Groetjes uit Brussel

woensdag 7 juli-2010
Het was in februari en het is niet van ons netvlies af te branden. De klapzoen die Jeanine Hennis-Plasschaert kreeg van Hans van Baalen. Haar Brusselse VVD-hopman. Die kreeg ze niet omdat ze jarig was of gewoon een lekkere meid. Nee, Jeanine had net eigenhandig een voorstel van de Europese Commissie om zeep geholpen. Die hield in dat de stiekeme overdracht van al onze bankgegevens aan het land van Bushbama werd omgezet in een nieuwe officiële regeling. Het zogenaamde Swift-akkoord. Hele ploegen snuffelsmurfen aan de overkant van de plas zaten al jaren te grutten in die gegevens op zoek naar baardharen van Captain Caveman en zijn gevolg en Jeanine vond, dat dat gegrut in strijd was met onze privacy. Als de Amerikanski's iets wilde weten over specifieke financiële kunstjes van Europese burgers dan konden ze altijd aankloppen bij Joris Demmink en zijn collega's van de aangesloten landen. Maar niet zomaar zonder boe of bah de hele reut overdragen, zonder dat wij daar iets gelijkwaardigs voor terugkregen. Aan Jeanine's nooit niet. Ovatie.
Afgesproken werd dat laagwaardigheidsbekleders uit Brussel en Washington zich zouden buigen over een nieuw voorstel. Morgen wordt daarover in Brussel gestemd.
In wezen is er geen flikker veranderd aan de inhoud. Er komt alleen een Europese toezichthouder in Washington te zitten om te kijken of alles wel netjes verloopt. En uit onze eigen rijke ervaring weten we dat dat geen ene reet voorstelt. Naar verwachting wordt het nieuwe akkoord ditmaal moeiteloos door het Europees Parlement gejast. Privacy? Fuck you.
Nou zal het ons toch gruwelijk benieuwen of en met wie sabelrammelaar Van Baalen deze reis gaat staan te zoenen. En hoe het met Jeanine is nu ze een plekje heeft gekregen in de slagschaduw van Mark Rutte, haar nieuwe hopman.