Racial Profiling

vrijdag 8 januari-2010
Terwijl je op Schiphol verdacht bent als je een flesje neusdruppels of een tube tandpasta in je handbagage hebt, is het op de Israelische luchthaven Ben Goerion geen enkel probleem om met van huis meegebrachte vloeistoffen aan boord te gaan. Vreemd voor een land dat zo vaak met aanslagen geconfronteerd is geraakt. Toch is de verklaring simpel, want het Israelische veiligheidspersoneel doet aan racial profiling. Die methode is daar zelfs zo ingeburgerd dat men er geen woord voor in het Ivriet heeft ontwikkeld en de Engelse term hanteert. Waar het op neerkomt is dat iedereen met een joodse naam, of joods uiterlijk (was het niet antisemitisch om van een joods uiterlijk te spreken?) zonder enig probleem of oponthoud kan boarden, terwijl alles dat er een beetje Arabisch uitziet of een Arabische naam heeft, uit de kleren kan voor een nauwgezet onderzoek. Arabieren dienen dan ook drie uur eerder in te checken dan joodse passagiers. De Israelische autoriteiten beroepen zich erop dat er door deze methode sinds de aanslag op de Israelische luchthaven Lod in 1972, geen aanslagen meer zijn geweest op luchthavens in Israel, of Israelische vliegtuigen. Althans, niet vanaf Israelisch grondgebied, want bij de aanslagen die later op Israelische vliegtuigen zijn gepleegd, gingen de daders altijd buiten Israel aan boord. Daar heeft men in Israel een punt, zou je zeggen. Toch kun je - los van het racistische aspect in deze - vraagtekens plaatsen bij deze aanpak. Met het hoog oplopende conflict tussen de Israelische regering en de religieuze kolonisten, is het bijvoorbeeld voorstelbaar dat aanslagen op Israelische vliegtuigen in de nabije toekomst niet alleen meer te verwachten vallen van islamitische activisten. In een land waar een premier is vermoord door een joodse fundamentalist, dien je wat dat betreft met alles rekening te houden. Hier spreekt dan ook een zekere arrogantie. Dezelfde arrogantie die destijds al met de aanslag op Rabin naar voren kwam. Het was simpelweg onvoorstelbaar dat een jood een aanslag op een jood zou plegen. Maar er zijn meer redenen om je af te vragen of racial profiling op de lange duur wel zo waterdicht is als nu wordt verondersteld. Zo is het zeker niet gezegd dat islamitische activisten altijd een Arabisch uiterlijk hebben. De in Engeland geboren Richard Reid, aka Addul Raheem, Tariq Raja, of simpelweg de shoe bomber, is met zijn westerse uiterlijk een goed voorbeeld in dit verband. En ook onze onderbroekterrorist Umar Farouk Abdulmutallabin heeft geen Arabisch uiterlijk. Maar hij is een Afrikaanse neger en daar hebben ze in Israel waarschijnlijk wel weer aparte regels voor omdat de kans dan erg klein is dat het om een jood gaat.