De Adolf-express

maandag 5 januari-2004
Deze week verschijnt in Argentinië het boek “Bariloche Nazi-Guía Turistíca” van de journalist Abel Basti. Een soort toeristische gids voor nieuwsgierigen onder ons die eens een kijkje willen gaan nemen in oorden aan de voet van de Andes die ooit als opvangplek hebben gediend voor gevluchte Nazi-leiders. Een van de meest geliefde pleisterplaatsen was de omgeving van het skioord San Carlo de Bariloche. En dan met name de Incalco Ranch in het nabijgelegen Villa la Angostura. Die ranch was eigendom van Jorge Antonio. Misschien wel de belangrijkste adviseur van president Juan Peron en tijdens diens regeringsperiodes vrijwel jaarlijks een vande voornaamste kandidaten voor de Nobelprijs in de categorie laaienlichten. Antonio komt terloops eveneens voorbij in het artikel “Tango dissonante” op de site van de Morgenster. Daarin besteedden wij aandacht aan de rol die Zuidamerikaanse relaties van prins Bernhard en de KLM hebben gespeeld in het sluizen van Nazi-coryfeeën na de Tweede Wereldoorlog. En het verblijf van de prins in Bariloche in het vroege voorjaar van 1951. Daar ontmoette onze koninklijke vertegenwoordiger ondermeer de gevluchte Oostenrijkse atoomgeleerde Ronald Richter, die verantwoordelijk was voor Peron’s nucleaire programma. Uit die ontmoeting vloeide nog een mooi ordertje voor Philips uit voort (*). Maar dit terzijde. Volgens Basti zouden de hoogste Nazi-leiders naar Zuid-Amerika zijn overgeheveld met onderzeeërs. Daartoe zouden ook Adolf himself en zijn echtgenote hebben behoord, die beiden zouden zijn ondergebracht in Juan Antonio’s ranch. Althans volgens Basti, die de zelfmoord van het stel afwijst en daarvoor verwijst naar een naoorlogs rapport van de Russische generaal Zhukov. Die schreef daarin dat een aanzienlijk aantal lieden uit de Nazi-top met U-booten naar Spanje en Zuid-Amerika waren verhuisd. Inclusief de Führer en zijn vrouw. De werkelijkheid is vaak fantastischer dan welke fictief boek dan ook. We wachten dus nog even met commentaar. Als we Basti’s geesteskind hebben gelezen is het altijd nog vroeg genoeg om het naar Thomas Ros te sturen.

(*) Zie in deze rubriek het artikeltje “Zwaar water” van 26 september vorig jaar.