Braadworst en de strategie van de spanning

zondag 8 februari-2009
Ergens in maart begint bij onze oosterbuurtjes het proces tegen de Sauerland-Gruppe. Een door Allah aangeraakt jeugdig trio, dat in de herfst van 2007 het plan zou hebben opgevat om eens een reeks bommen te laten ontploffen in cq. rond Amerikaanse kazernes en in een stelletje disco's. Gemaakt van waterstofperoxide en meel (1). Voor bommen heb je ontstekers nodig en daar zorgde de "Chef" voor. Ene Mevlut K. Een Turkse twintiger die kort na de voorstelling van het Flying Circus op Manhattan al in beeld kwam als mogelijk logistiek medewerker. Zijn toenmalige woning in Ludwigshafen werd vergeefs omgekeerd en vanaf begin 2002 tot eind 2003 zat ie zonder bewijs voor enige bemoeienis met voornoemd circus in een Turkse kruipruimte. Daar zou hij door speurneuzen van de Turkse inlichtingendienst MIT zijn benaderd met het "verzoek" om de rol van diepduiker op zich te nemen. Niet lang daarna gevolgd door collega's van de CIA. Ja, wat moet je? Dus Mevlut stemde in met het voorstel. Voor hij aan de slag ging werd er zoals het hoort een legende voor hem in elkaar gebroddeld.
Hij hoorde misschien tot zijn eigen verrassing ineens tot het netwerk van de in 2006 gekeelde Schijthuis-topper Al Sarkawi en beschikte over contacten met de jihadbaarden in Tsjetsjenie en Iran. Vervolgens wist hij vanuit Turkije contact te leggen met het Sauerland-trio. Via Ahmed H., een Somalische gap uit Ludwigshafen, die ooit samen met een Duitse milieucollega voor de kadi had gestaan wegens het kelen van drie Georgische autohandelaren.
En laat die Duitse collega nou net in het veld zijn voor het Bundes Kriminal Amt om verdachte Allah-volgelingen in de kieren te houden. En dan met name Ahmed H. Jawohl.
Wordt dus allemaal wel wat suspect voor Frau Justizia. Dus heb je een "echte" getuige nodig. Die werd gevonden in de persoon van Sherali A., die toevallig net in een Uzbeekse kerker zuchtte.
Nou was/is Uzbekistan een van de prominente eindbestemmingen van de Amerikaanse baardvluchten. En niet voor niks, want het martelen van gevangenen is daar een soort gezelschapsspel om de verveling in de kerkers wat te verdrijven. Maar de Duitse speurneuzen die toestemming kregen om een verklaring bij Sherali los te peuteren vonden hem een heel gezonde indruk maken. Wat schrikkerig misschien, maar wie is dat niet zonder zijn pantoffels?
En zo zijn ze bij de buren druk bezig met het voorkoken van het proces tegen de Sauerland-Gruppe. Zoals het er nu naar uitziet gaan de leden ervan voor jaren achter het gaas. Net als bij ons indertijd de Hofstad-gruppe. De jeugdige huurders van een AIVD-pandje, die zo netjes in staat werden gesteld een paar eitjes te kopen en die op een bromsmurf te gooien alvorens met zo veel mogelijk bombarie bij de kluiven te worden gegrepen. Ach, je moet wat doen om er de spanning er een beetje in te houden.

(1) Dat roept levendige herinneringen op aan de vondst van een pond suiker en nog wat ludieke ingredienten voor zogenaamde staafbommen onder het bed van Lucien van Hoesel beginjaren zeventig.