De Slobofilosofie

donderdag 28 april-2011
Hans Hillen heeft gelijk. We mogen misschien net als Ibi Afellay niet de hele wedstrijd meedoen, maar we spelen nog wel degelijk in de Champions League. En mogen ons dus ergens aan de zijkant opstellen voor het maken van de trotse teamfoto. Want we hebben het geflikt. We hebben de teeveestudio's van Tripoli aan barrels geschoten. Ter bescherming van de Lybische burgers. Hoeven ze tenminste niet meer dagelijks te loeren naar het Paul de Leeuw uurtje van hun hoogste hopman. Eigenlijk een stukje compensatie voor de mislukte poging om Khadaffi met een precies uraniumbommetje naar Allah's penthouse te laten verhuizen.
Btw, heeft u ook zo'n déjà-vu gevoel in uw onderrug? Kan kloppen. Onze jongens uit de Champions League hebben dat kunstje namelijk al eens eerder vertoond. In Belgrado. In 1999. Toen maakte de clubleiding in Brussel ons wijs, dat Slobo Milosevic een massaal bloedbad aanrichtte onder de Albanese bevolking van Kosovo. Bewijzen? Nee. Ook later niet. Maar je moet voor Jan Lul voor de buis en in het parlement een goeie reden verzinnen. En humanitair wangedrag scoort altijd. Per slot wilde Slobo niet in de ganzenpas van het Vierde Rijk lopen en zijn smoel stond "ons" niet aan. Een beetje de Mourinho van toen. Dus besloot de clubleiding om een bomtapijtje los te laten op strategische burgerdoelen in Belgrado. Waaronder de teeveestudio's en de Chinese ambassade. Jammer genoeg kregen we Slobo toen de pijp niet uit, maar gelukkig is dat later in Scheveningen allemaal nog goed gekomen.
De Amerikaanse generaal Michael Short over onze taktiek van toen:

"Als je 'sochtends opstaat en je gas en licht doen het niet en de brug naar je werk ligt in de Donau dan denk je al gauw "Hé Slobo, waar zijn we eigenlijk mee bezig? Hoe lang gaat dit nog duren?".

En generaal John P. Jumper, in 1999 het baasje van de Amerikaanse luchtmacht in Europa, duit in dit zakje ongein:

"Toen we de belangrijkste en symbolische plekken in Belgrado ondersteboven haalden en een einde maakten aan het dagelijks leven van de middenklasse begonnen Milosovic' eigen mensen zich tegen hem te keren".

Je moet wel net zo dom zijn als een Zeeuws Statenlid in het Torentje om de parallellen niet te zien tussen de gevalletjes Servië en Lybië. Khadaffi weigert in de ganzenpas te lopen en zijn smoel staat "ons" niet aan. Bovendien richt hij een bloedbad onder zijn eigen bevolking en heult ie met de Chinese vijand (1). Mijn liefje wat wil je nog meer? Weg met die dwarsligger.

(1) Zie ook "Afscheid van Tlipoli" dd. 20 april 2011.