Ivoliekust

donderdag 30 december-2010
Zelfs iemand die gestudeerd heeft aan de vrije universiteit van Ulrum begrijpt na een uurtje driftig nadenken waarom Ivoorkust Ivoorkust heet. Maar tegenwoordig valt er meer te halen. Vooral olie. En waar olie wordt gevonden breekt de pleuris uit of een andere enge ziekte. Oorspronkelijk niet. Ivoorkust is een ouwe Franse kolonie. Toen dat kolonialisme niet hip meer was droegen de haantjes heel stoer de souvereiniteit over, maar bleven op economisch terrein natuurlijk wel de baas in het hok van de zwarte kippen. En dat betaalde uit na de vondst van een leuke voorraad zwart goud.
Tot de niet al te deftig aan de macht gekomen en eigengereide president Gbagbo in 2002 ook een paar Amerikanski's een pomp in de grond liet slaan. Toen was de Parijse liefde snel bekoeld. Twee pogingen tot staatsgreep brachten weinig soelaas. Maar Dieu merci was het in de mode geraakt om de democratie naar de derde wereld te exporteren. Zo ook naar Ivoorkust. In november van dit jaar werden de eerste vrije verkiezingen op touw gezet en hieperdepiep Gbagbo laadde een zeperd. Zijn tegenstander Ouattara won de machtsstrijd onder toezicht en met steun van de internationale gemeenschap.
Die steun was niet toevallig. Ouattara was in 1990 premier onder een voorganger van Gbagbo. En in die hoedanigheid riep hij de hulp in van het IMF om een einde te maken aan de heftige financieel/economische problemen van zijn land. In wezen bracht vriend Ouattara daarmee de slavernij terug, zij het met een deftig pak en een stropdas. De internationale gemeenschap was hem zo dankbaar, dat hij tot onderbaas van de IMF werd benoemd en op het moment suprême naar voren werd geschoven om Gbagbo opzij te schuiven. Via vrije verkiezingen. Maar lullig nou, die Gbagbo wil niet weg. Heisa in de tent. Burgeroorlog op schootsafstand.
Hoe die strijd ook afloopt, Jean met de pet zal er geen hap rijst meer om eten. Als ze al een pet hebben. Want de IMF is er niet voor Jean.