Waf

dinsdag 12 oktober-2004
Als je wat voorstelt in het wereldje van handelaren in uppers en downers kom je vroeg of laat voor het probleem te staan waar je met je poen heenmoet. Je kan je meisje niet eeuwig met luxe lorren verrassen of tachtig keer per jaar all inclusive je lijf en leden laten bakken in een resort op een of ander harakiri-eiland. Uiteindelijk kom je toch via allerlei listige constructies bij een bank terecht. Liefst een grote. En -we hebben het hier al vaak gezegd- die zorgen voor een hartelijke ontvangst en zetten je in de bloemen. Als je het tenminste eenbeetje kien speelt en je genoeg euri tot je beschikking hebt. No sweat.
Neem bijvoorbeeld de Amsterdamse Bulldog. Die begon in 1975 met de verkoop van softdrugs in een coffeeshop op de Oudezijds Voorburgwal nummer 90. In de jaren daarna breidde het concern zich gestaag uit met twee andere vestigingen op de Oudezijds en verder op het Leidseplein, de Singel en de Spuistraat. Annex werd nog een low budget hotel voor jongeren geopend en de lokale ijshockeyclub behaalt hallicunerende successen dankzij Bulldog-sponsoring. Niks mis mee.
Uiteraard heb je om ‘savonds een beetje knap in slaap te zeilen bij dit soort grote zaken krediet nodig bij je bank. In casu de ABN/AMRO. Volgens betrouwbare bronnen heeft De Bank wel heel veel vertrouwen in de bedrijfsvoering en de potentie van de Bulldog. Vergeleken met ondernemingen van gelijke grootte in branches buiten de roesmiddelensector heeft de Bulldogkennel namelijk een vier keer zo groot krediet. Dat is geen gedogen meer. Dat is gewoon pamperen. Maar geld stinkt niet. Zelfs niet naar een wietje.