Lastenverlichting

dinsdag 7 december-2010
Eigenlijk wilde ik een weekje overslaan. Je zou het misschien niet denken, maar ze kosten best veel tijd, die rare stukjes. Sommige eigenlijk te veel. En laat tijd, naast geld, nu net het ding zijn waaraan in dit huis steeds gebrek is.
Soms ook aan inspiratie. Ik lees de krant en boeken, kijk naar het journaal en surf de hele wereld rond. Overal denk ik het mijne van, en die gedachten tik ik in of schrijf ik op. Hier circuleren hele lijsten met ideeën en concepten, ik struikel over de schriften en boekjes met opzetten en invallen. Desondanks gebeurt het wel eens dat ik het even niet meer weet. Of geen zin heb. Dat ik me over niets en niemand druk genoeg kan maken, of dat ik wel begin maar al snel moet constateren dat de muze op vakantie is.
Dan begin ik te vrezen dat het niet meer gaat lukken. Dat ik alles nu wel heb gezegd en niks nieuws meer kan verzinnen. Nu niet, later niet, nooit meer. Dat idee maakt onrustig en doet de stemming zelden goed. Iets zegt mij dat ik elke week wel iets moet schrijven – tijd of geen tijd, inspiratie of geen inspiratie. Heb je geen zin, dan maak je maar zinnen. Moet, moet, moet. Zoals ik ook zo snel mogelijk een boek moet afschrijven, nog veertig e-mails moet beantwoorden, verwaarloosde vrienden en familie moet bellen, vaker op bezoek moet bij mijn moeder, een vriendin zou moeten helpen in haar nieuwe huis, moet sporten en gezonder leven, en ga zo maar een eeuwigheidje door. De lijst van dingen die je jezelf kunt opleggen is oneindig. Dat levert stress op, en van stress ga je rare en onverkwikkelijke dingen doen. Net zo lang tot je beseft dat het tijd is voor een nieuw beleid.
In het kiezen van beleid komt die ouwe punkmentaliteit weer even mooi van pas. De politiek waar die algauw op uitkomt heeft als kernpunt het even krachtige als eenvoudige ik moet helemaal niks. (Ik. Moet. Helemaal. Niks.) Een ander net zomin. Goed, misschien is het nodig om te werken teneinde zonder kleerscheuren het einde van de maand te kunnen halen. En als je kinderen of dieren hebt, is het je plicht daarvoor te zorgen. Maar verder? Verder doe je zo veel mogelijk de dingen die je leuk vindt, en zo min mogelijk zaken die alleen maar moeten, van jezelf of iemand anders. Als het er vandaag niet van komt, dan misschien morgen, overmorgen, volgend jaar of nooit. Ook goed. Dan was het blijkbaar toch niet leuk genoeg.
Dus eigenlijk wilde ik een weekje overslaan. Misschien een tijdje pauze nemen. Er is nauwelijks iemand die het leest en ongetwijfeld zit geen mens erop te wachten. Ik dacht wel: ik schrijf het even op, anders vergeet ik het straks nog en moet ik weer van alles.
Zodoende. (Mark Verver)