Watergat

donderdag 16 oktober-2003
In het Vlaamse parlement is een potentieel afluisterschandaal uitgebroken. Alle openbare vergaderingen zijn buiten de vergaderzaal te volgen en worden bovendien automatisch op tape vastgelegd en vervolgens gedigitaliseerd voor het nageslacht. Heel democratisch. Maar ook heel praktisch, want je kan nu eenmaal niet alles in je blocnootje bijhouden. In plaats van te verhuizen naar een rokerige staminee om de hoek, maken de fracties gebruik van wat kleinere zalen van het parlementsgebouw voor hun intern gekissebis. Ook daar geldt dezelfde audio-technische procedure. Tenzij de leden van zo’n fractie dat niet willen. Dan drukken ze ferm op een knop en heelhet raderwerk staat stil. Dachten ze. Naar nu is gebleken gaat dat raderwerk namelijk vrolijk door met registreren als er gebruik wordt gemaakt van de microfoons. De geachte afgevaardigden waren dus gewoon in de gang te horen en hun listige plannetjes om hun tegenstanders het bos in te sturen werden netjes vastgelegd. Het roept herinneringen op aan een besloten zitting in het proces van Mink Kok, toen ook iedereen elders mee kon luisteren. Naar verluidt omdat men vergeten was om op de knop te drukken. Hoe dit zij, één fractie was wel op de hoogte van deze merkwaardige kronkel in het systeem: de sp.a oftewel het sociaal progressief alternatief. Die volksvertegenwoordigers maakten geen gebruik van de microfoons tijdens hun intern overleg. Maar lieten na om hun collega’s te waarschuwen. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Er komt een onderzoek. Dat hoort ook zo. We zouden ons een lichte scheurbuik lachen als blijkt dat een Israëlische firma de apparatuur heeft geleverd. Welke firma? We hielden u voor slimmer.