Een oorlog als melkkoe

woensdag 8 september-2004
Dick Cheney is vice president van de Verenigde Staten. In een vorig leven was hij onderandere Minister van Defensie en als zodanig mede initiator van de reorganisatie van de Amerikaanse strijdkrachten. Eén van de toverwoorden was en is: outsourcing. Oftewel uitbesteden. Aan het bedrijfsleven uiteraard, dat kan effectief en efficiënt die dingen leveren waar het leger behoefte aan heeft, goedkoper allicht dan geleverd door een overheidsdienst. Na die periode, waarin hij betrokken was bij twee oorlogjes (Panama en Irak), ging hij naar het bedrijfsleven. Naar Halliburton, als voorzitter van de raad van bestuur zullen we maar zeggen. Daar hij kennisdroeg van de uitbesteding, was hij de aangewezen man om de nu geprivatiseerde diensten te verstrekken. Eén van de zaakjes die net na zijn vertrek bij Halliburton werd geregeld was het leveren van zogenaamde “emergency services” aan het Pentagon.
Dat contract is een goudmijn. Kijk, als er een oorlogje uitbreekt dan is er meer vraag naar ‘emergency services’ dan in vredestijd, logisch toch. Dus voor het bedrijf is het van belang om de toestand van vrede beperkt te houden. En jawel, wie was de grote aanjager achter de oorlog met Irak: Cheney. Wie is de man die nu aandringt op afrekenen met Iran: juist ja, Cheney. Eén van de kleine bijkomstigheden van het uitbesteden aan het bedrijfsleven is dat het leven van de soldaten te velde niet bepaald verbeterd. Want officieel mogen die Halliburton diensten, geleverd door burgers, niet in een oorlogsgebied plaatsvinden. Tja, wat dat betekent weten de soldaten te velde inmiddels wel. De voordelen van privatisering zullen we maar denken.