Cantrade revisited
vrijdag 10 september-2004
De tijd heet geen Ivan maar giert wel degelijk voort als een orkaan. Op 17 juni 2000 publiceerden wij op de site van de Morgenster het artikel Retourtje Cantrade. Dat ging ondermeer over de rol die deze door de Nederlanders Gerrit en Dirk van Riemsdijk bestierde Zwitserse bank had gespeeld bij het wegsluizen van 17,5 miljoen piek met een luchtje. De poen was uit de voorraad van de Femisbank gewurmd vlak voor die geldzak begin 1991 omviel en zou tot de tegoeden van de Surinaamse rijsthandelaar Shyam Guptar hebben behoord. Veel later vernamen wij dat demeloenen onderdeel uitmaakten van de avontuurlijke verworvenheden van Rommy. De momenteel nog steeds in een Spaanse prisión verblijvende handelaar in roesmiddelen, die mogelijk een tijdje in de VS mag gaan brommen, tenzij andere belangen een te hoge barrière vormen voor de uitlevering.
Hoe dit zij, een van de betrokkenen bij deze simsalabim was de fiscalist Rob Boon. In die tijd heldentenor in het koor van Deloitte & Touche. Hij zou vijf procent van het totaalbedrag krijgen als de 17,5 miljoen buiten de greep van die geblindeerde mevrouw zou blijven. Maar dat lukte niet en Robbie belandde achter het gaas. Na zijn penitentie hervatte hij zijn oude activiteiten vanuit Amstelveen en Driehuis. De schoorsteen moet roken. Maar de signalen die meekringelden trokken blijkbaar opnieuw de aandacht van luitjes die speciale moeilijkheden verwachten bij het invullen van hun belastingbiljet. Zo zou Rob zijn kennis van deze materie hebben gebruikt om de in 2003 na een bezoek aan de Chinees in Amstelveen van het leven beroofde Cor van Hout uit de fiscale wind te houden. Sinds wanneer was bij het ter perse gaan van dit artikel nog niet bekend. Maar we kunnen ons toch niet voorstellen dat dat vóór Robbies downfall was. In die jaren hield Van Hout zich namelijk de belastinginspecteur van het lijf door de aanslagen die bij hem op de deurmat in de Deurloostraat vielen terug te zenden met de tekst woont hier niet. En daar heb je de adviezen van een geklofte fiscalist als Rob Boon niet voor nodig.
De voormalige medevennoot van Deloitte & Touche had mogelijk nòg een interessante clïënt: Willem Endstra.
Dat was de reden voor Justitie om een paar dagen geleden zich onaangekondigd entree te verschaffen tot Boons werk- en woonplekken en wat spulletjes in beslag te nemen. Uiteraard riep hij de hulp in van een advocaat. En laat dat nou net mr. Evert Hingst wezen. Van het kantoor van mr. E.A., pardon A.E. Toenbreker. Dezelfde Evert die bijvoorbeeld John Mieremet van boekhoudkundige adviezen voorzag. Toeval? Bestaat niet. Onder-en bovenwereld? Eigenlijk ook niet. Het gaat bij deze heren om de vette poen. En hoe die verdiend wordt is in wezen niet zo interessant. Je zal in een rolstoel zitten. Of in een verpleeghuis.
