De auteur als personage

maandag 13 november-2006
Uitgeverij De Geus uit Breda heeft het in een persbericht naar buiten gebracht. Emmanuel Lipp, de nieuwste ster aan het literaire firmament, bestaat niet. Zijn biografie – samengevat: hij zit in de gevangenis wegens moord en kan dus geen interviews geven – is verzonnen. Wie dan wel de schrijver is van het boek met zijn naam erop vertelt men (nog) niet.
Emmanuel Lipp is niet het eerste verzinsel van De Geus. Achter de ‘Weense filosofiestudent’ Marek van der Jagt bleek Arnon Grunberg schuil te gaan. Victor ten Hove is in feite een vrouw en Tess Franke bestaat ook al niet. Lache man.
In Amerika lachen ze ook. De boeken van J.T. LeRoy (volgens de bio verslaafd, dakloos, en misbruikt) werden geschreven door zijn maatschappelijk werkster. Voor optredens en interviews werd een model ingehuurd. Dat de schrijver zo’n hoge stem had, best wel op een meisje leek, liefst naar de grond keek en altijd die grote zonnebril op had was natuurlijk omdat hij iets had overgehouden aan het misbruik. Kassaaaaaa.
Uitgeverijen weten van gekkigheid niet meer wat ze moeten doen om hun overproductie kwijt te raken. Om de boeken gaat het allang niet meer; om de vraag of het goede of slechte boeken zijn evenmin. De auteur is het product geworden, en producten worden bij voorkeur verkocht. Desnoods door ze wat op te pimpen.
Als Calvé liegt over ingrediënten of McDonald’s kleurstoffen verzwijgt, wordt er een fikse boete uitgedeeld. Een liegende uitgever wordt beloond. Tegen de tijd dat het uitkomt zijn de boeken verkocht en ligt de volgende hype alweer in de winkel. In plaats van hun geld terug te eisen, reageren de bedonderde kopers alsof ze in een 1-aprilgrap gestonken zijn.
‘Emmanuel Lipp’ is een fraudeur die ten minste een schop onder zijn reet verdient. In plaats daarvan wordt hij beschouwd als een acteur die het publiek heeft betoverd en daarom recht heeft op een prijs.
Een Oscar, bijvoorbeeld.
Oscar, wink wink. (Mark Verver)