Zand en water

donderdag 1 april-2010
Over mallotig gesproken. Amerikaanse muggenzifters zijn erachter gekomen, dat hun onvolprezen leger in Irak sinds 2003 zand heeft ingevoerd vanuit de Emiraten en Quatar. Zand! Tonnen en tonnen. Zoveel katten kan je daar niet hebben. Was het ook niet voor. Wat bleek namelijk? Het Iraakse zand deugde niet voor het optrekken van bombestendige betonnen muren rond strategische objecten als regeringsgebouwen, vliegvelden, militaire bases, de Burger King, de fietsenstalling enzovoort. Foute korrels.
Hetzelfde verhaal gold ook voor wegen en vliegvelden waar zwaar militair materieel overheen moest. Mag een muurtje met een gewicht van 15 ton kosten? Ruwe schatting: 3500 dollar. Maar als je zoiets moet bouwen in een gribus ver buiten Baghdad kom je al gauw op 15.000 dollar. Want je kan het materiaal niet meegeven met een vehikel van de Iraakse Arriva.
Hetzelfde lied met water. Moet worden ingevoerd uit Saoedië en Kuweit, want het water in de middenoostelijke binnenlanden is niet te zuipen en bovendien krijg je er minimaal voor twee jaar de schijterij van. Mag dat kosten? 45 dollarcent per fles. In Irak. In Afbaardistan kost ie een knaak.
Hoe het zit met gevulde koeken, inlegkruisjes, doucheschuim, deodorant en andere onmisbare zaken weten we niet. Wel is duidelijk dat de kosten astronomisch zijn. En wat krijgen we ervoor terug? De rekening op Prinsjesdag. Exclusief tip. Tel uit je winst.