Laura is niet leuk (045)
De naamgeefster van deze serie, Laura Huhtasaari, stopt begin volgend jaar met haar werk in het Finse parlement. Ze werd daarin drie jaar geleden herkozen met verreweg de meeste stemmen in haar kiesdistrict. Dus het zal aan haar populariteit niet liggen dat ze er nu een punt achter zet. Zelf heeft ze het over ‘persoonlijke redenen’ voor haar stap, maar het zal niemand verbazen wanneer het fascistische blondje kandidaat wordt voor een nieuwe loot van extreemrechts in Finland, Sinimusta.
Niet dat de Ware Finnen, de partij die sinds 2023 de regering van Finland maakt tot een extreemrechtse, het slecht doen. Binnen die club met de conservatieven en wat splinterpartijtjes profileren ze zich steeds meer als anti-immigratie en weten de conservatieven aardig mee te slepen in hun rassenwaan. Er komt sinds een jaar of twee feitelijk geen buitenlander meer het land in zonder dat die diep in de buidel tast om een gezin te onderhouden of een studie te betalen.
In Zweden is het van eenzelfde laken een pak, en daar heeft men ook een verklikkersysteem in het leven geroepen dat er niet om liegt. Kon je eerst als buitenlander het ‘paradijs van de sociaal-democratie’ alleen maar uitgezet worden na een veroordeling voor een ernstig misdrijf, nu is het genoeg indien je je schulden niet kunt betalen of zwart werkt. Ambtenaren die je van de galg proberen te redden, kunnen ook worden bestraft.
Achter alle racisme is voor wie het zien wil de economische crisis zichtbaar. Finland betaalt voor haar ‘solidariteit’ met Joekreen de hoogste prijs: de hermetisch gesloten oostgrens heeft de voorheen florerende handel met Rusland stil gelegd, en de uitgaven voor ‘defensie’ rijzen de pan uit. ‘Brussel’ houdt de uitgaven in Helsinki en omstreken al in de gaten en eigenlijk is het wachten alleen nog op overdracht van delen van de macht in het land aan de Europese Commissie.
Kritische stemmen bij dit alles? De ‘nationale eenheid’ onder het mom waarvan nog maar een jaar of wat geleden de aansluiting bij de Nato werd bekokstoofd, is inmiddels ver te zoeken. Steeds vaker klinkt de hamvraag: wat valt er straks nog te verdedigen wanneer de meerderheid van de bevolking op een houtje bijt en de sociale infrastructuur van het land in de as is gelegd…?
(JoopFinland)