Groeten uit Zweden
24 januari 1995: 52 doden door cannabis in grote letters op de voorpagina van een willekeurig Zweeds avondblad. Het betrof een onderzoek naar de relatie van het gebruik van drugs en de daaropvolgende dood tussen 1986 en 1994 in de hoofdstad Stockholm.
door Dennis Rodie
Recentelijk opnieuw een groot artikel in de krant alhoewel het over hetzelfde onderzoek ging dat vier jaar geleden was afgesloten. Het artikel begint handig met het welbekende cliché van de overdosis en heroïne, aangevuld met de nodige statistische cijfers. Vervolgens ratelt men verder over het dodelijke gebruik van cannabis: 41 procent stierf in een ongeluk, 38 procent pleegde zelfmoord (waarvan de meesten van grote hoogte sprongen), 14 procent door moord en maar 7 procent stierf een 'natuurlijke dood'. De gemiddelde leeftijd was 31 jaar. Ook wordt nog even terloops vermeld dat het Engelse woord assassin van hetzelfde woord afstamt als haschisch. De wetenschappelijke logica achter deze opsomming is nergens te vinden. Vul zelf maar in: Elk jaar zijn er: ... sterfgevallen door alcohol waarvan ... in auto-ongelukken, ... door zelfmoord, etc. ... sterfgevallen door tabak waarvan ... in auto-ongelukken, ... door zelfmoord, etc. ... sterfgevallen door neuspeuteren waarvan ... in auto-ongelukken, ... door zelfmoord, etc. Dankzij deze vorm van quasi-onderzoek worden de media misbruikt om persoonlijke gevoelens te verspreiden alsof het om keiharde waarheden gaat. Veel ouders, politici en andere autoriteiten zullen niet tussen de regels lezen en zeggen: 'Zie je wel, cannabis is even erg als heroïne.' Het gevaar in het gebruik van drugs ligt in de eerste plaats niet in de biologische gevolgen maar in het valse gevoel van gelukzaligheid. Mensen die drugs gebruiken doen dat om zich beter te voelen. Wanneer de omstandigheden beroerd zijn en men niet de mogelijkheid heeft of krijgt om die te veranderen, wordt dat door de potentiële gebruiker ervaren als een altijd aanwezige ophoping van ellende. Niet bepaald een prettige manier van leven. Eigenlijk logisch, dat men graag gebruik maakt van gemoedsverbeterende middelen. Er wordt een illusie opgewekt dat de problemen weg zijn; maar die zijn uiteraard nog steeds onopgelost. De motivatie om de problemen op te lossen wordt met de opgewekte illusie alleen maar minder. In een oppressieve maatschappij zal het gebruik van drugs alleen maar bloeien totdat het een acceptabele norm heeft bereikt. Tot op zekere hoogte is dat al het geval wanneer je tabak, alcohol, veel soorten medicijnen, koffie (caffeïne) ook als drugs beschouwd. Het is puur hypocrisie om bijvoorbeeld alcohol te accepteren en marihuana af te schilderen als een zeer gevaarlijke drug. Niettemin moet men kanttekeningen plaatsen bij elke vorm van distribuerende drug omdat het ook een bijna perfect wapen is tegen verzet. Marihuana is in Zweden wettelijk een hard-drug en voortdurend negatief in het nieuws. Zelfs als spontaan bij iemand in de tuin de eerste blaadjes van de cannabis zich in het zonlicht ontvouwen, komt de politie de groeiende staatsvijand persoonlijk ontwortelen. Meestal gaat het hierbij om lukraak ontsproten vogelzaad; raar maar echt waar. Wetenschappelijk onderzoek dat blijft aantonen dat marihuana vrijwel onschadelijk is (bij normaal gebruik), wordt door regeringen niet overgenomen; misschien omdat grijze politici tot de oppressieve soort behoren. Niet voor niets staat marihuana bekend als de drug die het gevoel stimuleert.
Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 331, 9 april 1999
