Horen, zien en zwijgen
donderdag 23 maart-2006
Er komt volgende maand een fris boekwerkje uit aan de overkant van het plasje: Unsung Hero. Is geschreven door ene Kevin Fulton, een pseudoniem van een katholieke meneer, die ten behoeve van de Britse rubberzolenorganisatie MI5 en nog wat aanverwante clubjes een slordige dertien jaar lang als infiltrant binnen de IRA werkzaam is geweest.
Nou was dat geen actiegroepje dat zich beperkte tot het nachtelijk plakken van pamfletten om zijn ultieme politieke doel te bereiken. En infiltranten konden rekenen op een enkeltje hemel. Om beneden te blijven diende Kevin dus vlijtig mee te doen aan reeksen van niet zo kinderachtige boempats aanslagen. Inclusief op Britse militairen en andere al dan niet in het geheim opererende vertegenwoordigers uit Londen. In veel gevallen met medeweten vooraf van zijn oorspronkelijke opdrachtgevers. Zoals bijvoorbeeld bij het beruchte autobom-incident in Omagh op 15 augustus 1998, waarbij 29 mannen, vrouwen en kinderen vroegtijdig het Ierse tranendal verlieten en honderden gewond raakten. Dank u wel. Graag gedaan.
Nog een leuke. In 1992 maakte Kev en zijn maatjes gebruik van een flash gun om een lieflijke doedelbug tot ontploffing te brengen. Een horizontale mortierbom, die het kaarsje uitblies bij de Noordierse politieofficier Colleen McMurray en in één ruc de benen van haar collega Paul Slaine onbruikbaar maakte. Paul kreeg later een lintje en een vetleren kruis.
Twee dagen tevoren was vriend Fulton in Londen om uit te leggen wat er ging gebeuren. Op de dag van zijn terugkeer gebeurde het, nadat de politie zelfs de weg had afgezet om de IRA-operateur in de gelegenheid te stellen om zijn bom een beetje fatsoenlijk te installeren. Dank u wel. Graag gedaan.
Nog een aardige. Na de aanslag werd Kevin naar Amerika gestuurd. Voor de aanschaf van een nieuw hebbedingetje: een remote control-apparaatje, waarmee je bommen met een infrarood straaltje op pakembeet een mijl afstand tot ontploffing kan brengen. Een agent van MI 5 reisde per Concorde vooruit om met de FBI te lullen. Wel wat onvoorzichtig, maar wat heet risico als je als rubberzool door het leven gaat?
Kevin kwam dus in een gespreid bedje terecht. Na een stiekem gesprekje vooraf zocht hij onder stille begeleiding contact met luitjes van de IRA in de States en nam na verloop van tijd keurig netjes de nieuwe spulletjes mee naar huis. Een paar maanden daarna werd weliswaar het hele IRA-gebeuren in Amerika opgerold, maar in Ierland hadden ze wel mooi de beschikking over het laatste snufje bom-technologie. En daar werd driftig gebruik van gemaakt. Dank u wel. Laat maar zitten.
Nou is het lullige, dat de IRA weliswaar de boel aan de kant heeft gegooid, maar niet nadat ze voornoemde technologie had overgedragen aan allerlei andere fantasierijke collegas elders in de wereld. Zodat de Amerikanskis en hun bondgenoten nu bijvoorbeeld in Irak een broodje infra-rood krijgen gepresenteerd uit hun eigen voorraadkast.
Wat je al niet over hebt voor de bescherming van infiltranten. In dit verband is het misschien nuttig om toch eens met een andere Specsaver te kijken naar aanslagen in New York, Londen en Madrid. Om eens wat te noemen. Of zelfs naar een door de AIVD gepamperd frutselclubje als de Hofstadgroep. Ons naaien ze geen oor aan, want we hebben ze allebei nog.
