Tegen de muur

dinsdag 24 april-2007
Negen november 1989. De eerste brick ging uit de Berlijnse wall. Iedereen blij. De Ossies vrij. De commies konden het schudden. Het was het bewijs voor de stelling dat je gerust een muur kon metselen om een systeem in leven te houden, maar dat dat uiteindelijk geen moer hielp. Daar hadden de beleidsmakers in Jeruzalem blijkbaar geen boodschap aan. In 2003 begonnen ze een muurtje op te trekken aan de westelijke Jordaanoever om die Palestijnse kloothommels te laten zien wie de baas is. En wat doen die oliebollen aan de overkant van de plas? Die slaan aan het kopiëren. Zo hadden de Amerikanski’s last van die Mexicaanse armoedzaaiers die ze sinds mensenheugenis hadden uitgevreten, maar nu in grote getale de grens overkwamen om ook een hapje mee te lepelen. Hoppa een muur ertussen.
Op het drielandenpunt van Brazilië, Paraguay en Argentinië is een vrijhandelszone, de Triple Frontier. Wat denk je? Daar zitten toch een zootje Islamitische fundamentalisten. Wil je niet weten. En die smokkelen toch een bult ongerief daar de grenzen over. Wapens, poen, Korans, drugs, mensen. Niet te stuiten. Dus wat doen de Amerikanski’s? Die pappen wat extra aan met los Paragayos, lullen wat met Brazilië. En hoppa een muur ertussen.
In Baghdad is het een kolerebende. Elke dag gehaktdag. En je kan er nog een tonnetje GI’s tegen aan smakken, het houdt niet op. Die Sunni’s en Sjiieten willen godverdomme onze vrijheid en onze democratie niet. En nu gaan ze mekaar ook nog eens te lijf. Dus wat moet je?
Hoppa een muur ertussen.
Willy Alberti zong het al: “Niemand laat zijn eigen kind alleen. Je bouwt het liefst een muurtje om haar heen”. Maar Willy bouwde geen muurtje. Die wist wel beter.