dinsdag 8 april-2014
Het is nu officieel. Tenminste, als je de boeken en artikelen van Seymour Hersh als delen van de Heilige Schrift beschouwt. En dat doen we. Zijn laatste bijdrage heet “The red line and the rat line” en is verschenen in the London Review of Books. De “red line” staat voor de lijn die Nobel's vredesprijsvechter ooit trok voor Assad. Als die Syrische nakomeling van Adolf ooit gas gaf in de strijd tegen de lentebrengers dan was ie die rooie lijn over en kon ie rekenen op gewapend ingrijpen van de USSA. En wat gebeurde er? Er werd met gas gegooid. Een Libische reprise was nakend. Moest voor de goeie orde nog wel even worden bewezen dat Assad de kwaaie pier was en gelukkig waren een paar vermetele westerse spionagesmurfen zo bijdehand geweest om ter plekke een paar sampeltjes van de grond te schrapen. Om ze in Engeland te laten onderzoeken. Hebben we verder geen ene moer meer over gehoord, maar nu vernemen we van Sy Hersh, dat het “DNA” van de gebruikte sarin niet overeenkwam met die uit Assad's voorraadkast. Erger nog, volgens een rapport van de Amerikaanse militaire inlichtingendienst (DIA) zouden de nobele strijders van Al-Nusra, een sidekick van Osama's nalatenschap, over een eigen productielijntje van sarin beschikken en samen met een paar Turkse linkmiegels een vaatje eindproduct in de arena hebben gemieterd. In de overtuiging dat de duim van Obama naar beneden zou gaan. Dat werd voorkomen door een intelligente move vanuit Moskou, waarvoor het nu alsnog via een moderne versie van de Krimoorlog de rekening krijgt gepresenteerd.
Dan de “rat line”. Die staat voor de geheime export van wapens uit Libische depots onder toeziend oog van Christopher Stevens (rip), de Amerikaanse ambassadeur in Libië, en de CIA. Hersh:

"The rat line, authorised in early 2012, was used to funnel weapons and ammunition from Lybia via southern Turkey and across the Syrian border to the opposition. Many of those in Syria who ultimately received the weapons were jihadists, some of them affiliated with Al Qaida”.

Dit ludieke wapenlijntje werd niet alleen gesponsord door de Amerikanski's en Turkije, maar ook door Qatar en Saudi-Arabië. En is nog steeds in gebruik. Ook nadat ambassadeur Stevens en een paar van zijn handhavers gekeeld waren.
Komen deze onthullingen u bekend voor? Kan uitkomen, want wij hebben in de afgelopen jaren al herhaalde malen hetzelfde geboerd, maar wij behoren tot de zielige kaste van internetjournaille die door maestro Peter R. gisteravond nog bij Pauw en Wittebolletje als een dampende verzameling drollenwippers werd weggezet (1). En hetzelfde dreigt min of meer te gebeuren met Hersh. Bijna nergens in de wereld van de echoputten een reactie op zijn nieuwe Libisch/Syrische revelaties. Zo gaat dat in de gelijkgeschakelde perswereld.
Btw.: mocht u het hele artikel nog eens willen navlooien, hier is het. Stay tuned.

(1) Voor een lichte stoomcursus over Al-Nusra en de rat line op naar onze zoekmachine.

Door Jan Portein.

Rijdt er een paar weken geleden een vrouwtje door nachtelijk Gloucester en stuit op drie witte bestelwagens die vlakbij het RAF-vliegveld bij Fairford een weggetje blokkeerden. Het vrouwtje schrikt zich een dwarslesie. Bij die wagens lopen namelijk vijf lieden met hoodies en balaclava's rond en dan weet je het wel niet waar. Dus wat doet dat vrouwtje. Dat belt de security hotline van het ministerie van Oorlog. Hoe zij aan dat nummer kwam vermeldt de story niet, maar misschien werkte ze daar in de kantine. Hoe het ook zij, ze krijgt geen gehoor (!) en in arren moede belt ze 999 en geeft haar bevindingen door aan de politie. Een hele club blauwe anti-terreursmurfen draaft niet lang daarna de scene bij het RAF-vliegveld op en arresteert de Fairford-five op verdenking van het plannen van een terreuraanslag. Er stonden op het vliegveld namelijk een stel Amerikaanse bommenwerpers die even een dreunend berichtje van hun oranje president aan de ayatollah's hadden overgebracht en stonden te wachten op verdere instructies. En hoe logisch is het dan niet dat die op Allah steunende baarden wraak wilden nemen en vijf lieden met hoodies en balaclava's 'snachts op pad hadden gestuurd. In witte (!) bestelwagens met plakkers van een oliemaatschappij op de zijkant. Maar zulke plakkers konden een staaltje misleiding zijn. Dus werden in de omgeving van de scene 85 huizen ontruimd en binnen een straal van 400 meter mocht geen hond laat staan een Pfas-kip zich ophouden. Vanwege explosiegevaar. Er ging een robot op stap om vast te stellen of die explosievrees terecht was. Noppes. Wat er wel in die wagens zat? We zullen het nooit weten. Misschien werden in een ervan de Skripalletjes naar hun buitenverblijf gebracht en waren de andere twee bedoeld om de Russen bij de hoc [neus, red.] te nemen (1). Much ado about nothing zou je zeggen. Vooral ook omdat binnen 24 uur de vijf betrokken terreurverdachten van tussen de 23 en 25 jaar weer op straat stonden. Weliswaar “on bail”, maar toch. Wil overigens niet zeggen, dat deze circusact stiekempjes werd weggemoffeld. Integendeel. Hij kreeg overvloedige aandacht in de gelijkgeschakelde westerse pers. Zo kreeg The Donald de ruimte om uitgebreid het nieuws te spuien, dat de Amerikaanse terreurbestrijders de heren voor hun actie bij Fairford al in de kieren hadden en dat hij ze never nooit had losgelaten. Zijn minister van Buitenlandse Zaken Rubio wist daarnaast nog te vertellen, dat er achter het gebeuren duidelijk een buitenlandse hand te herkennen was. Russen, Iraniërs, Houthi's, Hamassa's, Hezbollah's, Inuits. Een rijke keus tegenswoordig. Maar het ergste is eigenlijk, dat de mainstream in dit soort gevallen vrolijk de vlag uitsteekt en haast dagelijks een patatje oorlog presenteert. Een valse vlag. Dat wel. Stay tuned.

(1) Voor de Skripalletjes kunt u bij ons in meerdere series terecht. Op naar de zoekmachine.

vrijdag 11 april-2014
De Volksfiets van vandaag: “Functionarissen in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten hebben de Syrische autoriteiten ervan beschuldigd opnieuw aanvallen met chemische wapens te hebben uitgevoerd”. Hatseflats. Die Seymour Hersh lult ernstig uit zijn nek (1). Assad heeft de vorige keer gewoon mazzel gehad. Want hij had wel degelijk met sarin gegooid. Maar nu we de Ruskies hebben waar we willen, kunnen we misschien alsnog Al-Nusra aan de winst helpen en Damascus laten genieten van de sharia. Het is allemaal te zielig voor woorden eigenlijk.
Overigens staat Hersh niet alleen met zijn stelling, dat het gebruikte sarin-DNA niet strookte met dat van Assad's voorraadje. Ook de in Georgië rondstruinende Amerikaanse journalist Jeffrey Silverman is die mening toegedaan (2). Die doet er zelfs nog een schepje zoetzuur bij door te wijzen op een chemisch-biologische outfit van Bechtel even buiten Tbilisi, waar in het geheim met allerlei feestelijke attributen experimenten worden uitgevoerd. Na het welslagen daarvan zouden ze via Turkije naar het Syrische slagveld worden gezonden om de boel wat op te vrolijken. Uiteraard is dit bij de laatste bio-chemische verkeersopstopping in Den Haag niet aan de orde geweest. Maar dat zal niemand verbazen. Wij houden het liever bij de geluiden die dagelijks opklinken uit de verzamelde echoputten. Wel zo makkelijk. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 1 dd. 8 april 2014
(2) Jeffrey kwam bij ons al eerder voorbij in deel 7 van "Stropdassenleed" dd. 27 maart 2014

Door Jan Portein.

Hoe makkelijk is het om valse vlag te hijsen? Makkelijk. Maar hoe makkelijk is het daarna om hem wekenlang triomfantelijk te laten wapperen? Zodat iedereen die om zes uur zijn dagelijkse nieuwsprak naar binnen werkt blijft denken dat oompje Poetin morgen samen met een stel Iraanse baarden de straat in komt rijden en het dus goochem zou zijn om je deurknop in te smeren met een bubbeltje novishock. Niet makkelijk. Neem nou het gevalletje Fairford. Tuurlijk, je kan je cherryfreshe premier Burnham laten zeggen dat er sterke aanwijzingen zijn voor Iraanse betrokkenheid bij het foutparkeren van drie witte busjes bij het militaire vliegveld aldaar. Maar wat weet zo'n man veel. En dan kan je demonstratief die Amerikaanse bommenwerpers daar laten weghalen, maar die waren toch al toe aan een APK-tje en een wasbeurt. Oh, en nog eens tuurlijk, dan kan je in de loop van het onderzoek een paar loslopende jongelui oppakken, omdat ze wel eens een snuifje terreur met zich mee konden zeulen om ze vervolgens like a spear weer vrij te laten. On bail. What else. Maar dan begint de vlag er al ernstig slappies bij te hangen. Bij de recherchesmurfen leefde nog wel de hoop dat die logoplakkers op de zijkant van de busjes iets nuttigs zouden opleveren. Maar de betrokken oliefirma Fuel2U uit het tussen Londen en Fairford gelegen Beaconsfield bleek een doodlopend weggetje. Btw: of de blauwe snorders ook nog even hebben gekeken naar de strategische partner van Fuel2U hebben we nog niet kunnen vinden. Het gaat om Oryx Fuel Works. Eveneens uit Beaconsfield en gespecialiseerd in het inrichten van diesel- en benzinesystemen in al dan niet witte busjes. Het hoofdkantoor van Oryx is gevestigd in Qatar en eenmaal daar aangekomen kan je aan elke voorbijganger vragen “Kunt u ons de weg naar Teheran vertellen meneer?” Maar wij zijn geen blauwe snorders. Alhamdoelillah [Goddank,red.]. Stay tuned.