Paul III

maandag 12 mei-2003
Toen Ronald Reagan en George Bush senior begin 1981 president Jimmy Carter de bietenberg op stuurde via de geslaagde October Surprise coup kregen wij in Den Haag niet lang daarna een erkende communistenvreter op ons dak. William J. Dyess maakte in de zomer van 1981 zijn opwachting als ambassadeur. Hij had in heikele tijden zijn diplomatieke kunstjes al vertoond in steden als Belgrado, Moskou en Berlijn. Dat laatste in 1968 ten tijde van een crisis die heel gemakkelijk zwaar uit de hand had kunnen lopen, maar de wind draaide net op tijd. Toen Dyess hier arriveerde was het vuur onder de kernraketten-kwestie al stevig aangeblazen. En zowel Washington als Moskou hadden alle subversieve middelen uit de kast getrokken om plaatsing van de geplande 48 stukken dodelijk schroot respectievelijk erdoor te rammen of tegen te houden. Politieke carrières van parlementaire tegenstanders als Aantjes en Wolff waren al geknakt als boterbloemen in een tornado. En zelfs het Koninklijk Huis werd niet ontzien. Tijdens hun tweede officiële bezoek aan de Verenigde Staten in 1982 werden de koningin en haar prins gemaal geconfronteerd met foto’s van het bezoek dat de prins samen met zijn financieel adviseur en huisvriend Salomonson had gebracht aan een Amerikaanse homoclub. De bedoeling was duidelijk. Prins Claus kreeg kort na terugkeer van het onzalige bezoek aan de VS een psychische inzinking waarvan hij uiteindelijk nooit volledig meer is hersteld. Koningin Beatrix schopte haar CIA-belagers het jaar daarop stevig tegen de ballen door tegenover de op bezoek zijnde dominee Jesse Jackson te verklaren dat zij tegen plaatsing was. Jackson bracht dat naar buiten tijdens een persconferentie en de rapen waren meteen gaar. Dyess werd begeleid door een paar bodyguards stilletjes afgevoerd en de geliktere Paul Bremer III maakte zijn opwachting. De Nederlands sprekende gladjakker bleef tot 1986. Een paar maanden voor zijn vertrek waren de raketten ons na krachtige massages van de publieke opinie door de bende van Lubbers alsnog door de strot gedrukt. Bremer behoorde al voor zijn optreden in Nederland tot de kliek van Schreibtischmörder Henry Kissinger en maakte daarna carrière als expert op het gebied van contra-terrorisme. Ondanks het feit dat hij als officieel opperhoofd van een Amerikaans regeringsburo op dat gebied eind 1988 geen stokje stak voor vlucht 103 van Panam Airlines. Terwijl in Washington toch voldoende informatie beschikbaar was over de ophanden zijnde aanslag op het bewuste toestel die boven Lockerbie werkelijkheid werd. De Twin Towers avant la lettre. Bremer gaat nu de Iraki’s helpen bij de wederopbouw. Allah helpt ze brug over.