Tabu Ghraib

zondag 24 juli-2005
Die Joseph Darby moet gaan uitkijken. En zeker niet met een rugzak de bus instappen. Kon ie wel eens voorzien worden van een paar extra uitlaten. Wat heeft Joseph namelijk in zijn onschuld ooit gedaan? Hij leverde in april 2004 bij de Amerikaanse legerleiding een vrachtje foto’s en video’s in van de opwekkende martelpraktijken in de Irakese Abu Ghraib-gevangenis. Die had ie beter boven een gaspitje kunnen houden. Want een paar van die opnames sijpelden naar buiten en meteen was de berenboot aan. En daar bleef het niet bij. Vanaf die tijd liggen allerlei communistische softies uit de contreien van Amerikaanse mensenrechten- en veteranenorganisaties te zeiken dat de rest ook openbaar moet worden gemaakt. Die Darby wordt bedankt. Oetlul.
Nou zijn alle pogingen om op grond van de Freedom of Information Act die beelden boven water te trekken goddank allemaal gestrand. Dankzij de man die het front van de war on terror heeft verplaatst naar de landen van herkomst. Die heeft die linkse slapjanussen al een paar keer het bos ingestuurd. Het laatst op 22 juli. Waarom? Domme vraag. We kunnen toch moeilijk laten zien hoe in totaal zo’n honderd gevangengenomen kinderen daar werden gemarteld en misbruikt. Volwassenen moet kunnen. Wie onze democratie niet wil kan een stroomstoot voor zijn ballen krijgen. Maar kinderen ligt wat moeilijk. En het gaat toch al zo vagina in Irak. Dus geen beelden meer in de pers van wat er allemaal in die petoet is gebeurd.
Zand erover. Dat hebben ze daar gelukkig genoeg, dus dat zit mee. Stel je voor dat Al Jazeera beelden van dat geknoei met die koters uit zou zenden, dan kan je nergens meer voor een prik met je all inclusive reet op een Egyptisch of Turks strand gaan liggen kleuren of onder water de vissen de schubben uit hun lijf laten schrikken. Om maar te zwijgen over de mogelijkheid dat je exclusieve appartementje in Dubai de lucht ingaat. Nee, nee, Abu Ghraib is voorgoed taboe. Einde verhaal.