Missie

donderdag 12 juli-2007
Je zal onze jongens en meisjes er niet over horen. Maar die worden ook niet het brandend zand ingestuurd om opstandige moslimhommels hun 72 maagden te bezorgen. Die zijn er om trapveldjes, stoplichten, bloembolperken, goedkope internet- en telefoonpakketten, Bennie Jolink, Cillit Bang, spaarlampen en meer van dit soort bewijzen van onze superioriteit te introduceren. Ja kijk, als je bij dat werk gestoord wordt door een stel Osamalloten dan moet je wel eens flink ertegenaan. Maar al met al heb je na terugkomst geen Freud nodig om gewoon weer een rondje om de kazerne te kunnen hollen en je dienstfiets te repareren. Nee, dan de Amerikanski’s. Staat vandaag een lekker stukkie over in het magazine The Nation. Zo’n vijftig man zijn doorgezaagd over hun ervaringen in Irak. Word je niet chilly van. Als de boys bijvoorbeeld in hun bermangst een kleine verzameling ongewapende Iraki’s omver hadden geblazen dan legden ze min of meer standaard een paar ouwe Kalashnikovjes tussen de dooien. Waren het meteen “insurgents” of Al Qaidazen.
Ook leuk. Ze groeven soms na zo’n incident een gat naast de dooien met een shovel. Leek het net of die bezig waren geweest met het plaatsen van een bermbom. Of de Bushboys vielen midden in de nacht met veel lawaai binnen in de stulp van een willekeurig Irakees gezin. Haalden de heer des huizes uit zijn sponde, molesteerden hem onder de ogen van zijn vrouw en zijn koters. Transformeerden het pand tot een ruimte die zelfs voor Anton Heyboer zaliger te bar zou zijn geweest. Op zoek naar wapens. Geen wapens. Sorry voor de overlast. Goeienavond. En dan hebben we het nog over het gunstigste geval. Vaak legde bij dit soort akkefietjes de uit zijn slaap gerukte heer des huizes het loodje. Boden de boys de instant weduwe nog wel hun excuses aan, wat poen en een paar tankjes met water. Maar wat kan je verder nog doen? Sorry voor de overlast. Goeienavond.
Nog leuker. Reed een konvooi in volle galop een jongen van tien en zijn drie ezels dood. Minimaal netjes zou zijn geweest om effies te stoppen en te zien of er nog iets gedaan kon worden voor de familie of zo. Maar voor konvooien is het door hogerhand verboden om in the middle of Iraqi nowhere te stoppen. Dus reed het hele konvooi over de jongen en zijn ezels heen en gierde haastig door.
Echt leuk. Kwam een Irakees gezin in hun blik op wielen bij een checkpoint dat nauwelijks zichtbaar was voor een arend in de bloei van zijn leven. Laat staan voor een Irakese vader. Wat deden de checkpoint Charlies? Ze schoten het hele gezin aan flarden. Het vehikel hobbelde naar de kant van de weg en bleef daar een paar dagen uitgeblust staan. Compleet met het naar Allah geschoten gezin.
En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Abu Ghraib? Niks bijzonders. En dan moeten wij het gek vinden dat verreweg de meeste Irakezen hun “bevrijders” als bezetters zien. Bevrijders bovendien die op valse gronden Hitleriaans Irak binnenvielen. Gesteund door Jan Peter Klootviool cum suis. Waarom? Weten we niet en zullen we ook niet weten. Dankzij Wouter, de zeepkistartiest. Even naar buiten hoor. We worden niet goed.