in Kleintje Muurkrant van 5 juli 1996 nr 299. Ik zelf ben helaas niet aanwezig geweest tijdens de heksennacht die in café De Bunker is georganiseerd. Wel ben ik bij de discussie op het vrouwenoverleg geweest en wil hierbij dus graag een aanvulling geven op mijn argumenten waarom ik het niet zo nodig vind om op dit moment mannen bij een vrouwenbeweging te betrekken. Allereerst vraag ik mij ten zeerste af of het er de afgelopen jaren in het leven van de vrouw in onze maatschappij er wel zo heel erg veel veranderd is. Ik zie eerder het tegendeel. Ik zie juist dat de dingen die de vrouwenbeweging in het verleden bereikt heeft langzaam teruggedraaid worden of eigenlijk nooit veranderd zijn. Ze zijn wel anders geworden ja.
Vrouwen mogen nu werken maar moeten vaak naast het werk ook nog hun huishouden blijven doen. De vrouwenhulpverlening is inmiddels wegbezuinigd en zijn in allerlei reguliere instellingen ondergebracht, mei-denwerk in de buurt-huizen bestaat bijna niet meer en de Blijf van mijn Lijfhuizen zitten nog steeds vol met vrouwen en kinderen die door hun mannen mishandeld zijn. Ik zelf werk met randgroepjongeren en zie dat meiden nog steeds een grote achterstand hebben ten op zichte van jongens. Veel meiden maken hun opleiding niet af, maar zorgen er voor dat ze zo vlug mogelijk trouwen, zwanger raken enz. Voor hen moet de emancipatie nog beginnen dus.

Een tweede puntje wat ik graag aan wil stippen is dat er voor mij eigenlijk bijna geen vrouwenbeweging meer is. Laten we eens om ons heen gaan kijken wat er bv in Den Bosch aan vrouwenbeweging nog bestaat. Alles is bijna weg, emancipatie bestaat niet meer voor de gemeente en als je als vrouw problemen hebt dan zoek je het gewoon maar zelf weer uit.Maar om even terug te komen op het onderwerp of het nodig zou zijn om mannen bij de vrouwenbeweging te betrekken. Zoals ik in het bovenstaande duidelijk heb willen maken zijn vrouwen naar mijn mening nog lang niet zo ver om de strijd tegen bv het seksisme (want dit is voor mij slechts een onderdeel van vrouwenstrijd) samen met mannen aan te gaan. Voor mijn gevoel moet er bij vrouwen nog een hele hoop achterstand ingehaald worden als het gaat om bewustwording. Natuurlijk zijn er nu vrouwen die hun mond open durven doen, maar dit staat nog lang niet in verhouding tot al die vrouwen die hun mond niet open kunnen of durven te doen. Ik denk dat het voor vrouwen, inclusief mijzelf nodig is om dit stuk bewustwording tot stand te brengen met alleen vrouwen en beslist niet in dit stadium met mannen erbij. Hiermee haal je de kracht van een vrouwenbeweging weg. Ik zie hierbij nog een groot probleem. Hoe kunnen vrouwen die op de een of andere manier de dupe zijn geworden van de machtswellust van mannen ooit samen (op dit moment) gelijkwaardig in een groep functioneren als je de hele tijd op je hoede moet zijn omdat mannen steeds de macht over nemen.
Wat ik trouwens wel grappig vind in dit hele verhaal is dat het vrouwen zijn die deze discussie aan zwengelen en dat ik in de hele periode dat ik actief ben in de vrouwenbeweging nog geen man naar mij toe heb zien komen om hier eens over te praten of om eens iets samen te gaan doen. Ik ben alleen nog maar mannen tegen gekomen die er van baalden dat ze niet in een Vrouwenhuis mochten komen of op 8 maart niet welkom waren Ik hoor alleen maar gezeur en geen positieve bijdrage aan de vrouwenstrijd. En ik zie dat mannen er gewoon van balen dat vrouwen onafhankelijk van mannen iets doen. Ze voelen zich buitengesloten en snappen uiteindelijk niets van wat vrouwen in deze maatschappij nu voor belemmeringen tegen kunnen komen omdat ze vrouw zijn.
De rolpatronen bij mannen en vrouwen zitten volgens mij nog zo vast dat mannen en vrouwen apart van elkaar bewust moeten worden om deze patronen te kunnen doorbreken. Maar zo ver zijn wij nog lang niet. Ik heb tenminste niet de illusie dat als we samen met mannen de strijd aan gaan dat we hier veel mee kunnen veranderen, volgens mij zijn we dan nog veel verder van huis.Als afsluiting wil ik niet ontkennen dat je de wereld niet alleen kunt veranderen maar dat mannen en vrouwen dit samen moeten gaan doen. Voor mijn gevoel moeten er eerst nog voor heel veel vrouwen een bewustwordingsproces op gang gebracht worden willen vrouwen deze strijd samen met mannen aankunnen gaan. Dit om te voorkomen dat vrouwen niet weer de strijd verliezen en dat vrouwen niet alleen het aanrecht als recht in hun leven hebben.

groetjes van een twintiger die er anders over denkt.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 300, augustus 1996