Snapshots

maandag 21 maart-2011
Afbaardistan. Kandahar. Mei vorig jaar. Een ploegje Amerikaanse tankboeren onder leiding van sergeant Calvin Gibbs komt een mullah tegen. Kan je in een jolige bui roepen "hoi mullah, hoe is het met moeders?" of "hoi mullah, is de kapper al onderweg?". Doen ze niet. Ze dwingen de mullah om in een greppel naast de weg te knielen. Vervolgens gooit Gibbs hem een handgranaat voor zijn kanus. Mullah dood. Gibbs trekt hem een tand uit en snijdt een pink af. Fotootje gemaakt. Voor later op het dressoir.
Er zijn meer van dit soort foto's gevonden. Lekkere ruige foto's van het schofferen, martelen en kelen van onschuldige burgers en het showen van afgesneden onderdelen. Der Spiegel heeft 4000 van die kiekjes weten te veroveren. Ze zijn zo mogelijk nog erger dan die uit de Abu Ghraib-petoet in Irak. Het weekblad gaat er drie van publiceren. Uit voorzorg zijn de Amerikaanse jongens en meisjes in Kabul en omgeving teruggeroepen naar hun compounds. In afwachting van de shit die de foto's en de verdere onthullingen over hun beestachtig optreden zullen opleveren in Afbaardistan. Naar verwachting zullen nogal wat Afghanen de straat opgaan om hun woede een plekje te geven. En om dat binnen de perken te houden heb je goed opgeleide politie nodig. Nu begrijpen we pas waarom Sapje voor die Nederlandse missie was.
Maar dit terzijde. Voor de zoveelste keer wordt duidelijk wat er bedoeld wordt met "het beschermen van burgers". In Libië hebben de eerste geallieerde bombardementen al 48 onschuldige burgers het leven gekost. Voor het instellen van een no-fly zone.
Dankzij Irak weten we wat dat betekent. Wij zijn voor het instellen van iets anders: een no-die zone. Naïef? Ja, en?