Het geheugen

maandag 22 november-2010
Ja hoor, daar was ze weer. Good old Gretta, de Nederlandse "shrieking harpy". Gesecondeerd door de twee machtige torso's van Dries van Agt en Hans van den Broek. Vergeleken met thuis was het wat behelpen, maar je kan niet alles hebben (1).
Ze waren met nog een stel liefhebbers samengeklonterd in Tuschinski voor de première van de film Homeland. Het laatste deel van een vierluik dat de Franse filmer George Sluizer samen met zijn dochter Anouk in elkaar had gehangen over het leven van twee Palestijnse families. Het hoofdthema van dit deel 4 is het geheugen.
Hoe was het ook alweer? De in Parijs geboren George was acht jaar toen zijn vader besloot het voorbeeld van de Koninklijke familie te volgen en zijn gezin over te hevelen naar Londen. Om van daaruit verzet te plegen. Pappa George ging werken voor radio Oranje. Samen met onder anderen Lou de Jong, de latere professor in het husselen van WO II-gebeurtenissen. De kinderen gingen naar een kostschool. Viel niet mee, maar het was een tuin van Eden vergeleken met de gelaarsde overkant, waar ook familieleden van de Sluizers naar de kampen werden afgevoerd om niet meer terug te keren.
Na de oorlog verhuisde George van Londen naar zijn geboortestad. Daar stortte hij zich vanaf 1954 in een studie cinematografie. Hij werd een echte filmer. Geen Pasolini, geen Bunuel, geen Scorsese, zelfs geen Verhoeven, maar toch wereldberoemd achter de duinen door zijn hit "Spoorloos", die zelfs goed genoeg was voor de Amerikaanse remake "The Vanishing".
Maar misschien krijgt George toch nog een ster in de stoep van de P.C. Hooftstraat door zijn documentaire Homeland, waaraan zoals gezegd ook zijn dochter Anouk heeft meegewerkt. Ook bij haar viel de appel blijkbaar niet ver van de mediaboom. Zij het dat de aanloop tot haar carrière wat snorkelend verliep door de liaison met Daan Padmos, die in mei 2005 voorbijkwam als avontuurlijke vertegenwoordiger in Zuidamerikaanse natuurproducten (2).
Hoe dit ook zij, George vond het nodig om bij de première wat vuurwerk te ontsteken.
Hij verkondigde dat hij in 1982 bij een ingang van Sabra of Chatilla de toenmalige Israëlische minister van Defensie Ariel Sharon was tegengekomen. In het gezelschap van nog een paar niet nader geïdentificeerde Israëliërs. Laten we aannemen kort na het afgrijselijke bloedbad dat de Libanese falangisten in die twee Palestijnse vluchtelingenkampen hadden aangericht, terwijl de binnengevallen Israëlische troepen toevallig net bezig waren met het poetsen van hun schoenen.
Volgens Sluizer was zijn cameraman Fred van Kuyk ook bij die ontmoeting met Sharon. Maar wat een pech kan je hebben: er zat een vuiltje in Fred's camera. Anders hadden ze wereldnieuws gehad. Sharon trok namelijk tijdens die ontmoeting met Sluizer een blaffer en schoot for kicks twee Palestijnse kleuters dood. Een variant op Dirty Harry. Jammer dat Fred niet meer kan getuigen. Ze hebben boven geen mobiel.
Sharon wel, maar die kan er al een tijdje niks meer mee.
George vindt Ariel al jaren en jaren een schoft die jammer genoeg Auschwitz heeft overleefd. Sharon is een slager die godnondeju in 2001 ook nog premier werd. Waarom hij dan nu pas met deze scene aan komt zetten? George: "Ik was bezig met filmen". Maar alles kwam weer boven nadat ie in een rolstoel was beland. Het is wat hè, dat geheugen.

1. Blader voor het artikeltje over de gejatte Cambodjaanse torso's terug naar 1 juni 2010.
2. Zie de afleveringen 3 en 4 van "Niek's world" dd. 2 en 18 mei.