Vetleer

woensdag 29 juni-2005
Vandaag is het veteranendag. Voor het eerst sinds Bernhard’s jaarlijkse windowdressing-feestje in Wageningen van de baan is (1). Ter ere van de jongens en meisjes die ter verdediging van onze democratie en de belangen van de Nederlandse grootgrutters actief waren bij het afbreken van het Derde Rijk, bij de vergeefse poging om onze gordel van smaragd tot de laatste Papoea-snik bij elkaar te houden, bij het vrijwaren van Korea en Vietnam voor het rode gevaar en bij blauwe vredesoperaties in Cambodja, Libanon, donker Afrika, Joegoslavië, Afghanistan, Irak en andere godvergeten plekken op deze aardkloot.

De beelden van deze militaire missies in den vreemde die wij aan het thuisfront voorgeschoteld krijgen tonen zelden of nooit de dagelijkse shit, stress en vervreemding. Opgewekt keuvelend zien we onze luitjes van stavast volbepakt door straten en beemden hobbelen, vriendelijk koutend met de lokale jeugd en ouden van dagen. Of netjes in het gelid als een of andere kutkever uit Den Haag is overgevlogen om te zien of de tenten zijn aangeveegd en of de nasi een beetje te kanen is. Hoe ze omgaan met de wetenschap dat ze elke minuut van de dag een kogel voor hun klus kunnen krijgen, onverhoopt dode of gewonde kameraden moeten afvoeren, weerspannige burgers voor hun kont moeten schieten als ze niet luisteren naar wat ze gezegd wordt, massagraven moeten blootleggen etcetera etecetera komt misschien even hapsnap voorbij, maar is geen populair onderwerp. Per slot zijn het tot op het bot getrainde jongelui en die moeten daar tegen kunnen. En als ze veilig zijn teruggekeerd in Nederland komen ze bij een pilsje, een koppie troost en Linda de Mol voor de buis vanzelf daar wel weer overheen. Een beetje babbelen met een shrink die van oorlogssituaties net zoveel weet als een neushoorn van Nasivin, een korte vakantie, een beetje ontspannen oefenen in de velden achter Truttenschudderveen en hop opnieuw met je eigen kluppie op jacht naar baarden en ander gespuis.

Dat zo’n negentig procent van de huwelijken van deze depleted uraniumvreters naar de kloten gaat vanwege onverwerkte psychische problemen is het risico van het vak. Dat sommigen van hen zodanig in de war raken dat ze hun hele gezin of familie uitmoorden heeft niks te maken met de ellende uit hun recente verleden. Niet zeiken, doorgaan.
\
Volgens oud-commandant van de mariniers Melvin Bomer, die de eer had het Srebrenica-drama mee te maken, is het met de nazorg van de talloze geestelijk in de kreukels zittende veteranen droevig gesteld. Velen zijn in zijn ogen tikkende tijdbommen, mensen die nooit hun rugzak zijn kwijtgeraakt. Hij voorspelt dat als op dit terrein niet snel iets gebeurt bloedige familietragedies als bijvoorbeeld in Hilversum en Zuid-Limburg zich zullen herhalen. Gek, maar daar hebben we Henk Kamp nooit over horen lullen (2).

(1). Zie aflevering 22 van de serie "Royalty" op de Followup-site.
(2). Zie voor Bomers' verhaal de site "www.glossip.nl".