Kruisridders

dinsdag 16 maart-2010
Gabriele Weber is een collega van ons. Een goeie. Neemt geen nee voor een antwoord. Ze wilde het Eichmann-dossier inzien dat de speursmurfen van de Bundes Nachrichten Dienst zelfs na vijftig jaar nog diep in hun kluisje wilde houden. Dus zag ze zich genoodzaakt om een beroep te doen op de Duitse WOB.
Vraag is waarom voornoemde schmurfen zo moeilijk doen over die 4500 A-4tjes. Ja hören Sie mal, riepen ze in Pullach, het grootste deel van dat dossier is afkomstig van een buitenlandse schmurfendienst. Dat materiaal is in vertrouwen gegeven en kan dus niet zo maar auf der Strasse worden gekieperd. Tolle Bub'n daar bij de BND. Nog roomser dan Pappa.
Nou weten we natuurlijk al het nodige van die gore Schreibtischmörder, die met hulp van de oh zo humane bisschop Alois Hudal naar Argentinië werd gesluisd. Zonder Pappa in te lichten natuurlijk. Kon die later altijd het lichtend voorbeeld van ene Pilatus volgen en zijn handen met onschuldzeep schrobben.
Je moet het willen geloven. Vooral als je weet dat hij in 1919 als nuntius in München al een greep uit de kas deed om ene Adolf Hitler een douceurtje in zijn handen te duwen (1).
Dus dat er nog grote verrassingen te verwachten zijn als Gabriele haar zin krijgt is twijfelachtig. Tenzij Hudal zich ook vergreep aan ondermaatse jongetjes. Boys of Brazil of zo. Kijk, dat zou nieuws wezen.

(1) Vgl. "La Popessa" van Paul Murphy en R. René Arlington, ISBN 0-446-32817-0, Warner Books, 1983