Groetjes uit Hoeroezgan

dinsdag 30 januari-2007
Lief hè, die Van Aardenne? Schatje. Zei gisteren bij NOVA dat het hartstikke goed ging in Hoeroezgan. Ze had het zelf gezien. Onze jongens en meisjes hadden daar bijvoorbeeld al ergens een kliniekje voor vrouwen ingericht. Weliswaar met een muur eromheen, want anders begonnen die baarden te gillen, maar toch. Er was eigenlijk maar één probleem. Onze Kampeerders moeten in de zeer nabije toekomst gaan meewerken aan het uitroeien van de papavers. En dat zal je die Hoeroezgaanse boertjes en hun gezinnen moeilijk uit kunnen leggen. Want dan hebben ze niks meer om de schoorsteen te laten roken. Kan je wel voorstellen om abrikoosjes en amandelen te gaan kweken, maar hoeveel zoden zet dat aan de dijk? En dan zullen we het nog maar niet hebben over de Afghaanse economie. Bijna de helft ervan drijft op de uitvoer van hero en aaanverwante lekkernijen. Om nog maar te zwijgen over de economie van EU-wannebee Turkije, die naar schatting voor een kwart afhankelijk is van die teringzooi, en de winsten van de internationale banken. Moeilijk probleem en toch ook weer niet. Er is namelijk in het overgrote deel van de wereld vol krabbers en havenots een schrijnend gebrek aan morfine en andere pijnbestrijders uit die categorie. Als er dus geopereerd moet worden dan schreeuwen die armoelijders het uit. En niet van plezier. Waarom kopen wij als rijke stinkers dan niet elk jaar tegen een redelijke vergoeding de papaveroogst van die boertjes in Afghanistan op en maken daar morfine van? Zetten we die drugsbaronnen en tussenhandelaren met een ijzeren ballon aan hun poten aan het werk in de abrikozen- en amandelplantages en iedereen is blij. Had een vraag kunnen zijn aan Agnes. Maar werd niet gesteld. Want het gaat goed in Hoeroezgan. Zo lang als het duurt.