It’s all in the mind

maandag 14 november-2005
Wij wilden deze week eens anders beginnen. Niet meteen zo zwaar op de hand. Bijvoorbeeld over de vraag of er een oorzakelijk verband bestond tussen de geforceerde hemelvaart van de heren Houtman en Van Kleef respectievelijk op de dagen waarop onze geliefde premier een causerie hield op de Middenweg en een discussieuurtje bijwoonde op een Montessorischool. Maar wij zagen ervan af toen wij een verontwaardigd mailtje ontvingen van de dames Truus en Tinie uit Torremolinos. De dames schreven ons naar aanleiding van een roerend stukje van mental coach mr. Pim de Vos in de rubriek De Kwestie van de Telegraaf van gisteren, de dag des Heren godbeterhet.
Volgens De Vos verkeren de jonge, buiten-proportioneel betaalde voetballers van Ajax in een mentale crisis. Vooral als het doel van de tegenstander in zicht komt slaat de schrik ze in de benen. En dat zijn nou net de onderdelen van het lijf waarmee ze de bal in het netje moeten kieperen (L.Davids/J. van Tol). Ze zijn bang dat ze het fout zullen doen en dus gaat het fout.
Volgens Pim heet dat een selffulfilling prophacy. Een term die voor menig Telegraaflezer net zo begrijpelijk is als het woord adequaat, waarmee zij van Verdonk te pas en vooral te onpas in de Tweede Kamer de microfoon teistert.
Pim vindt dat Danny Blind moet stoppen. Dat wil zeggen, met zijn jongens tijdens de training steeds op doel te laten peren. Dat maakt de angst binnen de zestien meter alleen maar groter. Ze moeten het gewoon niet erg vinden om eens op hun lazer te krijgen en aan het eind van de rit vierde of vijfde te worden. Ze moeten weer lol krijgen in het Talpa-spelletje en niet lopen te prakkizeren hoe onevenredig hun huidige gedreutel op de sprieten zich verhoudt tot hun salaris. Ze zijn wel topfit, dat wel. Maar tussen hun twee oren heerst eenzelfde chaos als in een Franse voorstad. En dat wordt alleen maar erger door het zwaaien met witte zakdoekjes en atonale fluitconcerten. Laat de godenzonen met rust dan komt het allemaal wel weer goed.
Aldus de heer De Vos, die op dit terrein wel doorgestudeerd moet hebben.
Blijkbaar ontstak hij met zijn oratie bij de dames Truus en Tinie een woedevlam van Olympische allure. Als wij hun schrijven integraal zouden opnemen in deze rubriek kregen we zeker juridische moeilijkheden. Dus zullen wij ons beperken tot een paar citaten die nog net door de behabeugel kunnen en hier en daar zelfs licht zijn aangepast voor dagelijks gebruik. Truus en Tinie:

“Nou kennen wij Pim de bef uit de Lexington, waar we vaak kwamen (1). Een beetje onzeker tiepje met een Saab cabriolet, maar ook zo gruizig als een beer..... Kom niet aan onze Danny want dan gaan we ons broekje (hi, hi) te buiten……Heb je soms hetzelfde virus in je hoofd als Robbie Oudkerk? Zo’n zelf aangemaakt stofje?.... Dus jij durft te schrijven dat de spelers van Ajax in topconditie zijn maar van boven niet goed in hun vel zitten en dat ze daardoor met hun voeten geen goal kunnen maken. Nou Pim de patat-psycholoog, jij weet als geen ander dat als je van onderen niet goed doorstroomt je van boven vastloopt. Die gassies van Ajax verdienen per persoon meer dan het salaris van drie ministers bij elkaar en kunnen zich zeven dagen in de week drie slagen in de rondte wippen, zodat ze van ze lang zal ze leven nooit van boven vast komen te zitten. Die gasten zijn professionele spelers en weten dat die bal tussen twee palen naar binnen moet. Zolang veel van onze godenzonen een probleem met een been hebben (dat moet jou toch wel aanspreken) kan onze Danny als coach niks anders doen dan trainen op het afmaken. Snap je dat Pim? Nou ga je harde profvoetballers vergelijken met kinderen die onzeker zijn? Met je foto erbij? Je lijkt Emiel Ratelband wel. Als je zo lult gaat Ajax zeker naar de filistijnen”.

Je zal toch mental coach zijn. Nog een paar van dit soort brieven en je maakt op één avond meer stofjes aan dan Oudkerk in een heel jaar.

(1). Een Amsterdams etablissement waar niet zo heel lang geleden zowel vertegenwoordigers van de onderwereld als die van de bovenwereld in grote getale bijeenkwamen om de zware werkdag weg te spoelen.