Gladio plus

donderdag 8 januari-2004
Sinds de show van Osama’s Flying Circus op Manhattan, al dan niet met instemming van Georgieporgie’s inner circle, is het met de veiligheid en de democratische verworvenheden rap bergafwaarts gegaan. De woorden terrorisme en terroristen behoren nu zelfs tot de vocabulaire van driejarigen en elke dag krijgen we wel te horen dat de groenteboer, de bieb, het postkantoor, de patatkraam of de AIVD mag weten wat een potentieel doelwit is van een geloofsgenoot van Bin. Godzijdank kunnen we nu anoniem bellen zodat concentraties van duistere baarden of hoofddoekjes direct door onze autoriteiten aan de tand kunnen worden gevoeld over hunvermeende snode plannen. Nee, de angst zit er goed in. Gevoed vanuit Washington. En met succes. Als de Amerikanen roepen dat er bijvoorbeeld in Parijs een hele school verdachte mohammedaanse rakkers een vlucht heeft geboekt naar Tuttifruttitown in Oklahoma stort het hele Franse veiligheidsapparaat zich in de touwen om ze op te pakken. Gewoon voor Pierre Snot, zoals onlangs nog weer eens bleek (*). En wat te denken van de waarschuwing van de CIA aan onze oosterburen dat een ziekenhuis in Hamburg een bom kon verwachten van de weliswaar gemillimeterde maar nog steeds verdomd militante groepering van mullah Krekar? Ooit door een met een emmer water gewapende en boe roepende minister Donner naar Noorwegen gefietst. Krekar werd voor de zoveelste keer opgepakt en voor de zoveelste keer vrijgelaten. Geen spoor van bewijs. Maar een hoop mensen schrikken zich telkens weer een bult en geven de autoriteiten gelijk als ze stukje bij beetje onze vrijheden inperken tot Nazi-niveau. Met als resultaat dat je bijvoorbeeld in een vliegtuig dat op weg is naar Amerika niet eens meer gezellig mag samenscholen bij de toiletten. Doe je het toch dan krijg je een koud stukje staal van een of andere veiligheidsknuppel in je nek. En dan mag je nog van geluk spreken. Eenmaal aangekomen in de States moet je als een echte crimineel je vingerafdrukken op een formulier persen en een snapshot van jezelf laten maken die zelfs voor je moeder aanleiding is om te twijfelen aan je vreedzame bedoelingen. Al dit gelul in het kader van ophanden zijnde terroristische aanslagen gelardeerd met wat briefrotjes uit Bologna (!) lijkt verdacht veel op de taktiek die we bijvoorbeeld in de jaren tachtig zo goed hebben leren kennen. De strategie van de spanning, die met name in Italië en België werd gepraktizeerd door clubs als de loge P2 en de Bende van Nijvel. Met als resultaat een ruk naar rechts van hier tot Hiroshima. In wezen dus niks nieuws onder de zon. Het is nu alleen mondiaal geworden. Gladio plus. Tijd voor de Marche Funèbre.

(*) Zie het artikeltje “Ezels” van 3 januari jl.