List en bedrog

maandag 1 maart-2004
Het lijkt allemaal much ado about nothing. Het is volgens insiders ook allemaal heel gewoon. Iedereen bespioneert elkaar. Of het nou in de Kofi-corner is in New York of in Romano’s pizzeria in Brussel. Maakt geen flaus aus. Erg? Ach, wat is erg ? Het wordt pas ernstig als met al dat geneus een reden in elkaar wordt geflansd om een oorlog te legitimeren. Zoals is gebeurd aan de vooravond van de tweede resolutie bij de VN met betrekking tot Irak. Er moest witte rook verschijnen voor een aanval op Saddam’s stoffige speeltuin. Om te voorkomen dat hij opeen onzalig moment via zijn eigen Fleurop ons zou verrassen met een biochemische ruiker waarvoor we notabene zelf het zaad hadden geleverd. Toen die witte rook ondanks alle moeite niet kwam besloten Washington en Londen het lekker op eigen houtje te doen. Maar dat bleek niet bij iedereen makkelijk de Adamsappel te passeren. Met name bij de Britse legertop leefde twijfel over de vraag of een dergelijke overval wel legaal was. Want je kan een club van hoofdredacteuren van alles wijsmaken maar de strepen en sterren wisten natuurlijk op een prik dat die snor in Baghdad nog geen deukje in een olijfje kon slaan. Dankzij hun eigen spionageapparaat, dat bij wijze van spreken elk olijfje haarfijn kan spotten. Zij wensten dus wel een soort backing. Om later niet met Milosevic te hoeven klaverjassen in Scheveningen, in afwachting van de volgende procesdag. Tony riep de hulp in van Lord Goldsmith. Zeg maar het Britse equivalent van De Wijckerslooth. Die zag aanvankelijk ook nog wel wat graatjes zitten. Maar toen Tony Balony hem vertelde dat Saddammeke binnen 45 minuten Britse vakantiegangers in Alanya of Sharm el Sheikh achter hun bier vandaan kon blazen en de Britse vloot in de Middellandse Zee kon reduceren tot een vlootje schreef de Lord op een A-4tje dat er niks illegaals was aan een stevig feestje in de zandbak. Na al het geharrewar van de afgelopen week tussen Downingstreet en het House of Parliament wordt het zo langzamerhand voor iedereen duidelijk dat de inval wel degelijk illegaal was. Ja maar, zeggen vindingrijke geesten, die Saddam heeft duizenden mensen van zijn eigen volk laten vermoorden en daar hebben we nu wel een einde aan gemaakt. Alsof het lot van de Joden ooit een reden is geweest om een oorlog tegen Adolf te beginnen. Mensen tellen niet bij dit soort conflicten. En mochten er daarna nog warchildren over zijn dan sturen we voor onze gemoedsrust Marco wel even langs. Of de Irakese kwestie eindelijk de val van Blair zal veroorzaken is nog duister. Net als het antwoord op de vraag of het oordeel van Lord Goldsmith soms in het briefje aan Jan Peter stond. Zodat wij weer gedekt waren om onze wetshandhavers naar Irak te sturen. List en bedrog. Het houdt nooit op.