Leuke films

donderdag 26 november-2009
Tijdens het filmfestival van Londen draaiden drie interessante films. "Eyes Wide Open" is gemaakt door de Israelische regisseur Haim Tabakman en gaat over de homoseksuele relatie tussen twee orthodoxe joden in Jerusalem die zich met geweld bedreigd weten door hun omgeving. Voor het orthodoxe deel van de Israelische bevolking zullen waarschijnlijk weinig pijnlijker onderwerpen denkbaar zijn. Helemaal omdat iedereen weet dat orthodoxe joden met een voorkeur voor de herenliefde eveneens toegang krijgen tot Zijn schepping. Dat ze op basis van de aan het Opperwezen toegeschreven wetten vervolgens gestenigd dienen te worden, verandert daar niets aan.
"Lebanon" is gemaakt door de eveneens uit Israel afkomstige Samuel Maoz en was in september de winnaar van het filmfestival in Venetie. Maoz vocht zelf als soldaat in het Israelische leger tijdens de oorlog die de zionistische staat in 1982 in Libanon ontketende. Later kreeg hij problemen met zijn geweten, wat hem ertoe aanzette deze film te maken. Maoz draait er niet omheen dat hij met zijn film een bijdrage wil leveren aan het definitieve einde van de Israelische aanvallen op Libanon en Palestijnen. Dat ligt uit de aard van de zaak gevoelig binnen zionistische kringen, waar Israel ondanks alle aangerichte slachtpartijen beschouwd wordt als het meest morele land ter wereld.
De prijs voor de beste documentaire was in Londen weggelegd voor "Defamation" van Yoav Shamir, ook al uit Israel. Zijn film gaat over de zionistische "Anti-Defamation League of B'nai B'rith", de organisatie die berucht is vanwege afluisterpraktijken, spionage voor Israel, belastering van critici van de zionistische staat, tot en met vermeende infiltratie met duistere intenties bij extreem rechtse clubs. Shamir belicht in zijn film vooral de kant van ADL/B'nai B'rith als propagandamachine in dienst van Israel. Hij laat zien hoe deze zionisten de herdenking aan de nazi-holocaust misbruiken als argument voor Israel om land te veroveren en dood en verderf onder Palestijnen te zaaien. Aan een ADL leider ontlokt Shamir de uitspraak "we need to play on that guilt". In veel opzichten bevestigt hij met zijn film wat Norman Finkelstein al schreef in "The Holocaust Industry".
Mark Gardiner, een Britse bestrijder van antisemitisme was er als de kippen bij om te verklaren dat de film van Shamir joden in gevaar brengt. Dat viel te verwachten. Zoals het ook te verwachten valt dat zionisten Shamir onder de categorie antisemieten en zelfhaters zullen rangschikken. Hetzelfde lot zal de regisseurs Tabakman en Moaz zeer waarschijnlijk eveneens ten deel zijn gevallen. Nu is het zeker niet zo dat joden geen antisemieten kunnen zijn, er zijn in dat verband meerdere voorbeelden. Het is alleen zo dat er sinds de oprichting van de staat Israel wel heel erg veel joodse antisemieten zijn.