Kunstje

zondag 30 januari-2005
Een reconstructie. Op vrijdag 21 januari arriveerde Michel van Rijn, de kunstmusketier die met enige regelmaat onze kolommen haalt, op het vliegveld van Bazel voor een ontmoeting met de daar praktizerende advocaat Mario Roberty. Tot zijn niet geringe verbazing werd hij ter plekke in de kraag gevat door een stel lokale koddebeiers. Mario bleek namelijk aangifte tegen hem te hebben gedaan wegens bedreiging en afpersing bij een zakendeal waarbij de advocaat optrad namens de Libanees Ali Aboutaam. Een keurige man die samen met zijn net zo keurige broer Hicham een kunstnering drijft met vestigingen in Genève en New York.

Oké, Aliheeft nog 15 jaar tegoed in Egypte wegens kunstsmokkel. En Hicham heeft hier en daar ook al eens een aanvaring gehad met een bromsnor en een bef wegens het verkopen van neppers. Maar u weet het, waar gehakt wordt is het woensdag.

Hoe dit zij, Van Rijn vertrok in een ongewatteerde boevenwagen naar Genève en Roberty belde met de redactie van de voortreffelijke Nederlandse actualiteitenrubriek Netwerk. Zelfs voor iemand die zich van een telraam bedient om vijf + vijf uit te rekenen is de reden voor deze move van Mario te achterhalen. Meteen red alert bij Netwerk. Een clubje onder aanvoering van Siebe Sietsma en Dirk Mosterd ging stante pede aan de slag om ons kond te kunnen doen van de vuige listen en lagen van een Nederlands onderdaan.

Afgelopen donderdag verscheen de kunstmusketier voor de Zwitserse kadi. Van Rijn vertelde daar desgevraagd dat de hele zaak dampende bullshit was. De betrokken bef kon er ook niks meer van maken en na een paar uurtjes stond de schrik van de kunstpenose op de stoep van het Geneefse gerechtsgebouw. Oeps, daar had mr. Roberty even niet op gerekend en hij zocht als een Tell-pijl weer contact met Siebe en Dirk om de uitzending van hun werkstuk die voor dezelfde avond stond gepland alsnog te voorkomen.

Roberty ving bot waar hij zalm verwachtte. En ‘savonds om half negen schaarden wij ons samen met zo’n 800.000 tot 1 miljoen landgenoten voor de buis om eens effe lekker te smullen. Nou kan de fish and chips die Siebe en Dirk ons voorschotelden voor sommigen manna des hemels zijn geweest, voor ons was het kut met peren.

Het duo had om de maaltijd nog een beetje cachet te geven nog even wat in de archieven rondgerommeld en her en der in de Nederlandse kunstwereld een lucifertje opgestoken bij experts als de firma Nedart en Ton Cremers van Museum Security Network. Volgens hen stond Michel van Rijn in de Nederlandse kunstwereld te boek als een crimineel, een afperser, een onbetrouwbare fantast, een mindere menssoort en ... een anti-semiet.

Je zal dat laatste op je bord krijgen als je zelf tot het uitverkoren volk behoort, je moeder tijdens de oorlog in het verzet zat en op de dag na de uitzending van het werkstuk van Siebe en Dirk de bevrijding van Auschwitz internationaal wordt herdacht. Dan vertoont menig chipje onder je kruin ernstige kuren. Van Rijn ging dus gierend in de touwen en goot een hele krat fiolen van zijn gramschap over de hoofden van de berichtgevers uit. Die riepen daarop menig mea mea culpa en zoeken nu naar mogelijkheden om de woeste Van Rijn tegemoet te komen. Morgen zou er opnieuw contact zijn. Heerlijk. Zoals altijd: Stay tuned.