Droevig

maandag 28 juli-2003
Wij hebben in het artikeltje Post Mortem van 24 juli jl. al eens onze verwondering uitgesproken over het aan flarden schieten van de gebroeders Hussein zonder serieus te proberen ze levend in handen te krijgen. Maar wat gaat er gebeuren als de Amerikaanse bezettingstroepen er inderdaad in slagen om pappa Hussein te traceren? Wij gokken op hetzelfde. Want als er een is die een boekje kan open doen over de junta van de Bushes die het ook al tussen 1981 en 1993 in Washington voor het zeggen had dan is het Sadammeke en zijn kliek. Dat de Amerikaanse junta zorgde voor een ongebreidelde export van wapentuig (inclusief bio-chemische shit) richting Baghdad mag bekend worden verondersteld. Maar dat ook tussen 1989 en het begin van de eerste Golfoorlog de Bushes honderden miljarden dollars opstreken via handelsovereenkomsten met Saddam is nog niet tot iedereen doorgedrongen. Het bewijs daarvoor werd recentelijk naar buiten gesleept door het uiterst serieuze Londense blad International Currency Review na het meer dan effe checken van een pakket Irakese documenten die op deze vrolijke business betrekking hadden. Ze zouden zomer vorig jaar door Saddam zijn gelekt toen hem duidelijk werd dat de Amerikanen op oorlog uit waren. De geldstroom liep voornamelijk langs Morgan Guaranty Trust en Chase Manhattan in New York, Banca Exterior de Espana, First International Bank of Denver en ... de door ons in deze context al eens licht geroosterde Coutts Bank in Londen (zie “Coutts” van 1 juli jl.). Eind juni van dit jaar nam Paul Redmond, oud-topper van de CIA en een van de leiders van het nieuwe Homeland Security Department, plotseling ontslag wegens een wrakke gezondheid. Althans dat werd gezegd. Nu wordt gesuggereerd dat Redmond bezig was met een onderzoek dat dezelfde richting insloeg als dat van International Currency Review en te dicht bij de zakelijke connecties tussen Saddam en de junta van Bush was gekomen. Makes sense. En dan te bedenken dat onze Haagse kanonnen zich achter die junta hebben geposteerd. Te droevig voor woorden.