Tolerance

donderdag 30 oktober-2003
Minister Donner wil dat wij niet stiekempjes wegschuifelen als er op straat iemand wordt gemolesteerd door één of meerdere onverlaten. Wij zouden volgens hem toch minimaal moeten proberen de aandacht van de betrokken wetsovertreders af te leiden om zo het slachtoffer in de gelegenheid te stellen benen te maken. Zoiets als met rooie lappen zwaaien naar een stier als die een toreador een zwieper heeft gegeven. Nou zouden wij Donner zelf wel eens willen zien als ie per ongeluk met zijn fiets in een kleine veldslag belandt. Dient hij dan ter plekke een wetswijziging in? Laat hij nadrukkelijk hetgeluid van zijn fietsbel weerklinken? Of overtreft hij een spurt van Petacchi? Die man is niet van deze tijd. Die is van vroeger. Daarom heeft hij onze oosterburen ook beloofd dat cliënten van een coffeeshop eerst hun Ausweis moeten laten zien voor ze hun roesmiddel krijgen overhandigd. Wie Nederlander is en meerderjarig heeft nog mazzel. De rest krijgt niks. Leuk vooruitzicht voor de betrokken coffeeshophouders die toch al met een smalle bilnaad de ontwikkelingen rond hun nering volgen. Want als er in de nabije toekomst in een coffeeshop ook niet meer gerookt mag worden kan hij zijn waterpijp helemaal wel aan de deurknop hangen. En dan zijn de gebruikers weer geheel aangewezen op de straatdealer, giert de prijs van het product omhoog en zijn de grote retailers en de aandeelhouders weer buitengewoon content met meneer Donner. Bovendien lopen we dan weer keurig in de pas met de rest van Europa en mogen we weer op schoot bij Bush. Ook een groot liefhebber van zero tolerance. Tenminste tegenover de kleine schrobbers. Er is in de VS namelijk heel wat meer tolerance tegenover de groothandelaren als dat politiek en zakelijk zo uitkomt. Dat heeft de Iran/Contra-affaire duidelijk genoeg aangetoond. En meer recentelijk de gebeurtenissen op dit terrein in Afghanistan. We hebben al ettelijke malen gewezen op de success-story van Haji Ayub Afridi, die in november 2001 met een luchttaxi van de CIA terugkeerde in zijn gouden paleis in Landi Kotal (zie “Een kwalijke deal in Pakistan” van 16 december 2001). Hij was en is de grootste drugshandelaar in dat deel van de wereld en bediende bijvoorbeeld via Fouad Abas onze eigen Johan Verhoek, alias “de Hakkelaar”. Inmiddels is in Afghanistan business weer as usual en worden Amerikaanse special operations in de regio zonder enige twijfel weer gefinancierd met een deel van Afridi’s enorme inkomsten. Die zijn voor een fors gedeelte opnieuw afkomstig uit Nederland (zie “Peultjes” van 5 september jl.). Perpetuum mobile. En meneer Donner? Hij peddelde voort.