Misleid

donderdag 23 oktober-2003
Geen beste dag voor Israël. Op 8 juni 1967 ten tijde van de oorlog tussen Israël en Egypte die later de boeken in zou gaan als de Zesdaagse Oorlog voer de USS Liberty ter controle in de internationale wateren ter hoogte van de Sinai rond. Het spionageschip was niet al te zwaar bewapend maar de bemanning was ervan overtuigd dat alles safe was. De regelmatig overvliegende Israëlische verkenningsvliegtuigen zouden zonder twijfel voor protectie zorgen als de Egyptenaren per ongeluk last kregen van een zonnesteek. Om twee uur ‘smiddags werd de Liberty echter plotseling van alle kanten onder vuur genomen dooreen stel ongemarkeerde toestellen en bovendien getroffen door een torpedo. De hel duurde vijf kwartier. 34 man waren dood, 171 gewond. Niet veel later bleek dat Israël verantwoordelijk was voor het ongemak. Foutje. Bedankt. Foutje? Waarom zwaaiden de piloten van de Israëlische verkenningsvliegtuigen dan uren voor de aanval vrolijk naar de bemanningsleden van de Liberty? En waarom maakte Israël dan gebruik van ongemarkeerde oorlogsvehikels? Het zat niet snor en een kind kon in wezen de was doen. Israël probeerde de Amerikanen wijs te maken dat de Egyptenaren toch een zonnesteek hadden gekregen. En hoopte op die manier de Amerikanen te betrekken bij de oorlog. Desondanks kwam in de Verenigde Staten geen openbaar onderzoek op gang en de resterende bemanningsleden kregen de order over het gebeuren te zwijgen. Op straffe van een aanzienlijk aantal jaartjes brommen. Surprise, surprise. Er is nu toch iemand die zijn nek heeft uitgestoken: Ward Boston. Een gepensioneerde kapitein van de Navy, die in 1967 tot de leiding van het intern onderzoeksteam van de marine behoorde. Hij liet gisteren via een officiële verklaring weten dat toenmalig president Lyndon Johnson en de minister van Defensie Robert McNamara de opdracht hadden gegeven de zaak af te boeken als een vergissing van Israëlische zijde. Nee, we gaan niet over tot vergelijkend warenonderzoek. We zeggen niks over de Amerikaanse aanval op Lybië in april 1986. Of de overval op de Achille Lauro in het jaar daarvoor. Om nog maar te zwijgen over dansende figuren op een dak in New York na de show van Osama’s Flying Circus in september 2001. Dankzij meneer Remkes, die met zijn voorlichting soms zelfs overgaat tot een tête à tête met Frits Wester, zijn we er weer eens van doordrongen geraakt dat het vergelijken van appels en peren niet zinvol is. Waarvan akte. Stay tuned.