Dit is geen nieuws

Soms leef je in een droom. Zonder dat je er erg in hebt. De laatste decennia heeft Kleintje Muurkrant af en toe best wel leuke staaltjes onderzoekjournalistiek verricht. Ondanks de bescheiden middelen. Was het een hang naar erkenning? Was het een onvermoed verlangen om bij een club te horen. Eentje die zich exclusief op dit snuffelterrein bewoog? Peter R. de Vries mag het weten. Hoe dit ook zij, een paar maanden geleden vroeg ondergetekende -naar eigen overtuiging volledig ingeënt- het lidmaatschap van de Vereniging van Onderzoekjournalisten aan. Het antwoord liet even op zich wachten, maar op 2 juli jubelde ene Eveline Alders:

“Dat is geweldig. Ben benieuwd naar wat je zo enthousiast heeft gemaakt. Naast de redenen die ik vermoed”.

Ze zou mijn verzoek doorkabelen naar Tanja van Bergen. De directeur van de VVOJ. Die duwde de volgende dag al deze mail in de digitale gleuf. Komt ie:

“Van Eveline Alders begreep ik dat u graag lid wil worden van de VVOJ. Zoals vermeld op de inschrijfpagina passen wij een lichte ballotage toe. Ik heb uw aanvraag in verband hiermee voorgelegd aan het bestuur. In dit vakantieseizoen kan het antwoord wat langer op zich laten wachten. Bij voorbaat dank voor het begrip”.

Hoe lang duurt begrip? In dit geval tot 21 augustus. Toen vroeg ik aan Tanja hoe de vlag erbij hing. Drie dagen later arriveerde dit antwoord. Komt ie:

“Dat was inderdaad lang wachten i.v.m. vakantie van bestuursleden. Inmiddels is uw aanvraag beoordeeld en afgewezen. De reden hiervoor is dat het VVOJ-bestuur Kleintje Muurkrant niet als een journalistiek medium ziet en u daarmee niet toelaatbaar acht volgens de criteria onder artikel vier van de VVOJ-statuten”.

Inmiddels ben ik in therapie gegaan. Stay tuned (JP).