De "nieuwe" EU-leiding

Mijn vader zaliger, die ik wel vaker aanhaal in de politieke situatie van vandaag, gebruikte een aantal beeldspraken die heden ten dage nog uitstekend dienst doen. Een van mijn favorieten was 'de mussen op de bovenleiding van het spoor': de trein passeert en de mussen vliegen op, om op een andere plek op de bovenleiding terecht te komen. Bovenleiding staat hier voor de leiding van de EU.
Deze beeldspraak is perfect voor het weergeven van wat 'Europa' overkomt bij de wisseling van de wacht in de Europese Commissie: Ursula von der Leyden, minister van Defensie van de BRD volgt voorzitter Juncker op, Christine Lagarde, leider van het IMF, wordt de nieuwe president van de Europese Centrale Bank, de Belgische premier Louis Michel wordt de nieuwe "president" en een voormalige socialistische minister van Buitenlandse Zaken van Spanje volgt Mogherini op als commissaris voor BZ.
Opvallend is het buiten de hoofdprijzen vallen van onze Timmerfrans, bedeeld met de troostprijs van vice-voorzitter.
Het tekent de positie van ons land, dat zich graag onmisbaar in de hogere regionen van de EU acht. Rutte werd immers bij ons getipt als EU-voorzitter en ook dat bleek een droombeeld. De overige EU-landen weten wat Nederland waard is: de meest trouwe Anglo-Amerikaanse vazal ter aarde. Het overgebleven bruggehoofd, nu Engeland de EU verlaat. Zo iemand zet je niet aan het hoofd.
De opvolging werd, o zo democratisch maarnietheus, bekokstoofd door de regeringsleiders en zal zonder twijfel bekrachtigd worden door het nep-parlement te Brussel. Het is allemaal bekokstoofd door Duitsland en Frankrijk: Merkel, die trillend plaats maakt voor een nog ongewisse opvolger, en Macron die een deconfiture wacht in eigen land waarvan de hevigheid zal doen denken aan revolutionaire tijden. Zijn voorganger Hollande wist laagterecords te scoren in de polls, maar was niet gehaat zoals Macron.
Het project EU is in gevaarlijk vaarwater geraakt. Op welke zandbank het de komende 'regeerperiode' stuit is nog ongewis. Of het een volgende bankencrisis is of oplopende spanningen met Rusland door het klakkeloos volgen van Washington in de confrontatiepolitiek met China of Iran. Maar het stranden is zeker. (WK)