The postman rings twice

woensdag 18 juni-2003
Een Nederlander wiens avonturen wij altijd scherp in de gaten houden omdat zijn bloedgroep wel erg sterk lijkt op die van ons is Michel van Rijn, de kunstmusketier. Gisteren pakte hij op zijn site weer even gezellig uit (zie: www.michelvanrijn.com/artnews/challa.html). Twee voormalige ambassadeurs in Peru bij de ballen. Ulf Lewin van Zweden en Camille Rohou van Frankrijk. De heren bleken onafhankelijk van elkaar via de diplomatieke post respectievelijk een formidabele verzameling archeologische voorwerpen en een aantal unieke kunstwerken uit dat land te hebben weggesmokkeld. De Zweedse pers heeft nog niet zo lang geleden in verband hiermee Lewin geroosterd (chicken in the basket). Maar na betaling van een schaamteloze 50.000 dollar aan de Peruaanse minister van Justitie Diego Garcia Sayan, een gabber van Ulf, lijkt hij van het justitiële haakje. Althans in Peru. Hoe hij met de autoriteiten in Guatemala en China in het reine denkt te komen horen we nog wel eens van Ulfje.
Bij de in diplomatieke kringen buitengewoon gewaardeerde Camille Rohou is het allemaal nog een graadje erger. In 1994 kwam Dionisio Mamani, bewaker van de "San Juan de Létran" kerk in de provincie Chuquito, tot de ontdekking dat twee schilderijen van de zestiende-eeuwse Italiaanse meester Bernardo Bitti die in de kerk hingen listig waren vervangen door twee copieën. Dat was niet zo goed voor zijn gezondheid. Zijn schedel werd ingeslagen en de twee fakes bleven waar ze waren. De echte verhuisden op initiatief van de kunstminnende ambassadeur Rohou in 1996 naar Frankrijk per diplomatieke post. Waar de in wezen van onschatbare waarde zijnde schilderijen van Bitti zich nu bevinden mag de Heilige Barbara weten. Kan een of andere flic dat even aan die deftige meneer Rohou gaan vragen? Merci.
Er werden in die periode trouwens nog twee Peruanen die zich in dit schemerige kunstwereldje een weelderige boterham verschaften op dezelfde wijze als Dionisio zonder rembours naar hun schepper gezonden. Met een wat slordige schedel dus. Of die moorden ook in verband kunnen worden gebracht met de duistere praktijken van monsieur Rohou moeten we afwachten. Maar het zou ons niks verbazen. Pas du tout.