• Laatst gewijzigd: zondag 26 februari 2017, 22:48.

295

Microchip implantatie

Bij kinderen kan verlatingsangst voorkomen. En omgekeerd kennen veel ouders de angst, hun kroost kwijt te raken. In een foldertje suggereert een in Doorn gevestigd bedrijf, Pettrac, een oplossing om te komen tot het wegnemen van zulke angstgevoelens. (Onder meer) via dierenartsen wordt de folder verspreid. Citaat: "De uiterst kleine transponder (microchip) van Pettrac is slechts 14 mm lang en heeft een uniek eigen nummer. Het wordt pijnloos geïmplanteerd in het nekvel van uw huisdier en het nummer van de chip kan dan altijd met een speciale scanner weer zichtbaar worden gemaakt. Nadat u het registratieformulier waarop de gegevens van uw huisdier met het unieke nummer van de chip worden genoteerd heeft ingevuld, worden deze gegevens in de Europese databank van ID CHIPS ingevoerd. De Europese databank van ID CHIPS is 24 uur en 7 dagen per week bereikbaar. (...) Mocht uw huisdier weglopen, verdwalen of worden gestolen, dan kan het dier door een van de vele instanties die en scanner hebben, aan de hand van het unieke nummer worden geïdentificeerd (...)." De folder kent verder juichende kreten zoals: "Het is een uitstekend hulpmiddel voor opsporings instanties om loslopende honden te kunnen indentificeren." Enzovoorts. Naast dit soort overige informatie, houden in de folder een hond en een kat een babbel over het genot van een transponder. Waarbij de kat degeen is die de folder mag besluiten met de hoogst opmerkelijke uitsmijter: "Welnu, jongens en meisjes... Ik weet waarover ik praat als het over transponders gaat. Als je bescherming zoekt, zorg dan dat je zo'n chip draagt, er is dan tenminste iemand op deze wereld die weet wie je bent." Dat kan moeilijk anders gelezen worden dan als een ondubbelzinnige oproep aan kinderen, hun ouders/verzorgers om een transponder aan de kop te gaan zeuren. Dat zou voor Pettrac een interessante uitbreiding van de markt kunnen opleveren. Echter wel een schokkend grensverleggende. Derhalve getelefoneerd met Doorn. Een dame ("ik ben de vrouw van de direkteur") deelt allereerst mee dat Pettrac een van de vele aktiviteiten van haar man is. Die blijkt onder meer ook "direkteur van Bio-Bottom, een luierservice, van bio-billen voor baby's". Op een vraag of er diskussie is over inbreng van transponders bij mensen, bij voorbeeld gedetineerden, mensen met psychische problematiek, kinderen, mensen meer in het algemeen, wordt geantwoord: "Nou, daar zijn nog niet veel eksperimenten mee gedaan, denk ik." "Gebeurt daar wel iets mee, kunt u dat zeggen?" "Dat zou ik niet weten. Ik denk dat dat iets heel omstredens is. Ik weet niet eens of dat wel màg." Vervolgens wordt ontkend dat het slot van de folder een suggestie aan kinderen is en dan: "Ik zeg wel eens gekscherend: 'er zal nog weleens een tijd komen dat alle baby's na hun geboorte wèl zo'n ding in krijgen. Dat is niet iets wat ik zou toejuichen, moet ik zeggen." "Het blijkt wel uit het hele stukje, dat die kat praat tegen een soortgenoot." Nou nee, dat is beslist niet heel duidelijk. Meerdere mensen blijken de uitsmijter wel degelijk op te vatten als een suggestie aan kinderen zich van een transponder te laten voorzien. Na nog wat praten blijkt de folder "een vertaling uit het Engels, die voor publikatie door heel veel mensen is gelezen." Een oproep aan kinderen wordt nogmaals ontkend, maar ditmaal wel met een ondertoon van toegeven dat het wellicht toch wel zo opgevat zou kunnen worden: "Nou, ik denk, je kan àlles wel tweeërlei opvatten natuurlijk. Nee, het is niet allerminst de bedoeling. Het is een kat, een dier, die tegen een ander dier zegt van ...ehh... en dat gáát bij soortgenoten wel zo."
Laten we Pettrac het voordeel van de twijfel maar geven en aannemen dat het inderdaad geen poging betreft het marktgebied in menselijke richting te verleggen. Blijft echter overeind, dat de folder in dat opzicht niet eenduidig is uit te leggen. Het zou het bedrijf dan ook sieren, de reeds verspreide folders terug te halen en de oplage te vernietigen. Juist een bedrijf dat zich beweegt op het gebied van registratie van levende wezens, dient uiterst zorgvuldig op te treden. Zoniet, dreigt het gevaar dat de samenleving wordt opgezadeld met voldongen feiten op het gebied van dit soort elektronika. Want als geïnteresseerden en daarmee een markt zich aandienen via een dergelijke als een oproep daartoe te lezen tekst, is de kans groot dat werkelijke diskussie niet gevoerd zal worden. De diskussie over elekronische bewaking van gedetineerden die thuis hun straf "mogen" uitzitten, mag bekend worden verondersteld. Uit het verloop van die diskussie, is af te leiden hoe belangrijk het is dat hierover in openheid wordt gepraat en dat nieuwe ontwikkelingen vooraf terdege worden bediskussieerd. Nog in het midden latend of het een goed of een slecht idee zou zijn bij kinderen dergelijke elektronika te implanteren, zal een dergelijke ontwikkeling zeker niet ophouden bij het "slechts" kunnen bepalen wie het kind is en waar het woont. Nee, dan zullen kinderen scholen voortaan betreden via poortjes die de aan- (c.q. afwezigheid) elektronisch vastleggen, binnen de kortste keren zal de transponder met een zendertje worden uitgebreid zodat altijd en overal direkte plaatsbepaling kan plaatsvinden; zo valt er nog wel meer bedenkelijks te voorspellen.
En, verlatingsgevoelens van kinderen en angst voor kwijtraken van ouders ten spijt, dáár willen we onze kleintjes toch niet mee opzadelen? Allemaal lazen we toch heel gretig Pietje Bell en Dik Trom? Hoe zouden die, en onze kinderen met hen, hun prachtige streken hebben kunnen uithalen met zo'n brok microchip in hun rebelse lijf?

Eric Zwitser

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 3

Den Bosch is toe aan een geel college

De politieke machtsverhoudingen in Den Bosch zijn vastgeroest. Hoewel vrijwel iedereen na de verkiezingen van drie jaar geleden, toen de zetelverdeling in de Bossche gemeenteraad revolutionair veranderde ten gunste van vooral Bosch Belang en de CD en vrijwel helemaal ten koste van de toenmalige college-partijen CDA en PvdA, had gedacht dat er in de stad zaken zouden veranderen, is daarvan niets terecht gekomen.
De nederlaag destijds was voor een belangrijk deel te wijten aan het arrogante uitgeven van geld aan grote prestige-projekten als de concertzaal, ongeïnteresseerd voor de mening van de Bosschenaren. Hans Dona gaf z'n arrogantie toe en vertrok naar Brabant Pers. Maar PvdA en CDA wisten D'66 en VVD zover te krijgen aan te schuiven om met dezelfde politieke regentenmentaliteit te kunnen voortgaan. Met z'n vieren maar net goed voor een krappe meerderheid in de gemeenteraad wisten ze jarenlang op basis van pure machtspolitiek hun geldverslindende aktiviteiten voort te zetten. Het college had dezelfde grauwe kleur als voorheen.

PvdA verliest maar blijft de baas

De verkiezingen van vorig jaar, na de overname van Rosmalen, beloofden pas echt vuurwerk. Iedereen voelde op z'n klompen aan dat de opkomst in Den Bosch laag zou zijn. De PvdA voerde kampanje alsof de duivel hen op de hielen zat. Je kon geen hoek of straat meer zien zonder de brallende Kagie.
"Ik heb de racisten de stad uitgejaagd" stelde pistolen paultje de volgende ochtend kinderlijk trots vast. Het Brabants Dagblad, waar Hans Dona inmiddels feitelijk de scepter zwaait, praatte hem maar al te graag na. Niemand leek zich te realiseren dat de PvdA alweer een zetel verloren had. Het feestje bij de PvdA was groot. Niet omdat de CD vertrokken was, die stelde nooit wat voor, maar omdat de schade zo erg meeviel dat het voorwaar leek of er gewonnen was.
Grote winnaar was natuurlijk Rosmalens Belang. Bijna alle Rosmalenaren kozen voor Van Grunsven, Goedhart en de zijnen. Met haar tien zetels kon Rosmalens Belang feitelijk bepalen wat de kleur van het nieuwe college zou worden. En wat kiezen ze? Dezelfde grauwkleur als voorheen. D'66 eruit, VVD mag blijven. Weer samen met PvdA en CDA.
Het resultaat hebben we inmiddels ruimschoots kunnen proeven. Dezelfde arrogantie. Dezelfde afbraak. Dezelfde prestige. Grootheidswaanzin die slechts in stand gehouden wordt omdat de partijen die aan het college deelnemen blind in de pas lopen van de voorstellen van de wethouders.
Een van de beste voorbeelden is wel de behandeling van de NABW. In de commissievergaderingen spelen de partijen allemaal het spelletje klaverjassen mee. Maar tot pokeren, echt gedurfde stappen nemen, komt het niet. In de gemeenteraad weet het college zich onverkort telkens weer gesteund door de raad omdat daar nou eenmaal de college-partijen in de meerderheid zijn. Van serieuze inhoudelijke beoordeling en principiële politieke diskussies is in de Bossche Gemeentepolitiek al lang geen sprake meer.

de arrogantie van de macht

Heel even was er hoop. CDA en VVD accepteerden het standpunt van Paul Kagie over de BLOS niet, zo leek het. En terwijl het CDA als een bang poedeltje, met de staart tussen de benen, snel weer aansloot bleef VVD-fraktievoorzitter Onno Hoes vasthouden aan een externe onderzoekskommissie die onder andere de dubieuze positie van Paul Kagie met de BLOS (misbruik tijdens verkiezingen) moest beoordelen.Voor de PvdA moet dit ongetwijfeld een van de spannendste avonden uit de geschiedenis zijn geweest. De positie en de geloofwaardigheid van de enige boegman, pistolen paultje, stond immers op het spel. En gevochten werd er. Ruud Rottier, fraktievoorzitter van de PvdA, moet er kilo's lichter door zijn geworden. Overigens is Ruud Rottier ook geen vreemde voor ons, waar het misbruik van politieke macht betreft. Waar Paul Kagie zichzelf via vriend Frank de Bie een heus persoonlijk TV-kanaal toeëigende, wist Ruud Rottier zich enige tijd geleden in de Bossche gemeenteraad de subsidie voor het COS te doen uitbreiden voor een baan waarvan hijzelf stiekem al in de sollicitatieprocedure zat. En natuurlijk is hij het ook geworden. Voor wat hoort wat in Den Bosch.
Ruud Rottier stelde na de kritische rol van Onno Hoes in het BLOS Debat via het partij-orgaan (Brabants Dagblad) dat hij zich ging beraden over de positie van de VVD in het college. "We hebben de VVD niet nodig" zei hij. Wat hij bedoelde was dat het college ook zonder de VVD nog een meerderheid in de gemeenteraad heeft. Ook voor Rottier gaat het niet om de inhoud maar om de cijfers, de machtverhouding.
Inmiddels heeft Hoes billenkoek gekregen. In een gesprek tussen hem en Rottier zijn de zaken glashelder geworden. De VVD zal voortaan niet solistisch optreden en in de lijn van het college blijven lopen, verklaarde Hoes en de kinderlijk trotse Rottier achteraf. Wat een opsteker voor Ruuds mannelijkheid is dat geweest!
En dus zijn we weer terug bij af. Opnieuw heeft de PvdA laten zien dat er in Den Bosch maar één ding telt en dat is de macht van de arrogantie. Want als je in de gemeenteraad de meerderheid hebt kun je je arrogantie veroorloven.

alle ogen zijn gericht op...

De doorbraak zit 'm niet in de VVD. Mag in Den Haag Bolkestein wel z'n oppositie-achtige rol spelen, het kabinet kan cijfergewijs niet zonder de VVD, in Den Bosch telt de VVD qua cijfers helemaal niet mee. Het CDA ook niet, dat hadden ze zelf al door, daarvoor was geen roodgelopen hoofd van Ruud Rottier nodig.
De doorbraak zit in Rosmalens Belang. We zijn niet onder de indruk van hun prestaties de laatste tijd. Vooral niet die van Goedhart, die man blijkt volledig leeg te zijn. Van Grunsven heeft nog nauwelijks van zich laten horen. Toch zit daar in potentie de revolutie. Als je goed luistert hoor je er soms brommende geluiden. Niet iedereen van Rosmalens Belang is even blij met de diktatoriale houding van de PvdA. Ze moeten wennen, da's overduidelijk, echt positiespel tegen de PvdA durven ze niet te spelen. Da's jammer. De stukken op het bord staan overduidelijk dreigend op mat voor Kagie en Rottier.
Met die imponerende hoeveelheid stukken op het bord weet Rosmalens Belang nog niet goed raad. Ook Timman verloor wel eens in zo'n situatie door te lang na te denken. Hopelijk kiest Rosmalens Belang snel voor de frontale aanval. Openlijk en eerlijk, voor iedereen zichtbaar. Want het wordt hoog tijd voor de stad dat de PvdA buiten spel gezet wordt. Zoals nu landelijk het CDA nog steeds de blaren op de kont voelt, zo zouden Paul en Ruud moeten boeten voor hun arrogantie. En als personen als Delhaye uit Rosmalen niet snel dat vuurtje opstoken krijgen ze die kans niet meer, want niemand gelooft natuurlijk nog in een serieus aantal stemmen voor hen bij de volgende verkiezingen over een kleine twee jaar. Rosmalenaren zullen dan net als Bosschenaren met die halfzachte houding voorgoed afrekenen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 3

Agenda/295

zaterdag 23 maart
landelijke demonstratie tegen racisme. In sommige Kleintjes zit de 'krant van Kleurrijk Nederland' bijgevouwen met het komplete programma van de antiracismeweek (15 tot 23 maart).

dinsdag 26 maart
informatie-avond voor Bossche aktivisten over de kampagne "Nooit Meer Tsjernobyl" bij het COS, Hinthamerstraat 141, DenBosch, aanvang 20.00 uur. Bel van tevoren de Werkplaats voor Duurzame Ontwikkeling Omslag uit Sint-Michielsgestel even dat je komt: 073.5941622 (zie elders in dit Kleintje en verderop in dit strijdperk bij 30 maart).

woensdag 27 maart
hardcore/punkfestival in de pariaschool in veldhoven, met Veil (emohardcore) en Barst. Zaal open om 19:30, entree 5 piek. van Vroonhovenlaan 38.

zaterdag 30 maart
Informatiedag over de kampagne "Nooit Meer Tsjernobyl" in het NME-centrum aan de Plantage Middenlaan 2-E, Amsterdam (nabij Artis). De dag vindt plaats van 11.00 tot 16.00 uur (zie elders in dit Kleintje). Meld je aan via 073.5941622 (Omslag, Sint-Michielsgestel).

zaterdag 30 maart
Europese aktiedag tegen Trans Europese Netwerken (asfaltmassa's en dergelijke). Meer informatie via De Broeikas 024.3237544

maandag 8 april
Paasmars voor ONTWAPENING. Vanaf 10.30 uur op Station Soestduinen, vanaf 12.30 vanaf station Amersfoort. Informatie via de Werkgroep Paasmars 1996: Postbus 10237, 2501 HE, Den Haag 070.3658533

zaterdag 13 april
benefietfeest voor en op Leef-Werkschool Eigenwijs in Nijmegen. Bel 024.3560739

Op 16, 17 en 18 april
In het Haagse Congresgebouw wordt de militaire en wapenbeurs ITEC gehouden. Elke dag zal er een EAKE worden gehouden door de franciskaanse Vredeswacht. Neem kontakt op voor informatie over verdere akties met: Haags Vredes Platform, Juffrouw Idastraat 18, 2513 BG, DenHaag. 070.3457133

zaterdag 20 april
swingbenefiet voor het met ontruiming bedreigde Arnhemse Hotel Bosch in De Doos (Apeldoornsestraat 4, Arnhem).

woensdag 1 mei
grootse manifestatie op Plein '44 te Nijmegen met als thema "delen". Over de noodzakelijke herverdeling van arbeid en inkomen. Meer informatie: 024.3238162

woensdag 29 mei
Onder de titel 'de achterkant van Nederland' organiseert het netwerk van provinciale, regionale en plaatselijke Belangenorganisaties van Uitkeringsgerechtigden een konferentie. Over de nieuwe ABW, Melkerts 'armoedenota' en allerlei gemeentelijke plannemakerijen met betrekking tot "sociale aktivering". Neem kontakt op met PSUL, Postbus 4524, 6202 SB, Maastricht 043.3690259

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 3

kort nieuws/295

We berichten in het Kleintje regelmatig over de mateloze arrogantie waar grote bedrijven zich aan schuldig maken. Je kunt het zo gek niet bedenken of die multinationals bedenken wel weer een of ander prachtig excuus om hun smerige praktijken te verdoezelen. Denk maar eens aan de reakties van Shell op de beschuldiging dat ze mede verantwoordelijk zijn voor de moord op de Nigeriaanse schrijver Ken Saro Wiwa. Shell wees alle verantwoordelijkheid van de hand en beweerde juist heel veel goeds voor de Nigerianen te doen.Ook in Nederland proberen de grote bedrijven de publieke opinie op het verkeerde been te brengen door in grote publikaties te melden hoe milieuvriendelijk ze wel zijn.
Een heel sterk voorbeeld van deze volksverlakkerij troffen we aan op onze burelen. Op de omslag van het jaarverslag van de chemie-gigant Du Pont staat een oproep om deel te nemen aan een Grote Schoonmaak van de Biesbosch. Uit de folder:" DuPont ondersteunt wereldwijd de bescherming van natuurgebieden. Onze werkplekken liggen zo dicht aan de rand van een erkend natuurgebied, dat het uitnodigt om onze betrokkenheid daarbij te vergroten.(..) Zwerfvuil vormt het grootste probleem in de Hollandse biesbosch." De HUICHELAARS!!! Alsof zwerfvuil het grootste milieuprobleem is! Wat dacht je van de chemische vervuiling van de Biesbosch, waarvoor ondermeer DuPont zelf verantwoordelijk is? Welke idioot plaatst er nu een chemiefabriek naast een natuurgebied? Laat DuPont eerst maar eens naar de eigen lozingen kijken. In het verleden is dit bedrijf regelmatig op de vingers getikt wegens het (illegaal) lozen van allerlei zooi in het water. Dit bedrijf heeft regelmatig hun 'betrokkenheid' bij het natuurbehoud getoond door de milieuregels aan hun laars te lappen. Nu probeert men de handen in onschuld te wassen door een "actiedag in de Hollandsche Biesbosch" te organiseren. Het wordt de hoogste tijd dat er eens een actiedag tegen de arrogantie en misleiding van dit soort grootkapitalistische oplichters komt!Een nieuw en bemoedigend initiatief ontplooit zich binnen de Bossche stadsgrenzen: Een eetgelegenheid voor de minima. Het initiatief is genomen door het voormalig gemeenteraadslid John de Vogel, die vanuit zijn ervaring als vrijwilliger bij onder andere de Watertoren en het Inloopschip voor dak- en thuislozen bekend is met de problemen van mensen met een minimuminkomen. In het concept-beleidsplan schrijft hij het volgende:
"Je ziet veel mensen, door de financiële situatie waarin zij verkeren, gaan bezuinigen op één van de belangrijkste levensbehoeften, t.w. Voeding. Juist voor mensen met een minimum inkomen is het niet mogelijk om eens gezellig te gaan eten voor een voor hen betaalbare prijs. Eten is naar mijn mening ook een maatschappelijk gebeuren, maar je ziet dat dit door veel mensen alleen wordt ingevuld als het voldoen aan een behoefte, zodat een sociaal/maatschappelijk isolement niet weg te denken is."Het is de bedoeling om voor
  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 4

Antroposofisch racisme: rassenleer met charisma

Dankzij de zojuist uitgekomen brochure "Uit de Vrije School geklapt: over antroposofie en racisme; een stellingname", geschreven door Toos Jeurissen (noot 1), staat de diskussie die nu al weer enkele maanden in het Kleintje speelt volop in de landelijke belangstelling.
Ze heeft de tekst geschreven naar aanleiding van de ontdekking in februari vorig jaar van een aantal schandelijk racistische teksten in kinderschriften op De Berkelschool, een Vrije School te Zutphen, georiënteerd op de gedachten en geschriften van de Oostenrijker Rudolf Steiner (1861-1925). Een moeder van een leerling op die school ontdekte bij haar kind een schrift met daarop de tekst 'rassenkunde';. Zij vond hierin enkele racistische uitspraken van de leerkracht zoals: "negers hebben dikke lippen en een groot gevoel voor ritmiek" en "de altijd blijvende glimlach van de gele mens verbergt de emoties" en eiste opheldering. Een aantal leerkrachten verklaarden achter de lesstof te staan. Op een ouderavond kreeg zij van andere ouders te horen: "Als jij Rudolf Steiner zou begrijpen, zou je zijn gedachten over 'rassen' wel onderschrijven. Uit het feit dat je zijn gedachten niet onderschrijft blijkt, dat jij Steiner niet hebt begrepen." Toos Jeurissen, die haar twee kinderen op een andere Vrije School (De IJssel) in Zutphen heeft zitten, probeerde vervolgens deze problematiek aan de orde te stellen op haar school. Die pogingen werden consequent tegengewerkt. Overigens gaat het er haar niet om de Vrije Schoolbeweging en/of de antroposofie in diskrediet te brengen, integendeel. Een artikel dat zij schreef voor de schoolkrant werd met allerlei smoezen geweigerd en diverse, oorspronkelijke, medestanders trokken hun keutel in. Ze heeft het er niet bij laten zitten en kwam er na gedegen onderzoek achter dat racistische praatjes schering en inslag bleven. Zo betoogde een leerkracht op De Berkelschool dat zelfs al zou je een zwart kind in Nederland adopteren en het zou worden opgevoed door blanke mensen, dit kind toch een andere geestelijke ontwikkeling door zou maken dan een blank kind. Hiermee wordt de zogenaamde wetenschappelijke waarheid van Steiner doorgegeven. Toch ontstond er langzamerhand enige beweging in de starre standpunten der antroposofen. In het jaarverslag van de Zutphense school stond bijvoorbeeld te lezen: "De zich herhalende publiciteit rond de op onze school gegeven volkenkunde-periode heeft ons ervan bewust gemaakt dat sommige uitspraken van Rudolf Steiner gezien kunnen worden als een rechtvaardiging van plat racisme. Wij distantiëren ons van deze uitspraken." In Eindhoven werden echter enkele leerlingen met schorsing bedreigd omdat ze het racisme van Steiner op hun antroposofische school ter diskussie wilden stellen.

diep geworteld racisme

Toos Jeurissen bemerkt bij verschillende ouders van kinderen die op de Vrije School zitten ernstig racistische meningen zoals: "alle ellende die mensen elkaar aandoen is karmisch bepaald";; "je huidskleur bepaalt in welk stadium van ontwikkeling je verkeert"; "die zwarten kijken niet voor niets tegen blanken op";; "een zwarte mens is nog geen gelijke partner in de ontwikkeling der mensheid"; "men moet een zwarte meer op zijn gevoelens aanspreken dan op zijn verstandskenmerken, want dan doet men het zijn van een 'neger' recht"; "de holocaust is noodzakelijk geweest, waar het joodse volk doorheen moest"; "er is geen plaats meer voor het joodse volk op aarde"; "het indiaanse volk is een uitstervend 'ras'. Ze zijn naar het westen getrokken, (als zwarten) om daar te verkleuren tot indianen en dan uit te sterven omdat ze het koperrode glanzen van hun huid niet zouden kunnen uithouden"; "ik me daar geen zorgen om hoef te maken, want er leven al weer zoveel indianen geïncarneerd als blanke hier in Europa (schijnt een vooruitgang te zijn)"; "je moet oppassen of je een lijdende wel moet helpen, want het lijden kan noodzakelijk zijn"; "de Aborigines kiezen zelf voor hun uitsterven en zetten daarom geen kinderen meer op de wereld, omdat het blanke 'ras' het ras van de toekomst zou zijn en ga zo maar door". (wij citeren hier uit een brief van haar aan de Vrije School De IJssel, januari 1996).
Maar ze heeft gelukkig ook medestanders. Zoals bijvoorbeeld Jaap de Boer, directeur van de Begeleidingsdienst voor Vrije Scholen. Hij herkent de hierboven neergeschreven racistische uitspraken van sommige Vrije School-ouders en stelt dat: "een ieder die nog vindt dat het allemaal wel meevalt, dat racisme in de leer van Steiner, zelf racistische vooroordelen moet koesteren. Want ja, u weet zelf wel, dat als je racistische vooroordelen koestert, ja, dàn valt het allemaal wel mee." In een voorwoord bij de brochure van Toos Jeurissen schrijft hij: "Velen hebben moeite zich te distantiëren van bepaalde uitspraken van Steiner. Dat hoeft niet, het is geen ontrouw als je dat doet; Steiner is, net zo min als de paus, onfeilbaar. Maar ik zou willen zeggen: neem hem serieus als mens. Hem te zeer op een voetstuk plaatsen, omdat hij een ingewijde was, is in wezen ook ontmenselijking. We moeten de persoonsverheerlijking, die onbedoeld toch optreedt, overwinnen. Dat betekent niet dat je je van Steiner distantieert, naar mijn mening integendeel, je verbindt je des te meer met waar het eigenlijk om gaat." Maar ja, wanneer je overtuigd bent van de 'waarheid' van Steiner, omdat hij een zogenaamde 'ingewijde' was, een 'schouwer' en een 'ziener', dan is het natuurlijk ingewikkeld om een aantal van zijn uitspraken aan de kaak te stellen als botweg fout, want racistisch en allang (wetenschappelijk) achterhaald (noot 2). Toos toont in haar brochure aan dat er wel degelijk een hoop racisme aanwezig is binnen de antroposofische leer, sterker nog, ze raakt er steeds meer van overtuigd dat antroposofie gefundeerd is op een sterk westers georiënteerd racisme. Ze citeert een prominente 'wijsheid' van Steiner: "Eigenlijk kan de hele geschiedenis en kan het hele sociale leven - ook het tegenwoordige sociale leven - alleen maar worden begrepen als er op de karakteristiek van de 'rassen' wordt ingegaan. En pas als je je er eerst in verdiept hoe het geestelijke in de mens juist door de huidskleur heen werkzaam is, kun je dat geestelijke in de juiste zin begrijpen."

kritische antroposofen

In Duitsland blijkt de antroposofie/racisme diskussie inmiddels al iets verder gevorderd te zijn dan hier in Nederland. In haar brochure citeert Toos uit het antroposofische tijdschrift Flensburger Hefte. Medewerkers hieraan hebben zich ten doel gesteld Steiners werk (350 delen!) kritisch op racistische uitspraken door te lichten en dringen er op aan dat antroposofen zich daarvan zouden moeten distantiëren. Nogmaals een Steiner-citaat: "Deze zwarten in Afrika hebben de karakteristiek dat zij al het licht en alle warmte uit de kosmos opzuigen, in zich opnemen. En dit licht en deze warmte uit de kosmos kunnen niet door het hele lichaam heen gaan omdat de mens nu eenmaal een mens is. Het gaat niet door het hele lichaam heen, maar houdt op bij de oppervlakte van de huid en dan wordt de huid zelf zwart. Zodat een zwarte in Afrika een mens is die zoveel mogelijk licht en warmte uit de kosmos in zich opneemt en verwerkt. Doordat hij dat doet werken de krachten van de kosmos door die hele mens heen. Overal neemt hij licht en warmte op, overal. Die verwerkt hij in zichzelf. Er moet wel iets zijn wat hem bij dit verwerken helpt. En dat zijn voornamelijk de kleine hersenen. Daarom zijn bij een neger de kleine hersenen bij uitstek ontwikkeld. Die gaan over in het ruggemerg en zij kunnen alles verwerken wat de mens bevat aan licht en warmte. Daardoor is vooral hetgeen met het lichaam en met de stofwisseling samenhangt bij een neger intensief ontwikkeld. Hij heeft een sterk driftleven - zoals dat heet - een sterk instinctief leven. En omdat bij hem eigenlijk dat wat van de zon komt - licht en warmte - aan de oppervlakte van de huid zit, voltrekt zijn hele stofwisseling zich alsof de zon zelf in zijn binnenste aan het koken is. Daar komt zijn driftleven vandaan. Binnenin een neger wordt voortdurend gekookt en de kleine hersenen, die stoken het vuur. (...) En wij Europeanen, wij arme Europeanen, hebben het denkleven, dat in het hoofd zetelt. (...) Daarom is Europa altijd het uitgangspunt geweest voor alles dat het menselijke zó ontwikkelt dat er tegelijkertijd een verhouding tot de buitenwereld ontstaat. (...) Wanneer negers naar het westen trekken, kunnen ze niet meer zoveel licht en warmte in zich opnemen als in hun Afrika. (...) Daardoor worden ze koperrood, ze worden indianen. Dat is het gevolg van het feit dat ze gedwongen zijn een deel van het licht en van de warmte terug te kaatsen. Glanzend koperrood worden ze. Dat koperrode glanzen kunnen ze niet volhouden. Daardoor sterven de indianen in het westen uit, sterven aan hun eigen natuur die te weinig licht en warmte krijgt, ze sterven aan het aardse. (...) Eigenlijk ontwikkelen de blanken het menselijke in zich. Daarom zijn zij op zichzelf aangewezen. Als blanken emigreren nemen zij het karakteristieke van andere gebieden enigszins aan, maar ze gaan meer individueel te gronde dan als ras. Het blanke ras is het ras van de toekomst, het ras dat scheppend met de geest bezig is (noot 3)." Thomas Höfer, die in de Flensburger Hefte onderzoek heeft gedaan naar Steiners racisme schrijft dan: "Hoe zeer het ons ook tegen de borst stuit, wij moeten bij dit alles wat we over de voordrachtsverslagen weten, toegeven, dat Steiner deze woorden werkelijk gesproken heeft" en gaat vervolgens verder "Indianen stierven aan hun eigen natuur, vrouwen baarden door het lezen van 'negerromans' mulattenkinderen, de Franse taal is een leugentaal". Met het oog op deze en andere uitspraken kan men moeilijk ontkennen dat Steiners kennis van zwarten, indianen en anderen, zelfs voor de toenmalige tijd, mild uitgedrukt niet uitgesproken vooruitstrevend was, maar ook de negatieve vooroordelen en clichédenkbeelden van zijn tijd weerspiegelde. Met deze vooroordelen werd het anders zijn als minder-waardig beoordeeld, het eigen volk werd verheerlijkt. (...) De door Steiner vertegenwoordigde meningen, dat de indianen stierven aan hun eigen natuur en dat de blanken het eigenlijk zijn, die het menselijke in zich ontwikkelen, passen bij de racistische superioriteitstheorieën, die de Europese expansie, kolonialisme, agressieve missionering en volkerenmoord moralistisch moesten rechtvaardigen. Vooruitstrevender zou het zijn geweest, de superioriteitsaanspraak van de blanken en de daarbij behorende racistische rechtvaardigingstheorieën kritisch aan te kaarten en ze niet ook nog eens op okkulte wijze te onderbouwen.² De Duitse onderzoekers zijn tot de schokkende ontdekking gekomen dat er geen enkele passage in Steiners werk te vinden is waar hij iets positiefs over de zwarte mens zegt (noot 4).
Maar Steiner gaat nog verder door zich veroordelend uit te spreken over diegenen die zich verzetten tegen volkerenmoord. Bram Moerland citeert Rudolf Steiner over het lot der indianen als volgt: "Ten eerste waarschuwt hij (Steiner) ons ervoor dat, als we de kosmische betekenis van het lot van de indianen willen begrijpen, we: "geen persoonlijke sympathie of persoonlijk enthousiasme moeten laten meespelen, want daar komt het niet op aan. Het komt slechts aan op wat besloten ligt in de grote wetmatigheden van het mensdom. Wie zich tegen het noodzakelijke zou uitspreken, die zou niets bereiken. Zich daar tegen uitspreken betekent dat er hindernissen op de weg worden opgesteld" (noot 5). Toos Jeurissen besluit haar brochure met de volgende onthullende passage: "Als schrijnend voorbeeld wil ik het boek 'Australië op blote voeten' noemen. Een man uit een natuurvoedingswinkel wees mij hierop. In dit boek werd volgens hem heel duidelijk aangegeven, dat Steiner gelijk heeft gehad. Hij zei: 'Toos, je hoeft je niet zo'n zorgen te maken over de inheemse volkeren, hoor. Je moet dat boek maar eens lezen: Australië op blote voeten. de Aborigines, het inheemse volk van Australië, kiest zelf voor hun uitsterven.' Hij vertelde mij dat Marlo Morgan, de auteur van dit boek, zou zijn uitgenodigd door de Aborigines om met hen een voettocht te maken en om deze boodschap te verspreiden. Dit volk zou de aarde over willen dragen aan de blanken, omdat dit ras het ras van de toekomst zou zijn. Dit was de reden waarom men er bewust voor gekozen zou hebben geen kinderen meer op de wereld te zetten. In het maandblad van het Nederlands Centrum voor Inheemse volken 'Indigo' vind ik een artikel waaruit blijkt dat de Aborigines zelf, na het lezen van dit boek, zich tot in het diepst van hun ziel gekrenkt voelen. Uit hun onderzoek blijkt dat het boek puur bedrog is. Sterker nog, men heeft niet één Aborigine gevonden die ook maar ooit van Marlo Morgan heeft gehoord. En men heeft alle gemeenschappen in het door Morgan beschreven gebied ondervraagd. Volgens de Aborigines is het boek beledigend, racistisch en kan het maar beter zo snel mogelijk uit de handel worden genomen. Een Aborigine noemt het boek onomwonden: 'een voortzetting van het proces van culturele genocide'. Het boek is inmiddels in zestien talen vertaald en zal worden verfilmd. Het staat al 26 weken achtereen op de lijst van de vijf best verkochte boeken in de VS. Per jaar geeft Marlo Morgan meer dan zeshonderd lezingen, voor meer dan tweeduizend mensen, waarin zij zich voordoet als een autoriteit op het gebied van de Aborginal cultuur. Zij besluit dan met "we moeten de wereld beschouwen door onze eigen ogen, luisteren naar ons eigen hart en doen wat dat hart ons ingeeft. Zo werken we gezamenlijk aan de toekomst, want de toekomst is niet wat gaat gebeuren, maar de toekomst is wat wij zullen doen".

"betreurt de situatie"

Op maandag 19 februari jongstleden besteedt het Humanistisch Verbond een radiodokumentaire aan de 96 Vrije Scholen in Nederland. Onder de titel "racisme met charisma" werd er ingegaan op het lesmateriaal van die scholen. In de radio-uitzending kwamen een aantal Antroposofische kopstukken aan het woord (noot 6). Vooral de eerder in dit artikel genoemde Jaap de Boer viel hierbij op. Hij vertelde dat hij blij was met de kritiek: "Eindelijk komt de terechte kritiek in de publiciteit". Hij is een van de weinigen uit de antroposofische beweging die achter de kritiek van steeds meer mensen gaat staan. Bram Moerland en Toos Jeurissen gaan in diskussie met een aantal antroposofen in Driebergen. Schoorvoetend blijken een aantal kopstukken toe te geven dat Steiners ideeën niet alleen maar 'goed' zijn. Ze blijven echter weigeren om als Antroposofische Vereniging afstand te nemen van het racisme van Rudolf Steiner. Hans Passenier van de Vrije School te Zutphen verwoordde de grote problemen die zij hebben met eventueel afstand nemen van Steiners uitspraken. Steiner wordt namelijk als een 'ingewijde' beschouwd, hij zou "de waarheid hebben kunnen schouwen". Sommige uitspraken van Steiner zijn echter volgens de Berkelschool uit Zutphen gedaan als mens en niet als 'ingewijde' en zij distantiëren zich heel voorzichtig van die racistische uitspraken van Rudolf Steiner. Een klein beginnetje dus, maar uiteraard nog lang niet voldoende. Christof Wiechert bijvoorbeeld, binnenkort de nieuwe voorzitter van de ruim vijfduizend leden tellende Antroposofische Vereniging in Nederland, weigert afstand te nemen van uitspraken van Steiner. Hij gaat simpelweg uit van rassentheorieën en onderbouwt dit bijvoorbeeld zo, en dit is een letterlijk citaat: "Zonder nou discriminerend te willen werken, maar je ziet toch op het gebied van de vitaliteit, ja dat is in het zwarte ras een geweldig stuk meerwaarde. Kijk maar naar Ajax, ik zeg maar wat. Ik heb niks tegen Ajax hoor, maar je ziet toch dat daar vitaliteitsoverschotten zijn die jij en ik zo niet bij de hand hebben." Wiechert verzint ook smoesjes om de uitspraak van Steiner over de 'negerromans' (noot 7) af te doen als een grapje. Nee, het heeft niets met racisme te maken, maar met een verwijzing naar het 'zielevoedsel dat zwangere vrouwen opnemen', met andere woorden het citaat zou bedoeld zijn om te wijzen op de gevaren die zwangere vrouwen lopen met hun dagelijkse handelingen voor hun ongeboren vrucht. Wiechert blijft (dus) weigeren kritiek serieus te nemen. En wanneer het over Steiners mening over indianen gaat (zie eerder in dit artikel) heeft Wiechert te melden: "Toen de Europeanen zich met de negers gingen bemoeien, is dat volk niet te gronde gegaan. Integendeel. Dat volk werd almaar groter en assimileerde zich met de westerse beschaving. En als je dan ziet wat er bij Wounded Knee is gebeurd met de indianen; dat is toch een onvoorstelbare tragedie. Daar zie je echt iets uitgeblust worden. Onvoorstelbaar... Dus uit de waarneming is de gedachte (van Steiner, km) aannemelijk". Deze uitlatingen haalden de dag erop vrijwel alle dagbladen en de Antroposofische Vereniging in Nederland (5000 leden!) voelde zich gedwongen om een paar dagen later in een stel landelijke dagbladen de volgende 'advertentie' te plaatsen: "Het Bestuur van de Antroposofische Vereniging in Nederland betreurt de situatie die is ontstaan na de uitspraak van haar vice-voorzitter. Racisme en discriminatie achten wij volstrekt verwerpelijk. Elke opvatting die de gelijkwaardigheid van mensen in twijfel trekt wijzen wij principieel af. Voor zover bij Rudolf Steiner sprake is van rassenleer nemen wij daar uitdrukkelijk afstand van."; De teerling is geworpen. Veel antroposofen gedragen zich echter spreekwoordelijk sektarisch doordat zij zich volstrekt onkritisch uitlaten over hun leider, Rudolf Steiner. Langzaamaan breekt het besef door dat er iets meer moet gebeuren dan de zaken ontkennen. Maar let op het verhullende woordgebruik: "voor zover bij Rudolf Steiner sprake is van rassenleer". Zij betreuren 'de situatie'; en niet de inhoud van de uitspraken van haar toekomstige voorzitter! Inmiddels zijn daar weer een stel andere antroposofen tegen in opstand gekomen. De horizontale 'Steinerianen' hebben grote moeite met de krantenadvertentie van de Antroposofische Vereniging en eisen het aftreden van het gehele bestuur. Kritiek hebben op Steiner komt voor hen overeen met ketterij.
Ik roep eenieder die het met bovenstaande eens is op om de Antroposofische Vereniging te bestoken met protesten. Stuur je kommentaar naar de huidige voorzitter van deze vereniging, tegelijkertijd directeur bij de antroposofische Triodosbank, Baron Paul Mackay: Boslaan 15, 3701 CH, Zeist of bel 030.6918216

Ewald Conspira

noten:
1) Maak 10 gulden over op giro 5394767 tnv Baalprodukties Sittard ovv "ISBN 90-802315-5-X". Voor 7,50 gulden verkrijgbaar bij de boekhandel.
2) Voordracht van Rudolf Steiner op 3 maart 1923 te Dornach.
3) Uit de VPRO-gids 26 februari 1996: "Het idee dat de menselijke soort zich laat indelen in verschillende rassen is ouderwets en achterhaald. De verschillen in huidskleur bijvoorbeeld worden bepaald door slechts 10 genen. Als we bedenken dat we meer dan 100.000 genen hebben, dan kan een dergelijke, kleine variatie niet gebruikt worden om een ras te beschrijven. Het zou bij wijze van spreken genetisch zinvoller zijn om mensen op basis van hun bloedgroep in rassen op te delen, dan op basis van dit soort simpele uiterlijke kenmerken."
4) Onder redaktie van Wolfgang Schad en Klaus-Peter Endres zullen deze onderzoeksresultaten verschijnen bij Flensburger Hefte Verlag, Holm 64, 24937 Flensburg, BRD.
5) Bram Moerland: Rassenleer met charisma, Maarn 1987. Maak 10 gulden over op giro 3032844 van de Academie voor Filosofie en Spiritualiteit, Maarn ovv "rassenleer". Probeer ook "Antroposofisch Racisme", geschreven door A. de Roode, Evert van der Tuin en Gjalt Zondergeld te pakken te krijgen. Deze brochure kwam in 1986 uit. Neem contact op met de Werkgroep Antroposofie & Racisme, Postbus 1610, 6501 BP, Nijmegen.
6) Wanneer je de radio-uitzending zelf wilt horen kun je 13 gulden overmaken op giro 9449 tnv Humanistische Omroep Stichting in Hilversum ovv "racisme met charisma".
7) zie Steiners uitspraken in het artikel 'Zand tussen de tanden: antroposofie-discussie' in Kleintje Muurkrant nummer 293. Ik kan het niet laten om nog een paar Steiner-citaten neer te schrijven: "Slechts een deel van een groter geheel aan mensheids- en geestelijke ontwikkeling is voor het vijfde na-Atlantische cultuurtijdperk verwezenlijkt een ander deel moet nog gerealiseerd worden. Tot die realisatie zullen diegenen van alle Noords-Germaanse volkeren samen het meest hebben bij te dragen, die elementaire, frisse volkskrachten in zich hebben" (bladzijde 201 van Rudolf Steiners boek De Volkszielen). De volgende uitspraak van het opperhoofd der antroposofen is eveneens keihard racisme: "Blond haar geeft in de bron verstandigheid. Omdat ze zo weinig in de ogen stuwen, houden ze hun voedingsstoffen in hun hersens en krijgen daar verstand en wijsheid door. Die met bruin haar stoten in hun ogen en haren wat de blonden in hun hersens vasthouden. Daardoor worden de donkeren materialistisch en hebben alleen aandacht voor wat men zien kan (...) Maar mettertijd gaat die blondheid verloren omdat het mensenras zwakker wordt. Tenslotte zullen er alleen zwart- en bruinharige mensen overblijven; als er niets aan wordt gedaan, zullen die tevens dom blijven." (Steiners 'Gezondheid en ziekte': voordrachten voor arbeiders bij de bouw van het Goetheanum in Dornach, Zeist 1977, bladzijde 83-85)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 3

persweeën, boekenrubriek/295

Dagboek van een RARA-terrorist / Hans Krikke. - Breda : Papieren Tijger.Nadat ik het boek in twee rukken heb uitgelezen en weer om me heen kijk heb ik het koud. Ik denk dat er sprake is van lichte paniek en gevoelens van ontsteltenis, vandaar. Ik blijf mezelf verbazen over het feit dat ik toch altijd weer verbijsterd ben over zaken die ik eigenlijk wel weet. Soms komt dat omdat de werkelijkheid werkelijk absurd is, soms omdat de boodschapper i.c. de schrijver van de werkelijkheid een dimensie aan de boodschap meegeeft die me daar raakt waar ik niet meer geraakt wil worden. Bijvoorbeeld in medegevoel, schuldgevoel, eigen kennis over de schijnbaar absurde werkelijkheid (die maar al te vaak waar is). Niet meer geraakt wil worden omdat ik het dan ook niet zomaar meer kan vergeten en zonder iets te doen voorbij kan laten gaan. En wat ga ik doen? Een briefje schrijven voor het Kleintje waarin ik mijn gedachten probeer te verwoorden. Wie weet volgen er meer en meer van anderen en komt het maaiveld weer wat hoger te liggen. (wat een pretenties, ik lijk wel RARA)

Het aantal mensen dat de laatste jaren openlijk stelling neemt tegen wantoestanden in Nederland en omgeving is drastisch verminderd; mensen zijn het zat om te vechten tegen de bierkaai, zien geen perspectief, zijn bang geworden van de repressie, vinden dat ze nu wel genoeg hebben gedaan of kiezen zonder schromen voor een gezellig en braaf leven. De overblijvers vallen daardoor des temeer op, ze steken uit boven het maaiveld. Hieraan dacht ik toen ik las dat mensen in zijn omgeving Hans 'een pamflettist' vinden en hem vragen 'of hij nu niet nog verder zal radicaliseren?' Criminalisering en verdachtmakingen werken effectiever als de groep kleiner wordt, verweer tegen valse beschuldigingen wordt steeds moeilijker en wordt door steeds minder mensen gehoord. Dit is het enige resultaat van de verbeten en kostbare zoektocht naar RARA door politie, justitie, BVD en een aantal sensatiebeluste journalisten. Je zou opgelucht kunnen zijn als de BVD of de recherche Haaglanden bij je op de koffie wil komen in verband met het onderzoek naar N.N., artikel 140: je bent in ieder geval geen verdachte! Dat je gebruikt wordt om anderen verdacht te maken is iets anders. Laat je niet bang maken. Als ze willen, peuteren ze toch wel. Hoe denk je dat ze aan je naam, adres, telefoonnummer, burge-r-lijke staat en voorkeur voor jonge jenever komen?

waar onrecht recht wordt, wordt verzet een plicht

Verzet is ook een recht, zelfs in de Nederlandse wetgeving. Stakingen zijn wettelijke toegestaan, alhoewel er steeds meer 'hogere' belangen door de rechterlijke macht erkend worden om ook die te verbieden. Gaat het ook steeds meer die richting uit met het wettelijke recht om boeken te schrijven, documentaires te maken, pamfletten te verspreiden en protestliedjes te zingen? Worden journalisten opgenomen als een mogelijke dadergroep in het Octopusprogramma? Het is heel jammer dat de commissie van Traa zich alleen gericht heeft op opsporingstechnieken naar de georganiseerde criminaliteit.

wilma geurtjens

WINNING HEARTS AND MINDS, British Governments, the Media and Colonial Counter-Insurgency 1944-1960 van Susan L. Carruthers onderzoekt de wijze waarop politici, bureaucraten en militairen het na-oorlogse anti-kolonialistiese verzet in een aantal Engelse koloniën bestreden. Tegen-propaganda vormde een vast bestanddeel van de strijd tegen vrijheidsbewegingen, maar ook beïnvloeding van de berichtgeving over de strijd zelf was, naast het publiceren van overheidspublicaties, een belangrijk en vast onderdeel van de oorlogsvoering. Oftewel: "the battle for the hearts and minds". Aan de hand van een viertal casestudies, namelijk Palestina, Maleisië, Kenya en Cyprus heeft de auteur belicht hoe de achtereenvolgende engelse regeringen een voor hun politiek welgezind draagvlak in het "thuisfront" trachten te creëren, zodat het beleid in de betreffende gebieden politiek gelegitimeerd werd. De engelse media werden ingeschakeld als onderdeel van een propaganda-campagne (news-management), na verloop van tijd bleken ook aanvankelijk kritische media geleidelijk aan het officiële standpunt over te nemen in hun berichtgeving over de oorlog. Het boek is verschenen bij Leicester University Press, ISBN 0 7185 0028 8.

Bij Mainstream Publishing verscheen KING PAWN OR BLACK KNIGHT van G. Thomas ISBN 1 85158 784 5. Dit boek behandelt de collaboratie tussen de afgetreden Engelse koning Edward VIII en Hitler Duitsland tot ruim na het uitbreken van de 2e wereldoorlog. Uit eerdere publikaties, onder andere van Peter Allen en van John Costello, was reeds bekend dat het nationaal socialisme de sympathie had van Edward en van invloedrijke kringen aan het Engelse hof in het zakenleven en in de politiek. Uit dit boek blijkt dat de betrokkenheid van Edward verder ging dan sympathie en hij onder andere een rol speelde bij het plan voor een door de Nazi's en IRA gesteunde opstand in Ierland. Ook wordt de levensgeschiedenis van zijn echtgenote Wallis Simpson en dan met name haar periode in China beschreven. Eén van diegenen die haar doen en laten daar onderzochten was ene Roger Hollis, deze Hollis werd later medewerker van de engelse BVD, MI5, waar hij eindigde als directeur-generaal. Na het lezen van 'King Pawn or Black Knight' mag je vermoeden dat zijn benoeming bij MI5 wel eens iets te maken gehad zou kunnen hebben met zijn kennis van het verleden van mevrouw Simpson.

THE FORGOTTEN ARMY, INDIA'S ARMED STRUGGLE FOR INDEPENDENCE 1942-1945 van Peter Ward Fay behandelt een in het westen onderbelicht hoofdstuk van de onafhankelijkheidsstrijd in India. In de geschiedschrijving alhier wordt die strijd sterk gesymboliseerd door het ongewapend verzet van Ghandi. Vergeten is dat Subhas Bose, een medestrijder van Ghandi, koos voor gewapend verzet. Bose vluchtte in de winter van 1940 uit India naar Hitler-Duitsland, alwaar hij steun verwachtte voor gewapend verzet tegen de Britse heerschappij in India. Na de Japanse verovering van Singapore reisde Bose per U-boot naar Sabang en vandaar naar Tokyo. Met Japanse steun riep Bose een regering in ballingschap op en wierf voor een Indiaas bevrijdingsleger onder de krijgsgevangen Indische soldaten. De respons onder de krijgsgevangen soldaten was aanzienlijk, en ook indiase burgers melden zich aan. Dit bevrijdingsleger (Indian National Army) nam deel aan de Japanse veldtochten in Burma. Met de Japanse capitulatie van augustus 1945 kwam er een eind aan het INA, Bose stierf bij een vliegtuigongeluk in de buurt van Hanoi. Het boek van Ward doet een poging om de activiteiten van Bose en van het INA te bezien vanuit een perspectief van bevrijdingsstrijd, in plaats van de traditioneel westerse optiek van collaboratie met de vijand, (zoals bijvoorbeeld bij Mason in zijn standaardwerk over het Brits-Indiese leger, 'a Matter of Honour', 1974). Hij behandelt uitgebreid de segregatie tussen Engelse en Brits Indiese officieren in het Indiese leger, de pogingen van Bose om etniese conflicten uit te bannen en Hindoes en Moslims te verenigen in het INA, onderandere door het gebruiken van Hindustaans als eenheidstaal; de militaire aktiviteiten van alsmede de deserties uit het INA, de wijze waarop in de Engelse berichtgeving wordt omgegaan met INA-militairen en de rechtszaken na het einde van de tweede wereldoorlog in India tegen een aantal officieren en manschappen van het INA.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 3

PvdArmoedige visie 1

Vrijdag 1 maart, kwart over zes 's avonds. Het BLOS-journaal begint met de aankondiging dat de Bossche PvdA een politiek café-discussie organiseert op dinsdagavond 5 maart in de Boulevard, over het armoedebeleid van de Gemeente Den Bosch. Want, zegt PvdA'ster Mieke Nijssen voor de BLOS-camera, BenW laten de ontwikkeling van het armoedebeleid veel te veel afhangen van de nota die Melkerts ambtenaren daarover zullen schrijven, terwijl we nu al met gigantische armoedeproblemen in Den Bosch zitten. Nu moet er nagedacht worden, vooruitlopend op de nota van Melkert, over een adequaat beleid om de armoede terug te dringen. Nu moet er visie ontwikkeld worden en daarom organiseert de PvdA die discussieavond. Hans Krosse, directeur van de Sociale Dienst in Rotterdam, en Jan van Zijl, lid van de Tweede Kamer, zullen een inleiding houden, waarna de gedachten en ideeën uitgewisseld kunnen worden.
Zo, die PvdA, dacht ik, die heeft zowaar een visie op het armoedebeleid en organiseert daarover nog een discussieavond ook. Toch maar eens gaan luisteren dinsdagavond.
Op die avond kom ik de zaal binnen, waar zich zo'n vijftig mensen bevinden, onder wie een groot aantal PvdA-lieden. Een snelle blik in het rond leert dat wethouder Goedhart er niet is, terwijl hij toch wel wat bijscholing had kunnen gebruiken, lijkt mij zo. Later op de avond hoor ik dat hij wel is uitgenodigd.Herman Wijnhoven treedt op als gastheer van het politiek café en constateert in zijn welkomstwoord dat er nogal wat rijke lui in de zaal zitten. Zij zullen gaan praten over armoede en dat is misschien wel wat gênant, vindt hij. Er zitten ook genoeg uitkeringsgerechtigden die een inhoudelijke bijdrage aan de discussie kunnen leveren, maar hen wordt al vrij snel de mond gesnoerd, zo zal later blijken.
Krosse en Van Zijl houden hun inleidingen kort. Dat is prettig, dacht ik nog; dan blijft er tenminste redelijk wat tijd over voor het uitwisselen van gedachten, opvattingen en kritiek over de oorzaken van de voortschrijdende armoede in Nederland en Den Bosch, en de middelen om die een halt toe te roepen. Wat me minder bevalt is dat beide heren in hun verhaal voornamelijk praten over de praktische maatregelen die naar hun mening noodzakelijk zijn om het armoedeprobleem aan te pakken en nauwelijks een inhoudelijke visie geven. Dat belooft niet veel goeds voor de diepgang van de discussie. Maar wie weet komt de Bossche PvdA na de pauze zelf met verrassende opvattingen. Dat zou je toch mogen verwachten na het hartstochtelijke pleidooi van Mieke Nijssen in het BLOS-journaal voor een inhoudelijke discussie over het armoedebeleid.
Als na de pauze iedereen weer op z'n plek zit, volg ik het verdere verloop van de avond met stijgende verbazing. Niemand van de PvdA neemt een standpunt in over het armoedeprobleem. Niemand van de PvdA doet er zelfs maar een uitspraak over. Als een braaf schoolklasje met ijverige leerlingen worden er vragen gesteld aan de beide heren achter de tafel en daar blijft het bij.
De enige inhoudelijke inbreng komt van twee toehoorders die zich afvragen hoe de wijze waarop de Bossche Gemeenteraad, met de PvdA voorop, de nieuwe Algemene Bijstandswet heeft ingevuld - een invulling die in de met argumenten onderbouwde visie van deze toehoorders het armoedeprobleem enorm zal vergroten - te rijmen valt met de noodzaak die de PvdA nu zegt te zien in het ontwikkelen van een adequaat beleid om datzelfde armoedeprobleem terug te dringen. In welke basisvisie is de logica van deze tegenstrijdigheid te vinden, willen zij weten. Ook op deze, toch essentiële vraag als het gaat om een analyse van de positie waarin de arme kant van Nederland in het algemeen en van Den Bosch in het bijzonder zich bevindt, komt geen antwoord. Sterker nog, deze discussie wordt op een wel erg flauwe manier in de kiem gesmoord door de twee toehoorders te verwijten dat zij er slechts op uit zijn alsnog hun gelijk te halen over de nieuwe ABW. Als je een beetje hebt nagedacht over de armoede, dan antwoord je toch zoiets als 'ik kan me voorstellen dat u deze zaken met elkaar in verband brengt, maar dat is volgens onze partij niet terecht; u moet dat zus of zo zien'. Maar niets van dat alles.
Nog erger wordt het als Mieke Nijssen de volgende dag in het Brabants Dagblad juist deze enige poging van de hele avond, om een fundamenteel inhoudelijke discussie over het armoedeprobleem te voeren, aanwijst als de oorzaak van het gebrek aan diepgang in de discussie. Dat gebrek aan diepgang lijkt me toch op de eerste plaats te wijten aan het volstrekt achterwege blijven van enige stellingname van de PvdA zelf.

Lia van der Heijden

Een politieke partij (met regeringsmacht) organiseerde op 6 maart jongstleden een diskussieavond in kafe De Boulevard over armoede in Nederland. Dat bleek dus te gaan over geld. Koopkrachtplaatjes, vangnetten, bereikbaarheid, marges, het hele jargon trok toch weer voorbij. De beleidsmakers aan het woord. Armoede? Dat mensen in een stinkend welvarend land als Nederland buitengesloten worden van die welvaart, dat is natuurlijk schandalig en dat zegt iets over de mentaliteit - en deze spreekt over de armoede van de geest. En dié armoede, daar ging de avond over. Blijven we nu maar eeuwig aanpappen en nathouden en her en der wat panelen verschuiven? Zou het niet mogelijk zijn een diskussie over armoede (dat Nederland kun je gemakkelijk weglaten) in een veel breder kader te plaatsen? Voor mij spreekt de armoede van geest als je werkelijk niets te melden hebt over strukturele werkloosheid en hoe je over dat gegeven een visie zou moeten ontwikkelen die verder gaat dan een groeiekonomie bijvoorbeeld. Armoede ook wanneer je het hele begrip niet plaatst in een cultuur-filosofische context. Kijken naar het westers conglomeraat waar Nederland deel van uitmaakt - wanneer de markten globaliseren moet ons denken dat ook doen! Alleen maar praten over het interne noord-zuid conflict is mij te beperkt. Armoede heeft alles te maken met een structuur die armoede mogelijk maakt. Aan wie behoort wat? is een vraag. Wat heeft armoede te maken met voortschrijdende privatisering? Wat zegt dat over de toekomst? Vragen die op deze avond niet aan de orde kwamen. Het is wat mij betreft principieel onjuist om armoede alleen materieel te zien. Misschien is onze cultuur wel erg leeg? En wanneer je tot die conclusie komt kunnen we armoede wellicht in een heel andere kontekst plaatsen. Kunnen we dat? Het buitengesloten zijn - dat is armoede. Conditionering van de geest is armoede. Als het heil moet worden gezocht in werk, terwijl er niets over de inhoud van dat werk wordt gezegd, dan zie ik armoede. Het was al met al een armzalige avond.

Frank

M'n hemel, welk een schrikbarende avond heb ik gisteren meegemaakt. De plaatselijke PvdA-afdeling organiseerde een diskussie over armoede in Nederland. Ongeveer een maand nadat diezelfde plaatselijke PvdA haarfijn duidelijk maakt naar al diegenen die dagelijks met die groeiende armoede van doen hebben dat ze zich feitelijk niets van hen aantrekt. Diezelfde PvdA, die besloten heeft om de decentralisering van de sociale voorzieningen uit te voeren met de hand op de knip. Alle ruimte die de landelijke overheid heeft geboden om de sociale voorzieningen af te knijpen, hebben de plaatselijke PvdA'ers met beide handen aangegegrepen. Bezuinigen op die voorzieningen staat voorop, en niet zo sociaal mogelijk proberen de plaatselijke invloed toe te passen. Tegelijkertijd weet men van gekkigheid niet wat te doen met de vele miljoenen die men over heeft gehouden aan de verkoop van de gemeentelijke energie-voorzieningen. Het ene na het andere megalomane projekt wordt er in de stad vandaagdedag uit de grond gestampt. De heipalen staan de ganse dag te trillen. Nog meer beton en etalage-bouw. De glitter en glamour van diegenen met barstende beurzen staat voorop. Op de PvdA-'diskussie'avond waren twee inleiders aanwezig. Jan van Zijl, voormalig bossch PvdA-raadslid, nu een in Voorburg wonend Tweede Kamerlid en de directeur van de Sociale Dienst Rotterdam, Hans Krosse (hij was tien jaar geleden wethouder sociale zaken in Tilburg). Jan van Zijl hield een PvdA-peptalk praatje over hoe geweldig zijn partij het voorheeft met de minima. Dat sloeg dus totaal nergens op aangezien diezelfde PvdA al jarenlang politiek verantwoordelijk is voor de steeds verdergaande privatisering van de sociale voorziening, en dus een steeds verdergaande verharding van de kloof tussen de "werkenden" & "niet-werkenden". En dus verantwoordelijk is voor de groeiende armoede. De Rotterdamse sociale dienst directeur had wel een aantal interessante opmerkingen. Zo wilde hij de uitvoering van de sociale zekerheid omdraaien. Hij vond dat allerlei plaatselijke diensten zelf wel konden uitmaken wie er bijvoorbeeld in aanmerking komen voor vrijstelling van heffingen, belastingaanslagen en andere aanvallen op hun bestaansminimum. Hij pleitte er dus voor om als sociale dienst actief aan inkomensbeleid te doen. Daar kan de Bossche Sociale Dienst nog wat van leren. Die zoeken bij iedere bijstandsvraag onmiddellijk of er een wettelijke regeltje bestaat om dat verzoek af te wijzen. Ex-PvdA-wethoudster, nu tijdelijk burgemeester van DenBosch Joke van der Beek heeft tot voor kort keihard volgehouden dat het de gemeentes verboden is om aan inkomenspolitiek te doen! Zo zie je maar weer hoe ze hier in DenBosch dogmatisch vastzitten aan hun eigen grachtengordel-mentaliteit van dikke inkomens en laat de rest maar barsten. Schandalig was het feit dat de plaatselijke PvdA'ers allemaal net deden alsof ze last van spontane neusbloedingen hadden. Ze wensten niet herinnerd te worden aan hun schurkachtig optreden van de afgelopen maanden met betrekking tot de invoering van de Nieuwe Algemene Bijstands Wet. Nee, de avond ging niet over het verleden maar over de toekomst werd er gemompeld. En nee, het thema is Armoede in Nederland en niet Armoede in DenBosch. Wat een vertoning! En wat te denken van de intelligente mening van Mieke Nijssen, woordvoerdster van de PvdA-fraktie tijdens de bezuinigingsoperatie rondom de ABW, de dag erop in het Brabants Dagblad? Onder de terechte kop "oppervlakkigheid troef bij armoede-discussie" schrijft het sufferdje "volgens Nijssen lag het gebrek aan diepgang aan de Bosschenaren die eerder al actievoerden tegen het nieuwe Bossche bijstandsbeleid en die gisteravond nog even hun gram wilden halen." Nou krijgen we het helemaal! Inderdaad wilden sommige mensen weten waarom de plaatselijke PvdA'ers nu ineens gingen praten over armoede terwijl ze zojuist besluiten hadden genomen die diezelfde armoede alleen maar heeft verergerd. Maar nee hoor, dat mocht niet, de opperstalmeester van de avond, Herman Wijnhoven (ooit nog Knillis-lid), brak de vragenstellers af en maakte ze duidelijk dat het er nu om ging om vooruit te kijken. De ABW-besluiten waren genomen, over en uit. Op naar het volgende drama...

Evert

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 2

Puntje/295

Het 'Van Traa-brilletje' bleek geen overbodige luxe voor het tanende gezichtsvermogen van de Nederlandse rechtsstaat. Een beter loerijzer om nu ook eindelijk eens met andere ogen de ontwikkelingen van Europol te kunnen bezien, had de patiënt zich niet kunnen wensen. Tenminste, je zou toch denken dat politiek Den Haag niet zit te wachten op een nieuwe golf van opsporingsontsporingen, net nadat de eigen Augiasstal is uitgemest. Voordat we het weten zitten we nòg een keer met dezelfde problemen, maar dan met allerlei - nog moeilijker te controleren - multinationale Europol-agenten die de vrijheid hebben om op ons grondgebied hun speurwerk te verrichten. Voor Duitsland kan deze ontwikkeling niet snel genoeg gaan. Op iedere EU-top lopen de Duitse politici voorop met de wens om een einde te maken aan de abstractie(s) van Kohls paradepaardje, Europol. De Britten zien er meer een soort paard van Troje in en houden de boot voorlopig af; zij zijn zeer op hun qui-vive. De rest van de lidstaten is minder kritisch, maar toont in ieder geval duidelijk geen haast te hebben om deze gevoelige zaak er ondoordacht doorheen te jagen. Alleen al het bepalen van de controleorganen, plichten, bevoegdheden en beperkingen van Europol betreffende het beheer over- en de omgang met gevoelige informatie over EU-burgers stuit niet alleen op allerlei staatsrechtelijke en juridische complexiteiten, maar vooral ook op uiteenlopende meningen. En dat is maar goed ook. Zelfs in ons corruptie-luwe Nederlandje is al verschillende keren gebleken dat de computers van justitie een open boek zijn voor de particuliere recherchebureau's van ex-politiefunctionarissen. Al eerder is op deze plaats gewaarschuwd voor de dag dat het complete dossier van links Nederland op een compact disc circuleert onder de Europese Janmaten. Nog gevoeliger en gecompliceerder dan dit probleem ligt de vorming van een Europolitie waarvan de agenten ook nog eens de bevoegdheden krijgen om daadwerkelijk over elkaars grenzen heen te kunnen opereren; open politieke en maatschappelijke discussies hierover worden in de EU-landen angstvallig afgehouden. Maar voordat het zover is dat Duitse agenten hun opsporingsactiviteiten uitvoeren op Nederlands grondgebied, hebben de betrokken EU-politici en de gezamelijke ministers van justitie nog een langdurige weg te gaan, die zeer voorzichtig en nauwgezet bewandeld dient te worden - zo zou je denken. Maar dan. Lezen we ineens dat de Duitse politievakbond zich al volop in deze politieke discussie durft te mengen en nu al een grotere bek opentrekt dan alle ministers bij elkaar! Voor deze polizisten blijkt Europol al een uitgemaakte zaak te zijn. Zij zijn er nu al knap zeker van dat ze in de nabije toekomst hun verdachte Koerden en Afrikanen ook op Nederlands grondgebied naar hartelust kunnen opsporen, arresteren en mishandelen, lees mee (WDR teletekst 270296): 'Aachen. Einen Rechtsangleigung (wetsaanpassing) europäischer Staaten und klare vereinbarungen (overeenkomsten) für grenzüberschreidende Ermittlungen (opsporingen) gegen internationaal operierende Täter hat die Gewerkschaft der Polizei (GdP) gefordert. Vieles werde zwar heute bereits auf kollegialer Ebene (niveau) geregelt, betonte ihr Vorsitzender in Nordrhein-Westfalen, Steffenhagen. Aber auf lange Sicht sei eine europäischen Polizeiorganisation mit Einsatzrecht in anderen Staaten erforderlich (vereist).' Zum kotzen. Einsatzrecht? De inkt van alwéér een Amnesty International-rapport waaruit blijkt dat de Duitse politie systematisch buitenlanders (lees: mensen met een niet-Germaanse huidskleur) mishandelt, is nog niet opgedroogd of de Duitse diesel walst er al weer overheen - op weg naar zwarte horizonten. Je zou verwachten dat Steffenhagen en zijn collega's zich nog ergens in een stil hoekje zaten te schamen en te bezinnen over het onveranderlijke racistische en gewelddadige klimaat binnen hun politiekorpsen, maar nee hoor, niets daarvan, integendeel: juist vanuit deze diepe strontput wordt 'gefordert' dat de lidstaten van de EU hun wetten maar eens even moeten veranderden. Behoren zulke geluiden niet uit Brussel te komen? 'Einsatzrecht in anderen Staaten', 'grenzüberschreidende' opsporingen... Brr. Het lijkt me dat in dit stadium een discussie over deze voor de EU-landen zeer ingrijpende maatregel zich alleen maar mag afspelen op het niveau waar nu nog niemand te vinden valt die zo dom is om zijn vingers te branden aan deze zaak. Niettemin trappelen de Duitse stoottroepen luidkeels van ongeduld. Volgens mij zijn we dat 'Van Traa-brilletje' zomaar weer kwijt als we niet goed uitkijken. Toevallig: een vergeeld en vergeten kranteknipsel dat lang geleden eens per ongeluk tussen een stapel boeken in een doos belandde, kwam me onlangs weer onder ogen. Niet alleen de datum en het onderwerp, maar vooral de persoon die in dat stukje naar voren kwam, was een verrassing. Dat was namelijk prof. mr. W.H. Nagel, ex-verzetsstrijder en schrijver van (onderandere) 'Volg het spoor terug', het boek waaruit kortgeleden nog een citaat te lezen was op deze plaats. Beloofd werd toen dat je in latere 'puntjes' nog meer van hem zou lezen, maar dat de spits daarvan nu wordt afgebeten door een stukje uit 'De Gelderlander' van 23 september 1977, is een welkom toeval. Uit dat stukje blijkt dat Nagel ook toen nog aktief was als waker van de Nederlandse rechtsstaat: "Ondertekenen van verdrag onwijs". Amsterdam - "Aanvaarding van het Europees verdrag over de bestrijding van terrorisme betekent voor Nederland een onwijs prijsgeven van eigen identiteit op het gebied van het strafrecht, en een wijken voor Duitse druk", aldus prof. mr. W.H. Nagel in het vandaag verschenen Nederlands Juristenblad." Einde citaat. In dit artikel valt te lezen dat Nagel het verdrag afkeurde 'omdat het begrip politiek delict uiterst vaag werd gedefinieerd'. Ook sprak hij toen zijn vrees uit dat 'door deze integratie het strafrechterlijk klimaat binnen de EEG zich steeds meer naar Duits voorbeeld zal ontwikkelen, dat wil zeggen in de richting van een toenemende repressie'. Of Nagel met dat laatste nu gelijk heeft gekregen of niet (het lijkt er wel op, in ieder geval is sindsdien in Nederland de duur van gevangenisstraffen voor dezelfde delicten flink gestegen), zijn alertheid en zijn kritische houding in het bewaken van de rechtsstaat en de samenleving die zich na de oorlog ontwikkelde als een voorbeeld voor de rest van Europa, verdient bewondering. En juist dat voorbeeld is een langzame verstikkingsdood aan het sterven in een eenheidsworst die dermate vol zit met bedenkelijke ingrediënten dat er van dat Nederlandje uiteindelijk niet eens een vleugje smaak meer te proeven zal zijn. Thorbecke, eens organisator van een nieuw bestuurlijk Nederland zei ooit: "De zelfstandigheid van Holland waar voor Europa zoveel op aan komt en zoveel van afhangt, te beschermen, is altoos een grondbeginsel der algemene staatkunde geweest." Deze uitspraak werd herhaald in de speech van minister Kleffens op 8 november 1939 - de dag dat werd besloten om alle militaire verloven in te trekken. Kleffens had zichzelf publiekelijk voor zijn kop moeten slaan vanwege de verachtelijk verregaande verzoeningspolitiek en de bespottelijke naïeviteit waarmee de Nederlandse politiek - tot aan de inval toe - Hitlers nationaal-socialisme tegemoed is getreden, maar zijn speech is er niet minder waardevol op geworden (integendeel!): "Het is al meer gezegd, maar het kan, met name ook met het oog op het buitenland, niet genoeg worden herhaald, dat het Nederlands volk een afzonderlijk volk is, met een eigen aard en eigen idealen. Talloze leden van andere nationaliteiten nam het in zich op en heeft het geassimileerd, steeds zichzelf blijvend. Aan drie kanten is het met andere beschavingskringen in voortdurende aanraking, aldus eigen wezen verrijkend, zonder nochthans eigen karakter te verliezen. Aan zijn aloude vrijheden gehecht, beschouwt het Nederlandse volk zijn onafhankelijkheid, zijn ongereptheid, zijn vrijheid om zelf en naar eigen inzicht zijn zaken te regelen, als zijn hoogste goed." Kok zijn boodschap klinkt tegenwoordig zo: "Aan zijn aloude rijkdommen gehecht, beschouwt het Nederlandse volk zijn winstgevendheid, zijn economie, en dus zijn onvrijheid om zelf naar eigen inzicht zijn zaken te regelen, als zijn hoogste goed." En het erge is, bijna heel Nederland gelooft hem maar al te graag ook. Natuurlijk heeft de mondialisering van de economie negatieve gevolgen voor de afzet van onze produkten op een wereldmarkt die ook rechtstreeks geleverd krijgt uit de hel. Natuurlijk kan de EU een slagvaardig instrument zijn om zo'n hel hier buiten de deur te houden. Maar dan niet een EU die al jaren is geïnfecteerd door een 'if you can't beat them, join them' mentaliteit, omdat de trom er feitelijk wordt geslagen door een schaduwkabinet van Europese multinationals die niets liever willen dan de aftakeling van het sociale fort Europa (in hoeverre dat dat ooit heeft bestaan, of al niet afgebroken is!). Als een stelletje marionetten hebben de EU-politici alle handelsdeuren wagenwijd opengezet om een 'vrije' markt binnen te laten die overal elders bewijst er geen enkel probleem in te zien om genadeloos af te rekenen met ouderen, zieken en alle anderen waar niets aan te verdienen valt. Maar wie beweert dat die deuren nu niet meer te hanteren zijn, is niet wijs of een leugenaar. Maar ja, de huidige bendes potentaten, tot aan de socialisten toe, zitten allemaal geknield de mammon te pijpen en prevelen gevuld met zijn sappen enkel nog maar zijn gebeden: wat kunnen we eigenlijk nog verwachten van degenen die er geen punt meer in zien om o zo innig handjes te schudden met één van de meest wrede dictators die deze eeuw voortbracht, met een drankzuchtige president die zijn problemen oplost door zijn bandeloze leger dood en verdoemenis te laten zaaien, met vertegenwoordigers van communistische regimes die hun bevolking gruwelijk terroriseren, dus, en nu wat korter: wat kunnen we eigenlijk nog verwachten van het soort mens dat met het allerergste tuig gemoedelijk omgaat omdat er aan hun praktijken te verdienen valt? Eén ding is in ieder geval zeker: van deze politici valt niet te verwachten dat zij degenen zullen zijn die er voor gaan zorgen dat de EU paragrafen in haar handelsverdragen laat opnemen die de heffingen op import-artikelen relateren aan de mate waarin in het land van herkomst de mensenrechten, arbeidsomstandigheden en het milieu nog een rol van betekenis spelen. Zolang als daar niets aan wordt gedaan, valt de rol die de Europese politici en multinationals op het wereldtoneel hebben, nog het best te vergelijken met die van die Iranezen en Saoudies welke in hun eigen land bij de baard van Mohammed het drinken van alcohol hebben afgezworen, hun drugshandelaren ophangen en hun overspelige vrouwen stenigen, maar zich in Bombay te buiten gaan aan zuipen, blowen, snuiven en het nemen van kinderhoertjes (de mentaliteit van: in ons land werkt 't anders, maar hier maakt zoiets nou eenmaal deel uit van het dagelijks leven, dus wat zou het). Ergens in de nog steeds niet geheel geordende massa kranteknipsels ligt een berichtje (na anderhalf uur nog steeds onvindbaar dus ik gaf het maar op) waarin Timmer van Philips het alomtegenwoordige onrecht in de Oostaziatische 'boom'-economieën afdeed met het idee dat onrecht en corruptie daar nou eenmaal verweven zijn met de cultuur. De rest van zijn conclusie is niet zo moeilijk te raden: westerse waarden zijn nou eenmaal niet dwingend op te leggen aan een Aziatische cultuur en daarom is het voor ons Europeanen niet gepast om daar een hard oordeel over te vellen. Een voorzichtige en met een fluwelen handschoen omfloerste diplomatieke benadering viel te prefereren. Ja, ja. Politieke gevangenen, organenhandel, doodseskaders, slavernij, martelingen, armoede, gecensureerde pers, maffia, kinderarbeid, milieuschandalen, honger, onrecht, kinderprostitutie, vrouwenonderdrukking, uitbuiterij, maffia, bosroofbouw, corruptie? Als het maar in de cultuur zit. Een dictator gewoon rechtstreeks met de waarheid confronteren zou een regelrechte cultuurshock met zich meebrengen, dat kun je zo'n man toch niet aandoen? Timmer: "Ja, ik weet wel dat die pooier haar afslaat, maar ze is nooit anders gewend geweest, ze weet amper beter en bovendien biedt zij nou eenmaal de beste waar voor mijn geld. En dan erbij, als ik ooit een kansje wil maken om die souteneur een beetje aan zijn verstand te brengen dat hij ze niet zo hard mag meppen, kan ik toch niets beter worden dan een vaste klant van hem?" Mijn Timmer-speurwerk leverde trouwens wel een prachtige foto op (VK240895): Een uitbundig lachende Timmer die, als ware hij Marcos zelve, versierd met batik-hemd en bloemenkrans op een verhoogde zetel achterin een jeep zit, die wordt bestuurd door een onmiskenbaar macho-type, compleet met camouflage-uniform en zwarte baret. Zie Timmer in zijn element. (Hij lacht!). Het ongeregeld ogende legertje gemotoriseerde veiligheidsagenten dat de jeep omringt, maakt het beeld compleet. Het bericht bij de foto verteld ons dat Timmer op weg is naar de feestelijke opening van 'zijn' nieuwe Philips tl-buizen-fabriek in Surabaja, waar maar liefst 1800 mensen zich in het zweet werken voor acht gulden per zeer lange dag. Shell geilt ook al zo op een geüniformeerd klimaat voor commerciële activiteiten. In Nigeria beschikt Shell zelfs over privé-legertjes, die kortgeleden nog werden blijgemaakt met de nieuwste wapens van de zaak. Shell helpt. En daar hebben ze in dit geval alle reden toe. Terwijl de hele wereld nog in mineurstemming was door de moord op Ken Saro Wiwa en zijn medestanders, besloot Shell (vijf dagen na hun dood!), definitief om toch maar vier miljard dollar (24%) te investeren in een samen met de Nigeriaanse staatsoliemaatschappij (49%) nieuw op te richten LNG-raffinaderij. Die 'staatsoliemaatschappij' is wel de levensader van het militaire regime, maar ook dat kon Shell niet stoppen. Juist, goed gezien; zo'n investering moet toch worden verdedigd? Ook Heineken bouwt tegenwoordig het liefst binnen de grenzen van een reusachtig militair gevangenkamp. Waarschijnlijk op aanraden van Timmer, onder het genot van een glaasje champagne: 'Cheers, Freddy. Het zit zo. Suharto had je liever in Indonesie, maar je weet, ik ben een eerlijk man... Nu dan, hou je vast: er is in Azië misschien wel een betere plek voor je om te starten. Gisteren kreeg ik uit vertrouwde kringen de tip binnen dat nu zelfs ook in Birma al je naam wordt gefluisterd. Stel je voor zeg, Birma... beter kan je 't niet treffen, kerel! Het militaire regime maakt daar nog steeds gewoon deel uit van de cultuur van die mensen! Hé, cheer up, old chap, kijk niet zo bedenkelijk, je bent toch zeker geen dief van je eigen portemonnee?' De rest kennen we. Geen dief kunnen zijn van eigen portemonnee, je hoort het steeds meer. Als dat wordt gezegd, zit er meestal een vreemd luchtje aan de zaak. Ook hoor je degenen aan wie we zullen zijn overgeleverd na alle privatiseringen en dereguleringen, wel eens zeggen: maar die fabrieken van ons die kunnen dan misschien wel niet voor meer vrijheid zorgen in die landen, maar het brengt de mensen in ieder geval wel extra welvaart, die vrijheid volgt later dan wel. Smoesjes. Uit alle cijfers blijkt dat in de nieuwe 'boom'-economieën maar een heel klein deel van de bevolking meeprofiteert van de onvoorstelbaar grote vermogens die er worden vergaard en dat deel krijgt maar zeer schamele vruchten toebedeeld. Woorden spreken dikwijls beter dan cijfers om dat duidelijk te maken. De brief van Bonno van Bellen uit Sao Paulo, Brazilië, onlangs te lezen in de brievenrubriek van Elsevier (020396) is daar een uitstekend voorbeeld van: "Al meer dan honderd jaar hebben we te maken met slavernij in Brazilië. Dat de dienstbode en de loodgieter nu wel in dezelfde lift mogen als meneer en mevrouw is eigenlijk maar een heel klein lichtje in het donkere heelal van de discriminatie in dit land. De ware discriminatie is natuurlijk veel erger dan de liftkwestie laat denken. Vooral in het arme noordoosten van Brazilië, waar de verschillen tussen arm en rijk nog groter zijn dan in Sao Paulo of Rio, is het leven nog erger dan het leven van hun voorouders tijdens de slavernij. De slaven hadden uiteindelijk recht op dak, bed en eten. Tegenwoordig hebben de meeste Brazilianen geen dak, geen bed en geen eten. En het is niet te geloven hoe normaal de rijken dat vinden. Zelfs de grootste multinationals die een belangrijke rol kunnen spelen in de welvaart discrimineren nog erger dan de Braziliaanse colonels, die over het land beschikken waar de slaven vroeger het leven lieten. Maar we komen er wel. Brazilie heeft nog maar vijfhonderd jaar geschiedenis achter de rug. Het was uiteindelijk een landje voor voormalige piraten en struikrovers. Het wordt vast beter als de belangen in dit land niet bepaald zouden worden door de moderne struikrovers." Zo, dat was dan een bericht rechtstreeks van het slagveld. Als er één ontwikkelingsland is waar al jarenlang geen enkele multinatinal meer op het toneel ontbreekt, dan is het Brazilië wel. Toch is er de armoede er alleen maar schrijnender geworden, om van corruptie en onderdrukking nog maar niet eens te spreken! Ziehier onze toekomst als het aan de vrije markt zou liggen. Leve de EU die dat binnenhaalt! Leve Kok! Leve Nederlands hoogste goed! Leve de winstgerichte denkmotoriek die er bij onze kinderen wordt ingestampt! Leve het recht van de dikste portemonnee! En wee degene die niet meewerkt aan ons hoogste goed! Moge de uitstoting hem ten dele vallen! Moge hij onherkenbaar worden voor (de geneugten van) Het Brein! Moge hij als zombie door de straten zwerven! Lang leve de volledig geflexibiliseerde en gedereguleerde loonslaven die onze zakken vullen! Overdreven? Nee, hoor. Al die Timmer-Geelhoed-Zalm-en-Fortuyn-figuren in Nederland die nog durven te beweren dat de arbeidsmarkt hier nog niet flexibel genoeg is en de lonen te hoog liggen, verkopen ons net zoveel onzin als 'de' Janmaat die zijn kiezers van hen kreeg. DE NEDERLANDSE ARBEIDSMARKT HEEFT namelijk HET ABSOLUTE TOPPUNT VAN FLEXIBILITEIT REEDS BEREIKT! Als inleiding eerst dit ingezonden briefje (VK111295): "Pim Fortuyn vraagt zich in de 'Volkskrant' van 6 december af of de regelgeving voor de horeca wel adequaat is. Hij vindt dat in de horeca flexibeler moet worden gewerkt. Volgens hem zouden er dan minder mensen in de bijstand zitten. Volgens mij kletst Fortuyn uit zijn nek. Hij heeft in ieder geval weinig kaas gegeten van de arbeidsvoorwaarden in de horeca. De horeca kent namelijk de meest flexibele arbeidsvoorwaarden van alle bedrijfstakken in Nederland. Er zijn geen begin- en eindtijden vastgesteld. Op alle dagen in de week mag worden gewerkt. De minimum arbeidstijd is vier uur per week. Wat moet er volgens Fortuyn nog meer flexibel worden geregeld? Wil hij zogenoemde nul-urencontracten zodat werknemers thuis achter de geraniums afwachten totdat de baas eens belt?" Ben Wösten uit Deventer, beste schrijver van dit briefje, die nul-contracten waren er al toen jij je briefje schreef en Fortuyn schijnt nog niet in de gaten te hebben in welke mate hij op zijn wenken is bediend. Een vriend liet me gisteren het arbeidscontract zien waaronder hij sinds october 1995, soms vier, meestal vijf, maar ook wel zes volledige werkdagen per week zijn werkzaamheden verricht voor een handelsonderneming, meestal diverse inpakwerkzaamheden. Ziehier het arbeidscontract van de Nederlandse wegwerpwerknemers: Overeenkomst van part-time werk als oproepkracht. Artikel 1. De oproepkracht zal met ingang van ... werkzaamheden verrichten voor de tijden waarvoor hij/zij wordt opgeroepen. Artikel 2. In onderling overleg worden de tijden, waarop arbeid wordt verricht vastgesteld, met dien verstaande dat enerzijds voor werknemer geen plicht bestaat de op afroep aan te vangen werkzaamheden te verrichten, indien hem/haar dat, om welke reden dan ook, niet schikt, anderzijds de werkgever niet gehouden is, werknemer te werk te stellen en loon te betalen, indien door welke omstandigheden dan ook, aan zijn/haar inzet geen behoefte bestaat. Artikel 3. Indien wel aan de oproep gehoor wordt gegeven, zullen de werkzaamheden naar beste kunnen en met volledige inzet worden verricht. Artikel 4. Salaris is slechts verschuldigt over de uren, waarop en gedurende welke arbeid wordt verricht. Betaling geschied eens per maand aan de hand van een urenstaat van de in de betreffende periode gewerkte uren tegen een bruto-uurloon van f... inclusief vakantiegeld en vakantierechten en eventuele overige rechten. (Bij f... is niets ingevuld, maar de extra regel die onder artikel 4 is getypt, verschaft een schokkende duidelijkheid: '(NETTO UURLOON 11,50 GULDEN INCLUSIEF BOVENSTAANDE RECHTEN)' Artikel 5. Artikel 1638d van het Burgelijk Wetboek wordt uitdrukkelijk uitgesloten, zodat geen doorbetaling van loon bestaat, in geval de werkgever niet in staat is arbeid aan te bieden, wat daarvan ook de oorzaak moge zijn. Artikel 6. Ingeval van arbeidsongeschiktheid bestaan er ten opzichte van werkgever geen rechten op doorbetaald loon.' Einde contract. Je vraagt jezelf toch af waar zo'n nul-urencontract voor de werknemer nog toe dient. O ja, natuurlijk, voor die 11,50 gulden per uur, zo'n baas kun je maar beter niet vertrouwen! Wie denkt dat een werkgever die met zo'n 'contract' en hongerloontje zijn personeel lokt, bot vangt, heeft het mis. Er is nooit een gebrek aan personeel; iedere dag wordt er tot in de avond overgewerkt, op zaterdag en zondag mag ook en waarachtig, op mijn vraag of het dan soms ook gebeurde dat iemand alle zeven dagen van de week werkte, werd bevestigend beantwoord! Weet je wat nou zo erg is? Dat de Kohlonisatie van ons landje tijdens dit schrijven alweer een stap verder op weg is. En dat ging al zo hard: Hooggeplaatste Nederlandse militairen waarschuwen ons dat door de Duits-Nederlandse militaire samenwerkingen Duitsland ons zo kan meetrekken in een oorlog en noemen daarbij de Sudetenkwestie in één adem door, van de EU-commissaris Bangemann moet de EU een sterke oorlogsindustrie opbouwen, Kohl wil zijn Europolitie over de grenzen, Duitsland wil Eurocontrol Maastricht, het enige internationale luchtverkeersleidingscentrum in Europa, afpakken en overdragen aan de Duitse luchtverkeersbeveiliging, ze dwarsbomen Den Haag als standplaats voor het 'Command Control Communication Acency' (C-3CC) van de NAVO, terwijl dat qua kosten en logistiek gezien de beste locatie is (de satellietcommunicatieopstellingen daarvoor staan reeds in de Scheveningse duinen!), de eerste supermarkt in Nederland die, vanaf de aanprijzingen tot aan het personeel toe, volledig Duitstalig opereert, is al een feit, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Trouwens, waar hebben ze Europol nog voor nodig, ze sturen hun politieagenten tòch al over de Nederlanse grenzen heen! Een verslaggever van de 'Volkskrant' las klaarblijkelijk zijn eigen dagblad weinig of niet, die meende dat het op 18 oktober 1995 was dat er voor het eerst Duitse geüniformeerde politieagenten ons land binnenvielen (VK171095): 'Woensdagmiddag laten koningin en president zich 'mit gemischter deutsch-niederländischer Polizeiescorte' de grens overrijden naar Aken en weer terug naar Maastricht. Afgezien van een incidentele en nauwelijks opgemerkte surveillance van een Duitse agent in Kerkrade zal het voor het eerst sinds lang zijn dat geüiformeerde Duitse politie zich in Nederland bevindt.' Het jaar daarvoor lezen we echter dit in die krant (200594): 'DUITSE POLITIE ARRESTEERT DRUGSDEALER IN NEDERLAND. Justitie in Duitsland heeft donderdag verklaard dat de Duitse politie dinsdagavond een drugshandelaar heeft aangehouden in Glanenburg (gemeente Enschede). VOLGENS DE DUITSERS HEBBEN HUN AGENTEN CORRECT GEHANDELD. Aanvankelijk verklaarden zij dat de man op Duits grondgebied was aangehouden (...) Een politieteam uit Wuppertal achtervolgde de drugshandelaar. De Enschedese politie zegt te zijn ingelicht over een achtervolging in de richting van de grens. Uit de informatie bleek echter niet (!) welke grensovergang het betrof. De politie arrive
  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 4

Blijstand?

De nieuwe bijstandswet is door de Bossche raad aangenomen. Welke gevolgen heeft dat voor iemand die na 1 januari een uitkering aanvraagt? Tijdens de commissievergaderingen in januari had de verantwoordelijke wethouder het over de poortwachtersfunctie van de sociale dienst. Wat houdt dat in? Dat houdt in dat de sociale dienst door middel van controle bekijkt of iemand wel echt het recht op een uitkering heeft. In de praktijk betekent dit, dat ze wel link uitkijken nog nieuwe klanten aan te nemen. Hoe gaat het een en ander in zijn werk?
Allereerst bel je, zo snel mogelijk als je weet dat je een uitkering moet aanvragen, de sociale dienst. Na ongeveer een kwartier wachten krijg je iemand aan de lijn die je doodleuk meedeelt dat je moet bellen op de dag dat je werkloos wordt, dus niet drie dagen ervoor. Als je dan op de juiste datum weer belt, krijg je, weer na een kwartier wachten, iemand aan de lijn die je het hemd van je lijf begint te vragen. 'Hoe lang hebt u gewerkt? Waar hebt u gewerkt? Staat u ingeschreven bij het arbeidsburo? Bij uitzendburo's? Dat is verplicht.'(!!!) Als je alle vragen naar behoren hebt kunnen beantwoorden, krijg je een vragenformulier thuisgestuurd. Niet de dag daarop, nee, dat kan goed 10 dagen duren. Als je alle vragen, die wel heel erg diep in je privéleven duiken, hebt beantwoord, en alle bewijsstukken hebt meegestuurd, krijg je twee weken later een briefje met de mededeling dat je aanvraag van 30 januari (ze hebben de aanvraagdatum ook maar even vier weken opgeschoven) in behandeling is en dat er binnen 8 weken een beslissing wordt genomen. In het geval van iemand die op 1 januari een uitkering aanvraagt betekent dit, dat er op 27 maart duidelijk is, of je wel of niet in aanmerking komt voor bijstand. Je moet dus drie maanden wachten op een beslissing! Weet je wat er gebeurt als je het inkomsten briefje een paar dagen te laat inlevert? Juist, dan wordt de uitkering geblokkeerd! De Sociale Dienst heeft kennelijk drie maanden nodig om een brief te versturen en een formulier te lezen.
Maar dat is nog niet zo erg. Niet in vergelijking met de onzekerheid waarin de sociale dienst de aspirant uitkeringontvanger laat zitten. Helemaal niets hoor je nog van ze! Als je na een paar weken probeert wat duidelijkheid te krijgen, kom je tot de konklusie dat alle loketten plotseling gesloten zijn. Bellen heeft geen zin, je kunt alleen nog bellen tussen negen en tien, een tijdstip waarop je kontinu een ingesprekstoon hoort. Op een ander tijdstip bellen heeft geen zin, dan ligt de hoorn gewoon van de haak. Langs gaan heeft ook geen zin, je moet maar bellen! Brieven schijven helpt ook niets, je krijgt gewoon geen antwoord. En al die tijd zit je dus zonder geld. Het ziekenfonds stuurt dreigbrieven, dat je uit het fonds gegooid wordt als je niet laat weten waar je een inkomen vandaan haalt, en de huisbaas staat op de stoep in gezelschap van een deurwaarder om óf je portemonee, óf je huis leeg te krijgen. En de sociale Dienst? Die weet van niets... Te druk met agressiviteits-trainingen? Die hebben ze wel nodig ja!
Na het versturen van een dreigbrief (binnen drie dagen reageren anders schakel ik de pers in) kreeg ik eindelijk een uitnodiging voor een gesprek. Ik diende opnieuw allerlei bewijsstukken mee te nemen, die ik allang had opgestuurd. Zou hun kopieermachine het begeven hebben? Nee, ze wilden controleren of ik misschien niet al te creatief met het kopiëren van de stukken was geweest, en wilden dus de originelen zien. Naast het huurkontrakt wilde men ook inzage in de bankafschriften van de afgelopen drie maanden. Tijdens het doorbladeren merkte de beambte meteen op dat er een bijdrage van 500 gulden was gestort. 'Waar komt dat vandaan? Van je ouders gekregen zeker.' Ik antwoordde, nogal kwaad, dat ik het geld moest lenen. Ik moest toch ergens van leven?
Intussen is gebleken dat ik een toeslag van maar liefst 15% krijg boven op het basisbedrag. Zou je ze niet om de nek vliegen van dankbaarheid? Nou, nee, ik zou ze eerder naar de strot vliegen van woede over de getoonde misleiding. Hoe durf je van toeslagen te spreken, als het feitelijk om een korting gaat? Tijdens het gesprek werd me gevraagd of ik misschien kamerbewoner was. Wat houdt dat in? Dat betekent dat je voorzieningen deelt. 'Heb je een gemeenschappelijke keuken? Deel je het gasfornuis, de koelkast? Dan krijg je een toeslag van 15%. Deel je geen voorzieningen, dan ben je echt zelfstandig wonend en krijg je een toeslag van 20%'. Als ik het dus goed begrepen heb zou ik dus 90 gulden per maand minder uitgeven als ik met iemand een gasfornuis deel. Dat zou dus 1180,- per jaar zijn, ongeveer de prijs van een nieuw gasfornuis. Wie koopt er nu elk jaar een nieuw gasfornuis? Zelfs als je alles bij elkaar optelt zou je wel gek zijn als je nog in een groep gaat wonen. Dat kost je dus honderden guldens per jaar. Want in de werkelijkheid bespaar je natuurlijk nooit 90 gulden per maand uit door je pannetje met witte-bonen-in-tomaten-saus op hetzelfde gasfornuis te plaatsen als het pannetje met bruine bonen van je buurman. Ik heb dat alles natuurlijk tegen de sociale dienst gezegd. Het antwoord: Als je meent geen voorzieningen te kunnen delen, dan moet je dat maar aantonen. Met andere woorden: toestaan dat je een paar mensen van de sociale dienst op bezoek krijgt, die gaan onderzoeken wat je zoal zou kunnen delen. Deze types gaan dus vervolgens eens flink snuffelen om te kijken of er niet iets te korten valt. 'Meneer, u hebt twee pannetjes op het fornuis staan, een met witte en een met bruine bonen. Wilt u nog altijd beweren dat u geen voorzieningen deelt? Waarom gooit u het dan niet in een pannetje? Dat bespaart gas!' Zie je het al voor je? Nee? Als een 'reality-tv' programma van RTL zoiets zou laten zien, zou zo'n programma definitief z'n geloofwaardigheid verliezen. En toch is het de bedroevende realiteit. Als je van een uitkering afhankelijk bent, moet je de gekste bewijzen opsturen. Je moet, onder de noemer van fraude-bestrijding, allerlei gegraaf in je privéleven toestaan, en bewijzen dat je voor een uitkering in aanmerking komt. Deze omkering van de bewijslast is natuurlijk belachelijk. Hoe wil je bewijzen dat je niets met anderen deelt? Bonnen van de supermarkt laten zien?
Het wordt de hoogste tijd (eigenlijk had het al lang moeten gebeuren) om de sociale dienst eens een koekje van eigen deeg te geven. Ik roep iedereen op om de dienst zoveel mogelijk te bestoken met bezwaarschriften, klachten en aanvragen voor bijzondere bijstand. Al was het maar voor een blikje wittebonen-in-tomatensaus.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 0

Rode oortjes

Het is jammer als geschreven dingen door iemand uit elkaar worden getrokken, net zo lang met woorden en hele alinea's dobberend, tot er een geheel nieuwe eigen interpretatie uitrolt. Ik heb het niet over Vincent uit Kleintje 294, want die neemt kritisch afstand, bedachtzaam het hele wereldgebeuren bekijkend. Farzad heeft het echter meteen over 'oorlog' en een 'harde aanval op het communisme/socialisme' etc., en alles insinuerend uitlegt als: iemand kapot willen schrijven. Zelfs de Jihad tegen Salman Rushdie wordt erbij gehaald om te bewijzen hoe vuil mijn taktiek is. Maar als er ’emand is die een ander kapot schrijft, is het Farzad zelf wel. Mijn zogenaamde 'oorlog' bestond uit de kalme constatering dat '.. vele ideologieën of kollektieve ideeën al zijn misbruikt door types die geen verantwoording willen dragen voor hun eigen gedrag...' en daarbij enkele voorbeelden ter illustratie. Het communisme/socialisme 'aanvallen'?? Waar heeft Farzad het over. Al m'n hele leven sta ik voor het grootste deel achter deze ideologie (behalve de strijd tegen religie en behalve de racistische en Indogermaanse denkbeelden van Marx en Engels). Maar het streven naar maatschappelijke rechtvaardigheid, eerlijke welvaartsverdeling en het opheffen van machtsmonopolies kan helaas ook leiden tot oostblokdiktatuur, of Lichtend Pad die in de Andes Indiaanse boerendorpjes overvalt en de bewoners vermoordt, verjaagt of ontvoert. Ook dit gebeurt in naam van klassenstrijd. Maar daarom hoef je nog niet aan de waarde op zich van een ideologie te twijfelen!! Je kunt heel goed achter een gedachtengang staan en toch kritisch zijn, zowel bij communisme als bij antroposofie. Maar ook bij feminisme of een witte-fietsen-plan. Als je het misbruik daarvan negeert of ontkent, ben je een dweper die de realiteit niet wil zien. Maar wie het daarover heeft, is volgens Farzad bezig met oorlog. Get life? Een andere trap onder de gordel geeft hij door een aantal regels maatschappijkritiek over de hele jaren 50-sfeer met al zijn indoctrinatie, waarin onder andere de woorden 'onschuldige kinderboekjes' voorkomen, onherkenbaar om te ploegen tot: Ôeen heel lang verhaal over kinderboekjes en hoe onschuldig Erna was'. Als dit het Kleintje niet was, zou ik denken dat ik per abuis een Story of Privé zat te lezen. Of ik heb Farzad niet begrepen, of hij is alleen uit op doelpunten maken en misbruikt daar een diskussie voor. Of is hij zo achterdochtig dat een diskussie nauwelijks mogelijk is? Ik weet het allemaal niet en hoop dat het gewone menselijke misverstanden zijn. Ernstige escalaties in deze tijd, die per ongeluk niet alléén om Westeuropeanen gaan, mogen blijkbaar niet genoemd worden. Rust hier een taboe op, moeten we eerst België, Duitsland, Frankrijk noemen voor we het over een crisis even verderop hebben? Hoewel het in die landen uiteraard broeit (net als in de rest van de wereld), wordt daar op dit moment geen genocide gepleegd, geen milieu-aktivisten verhangen, geen Hitler-achtige massa-haat tegen Joden ingeblazen, die schijnen te moeten worden uitgeroeid in een ideologische oorlog. Maar wel in Amerika, dat is echt niet zo ver hoor, door kleurlingen, ja helaas, het zijn niet altijd blanken maar ook wel eens anderen. Al wonen in dat land ook blanken, die wel eens op een idee kunnen komen als dat voor hun neus gebeurt. Ben je een racist als je meent dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn daden? Hutu's en Tutsi's voeren al eeuwen een politiek-economische klassenstrijd en lossen dat wel degelijk via racisme op, ook al hebben ze dezelfde kleur. Blanken doen of deden dat net zo goed; als die zich toevallig langdurig koest houden (voornamelijk vanwege verstrengelde Europees-economische belangen) wil dat nog niet zeggen dat we over de rest van de wereld moeten zwijgen. Met Nigeria bedoel ik uiteraard Shell die via economische chantage de landspolitiek tot een akkoordje dwingt om zich van milieuaktivisten te ontdoen. En ook hier is wel zeker sprake van racisme, want het Westen zou anders reageren als er geen Ogoni's maar blanken werden opgehangen. Joegoslavië is dichtbij en was voor de oorlog een vrijwel geheel westers land. Uit oorlogsverslagen van getuigen, slachtoffers en onderzoekers, blijkt steeds duidelijker dat Serviërs stelselmatig en georganiseerd, niet-Serviërs hebben verkracht om zo 'het Servisch ras' uit te breiden. Dat is geen stammenoorlog, maar racisme. Niet ver weg, maar heel dichtbij. Voor sommigen kan het een raadsel zijn dat je zowel geïnteresseerd kan zijn in aardse wetenschap als in mysteries. Maar wat aards gezien als een mysterie overkomt, kan vanuit een ander perspectief juist vanzelfsprekend en natuurlijk zijn. Een draadloze telefoon vinden we heel normaal, maar als we alleen een natuur-samenleving hadden, zouden we dat eerder als mystiek beschouwen. Planten hebben geen oren, maar toch is wetenschappelijk aangetoond dat veel planten beter groeien bij bepaalde klassieke muziek, om over Findhorn nog maar te zwijgen. Veel mensen hebben voorgevoelens die niets met fysieke zintuigen te maken hebben. De schepping is zo ontzaglijk groot, dat we daar vrijwel niets van weten, behalve die 2% die we fysiek hebben kunnen waarnemen. De genezingen waarvan ik getuige was, hadden niets met een hocus-pocussfeertje of geheime genootschappen te maken. Het waren nuchtere mensen die er blijkbaar een gave voor hadden energie door te geven. De resultaten na die genezingen waren zichtbaar en controleerbaar. Bij medische controle later snapte men er niets van. Natuurlijk vond ik het allerminst 'gewoon', m'n complete wereldbeeld viel als een kaartenhuis in elkaar. Daarna ben ik definitief en grondig veranderd in mijn manier van kijken en denken. Als je zoiets meemaakt voel je je als mens heel klein en onbeduidend, alsof je maar een stofje bent in een oneindig universum. Niet beter dan anderen, zoals soms de beschuldiging luidt uit de hoek van sceptici. Ik ben precies evenveel waard als iemand die zich alleen voor 'aardse' dingen interesseert. Zoals velen maakt Farzad zich zorgen over het klakkeloos beoordelen van individuen naar aanleiding van huidskleur of ras. Ik net zo goed. Sinds mijn jeugd heb ik altijd geprotesteerd als in schoolklassen, op feestjes, in winkels of café's, rassen- of andere discriminatie voorkwam. Ik heb verscheidene jaren met woonwagenbewoners en zigeuners gewerkt, die ook gediscrimineerd worden. Tegen het gedwongen spreidingsbeleid geknokt, tegen de vooroordelen uit de maatschappij, en ze stimuleren hun eigen persoontje in de samenleving als normaal te beschouwen in plaats van als underdog of zondebok. Steeds dezelfde soort diskussie heb ik gevoerd met mensen die allochtone criminaliteit anders of zwaarder opnemen dan die van eigen bodem. Erop gewezen dat blanken net zo goed hun percentages criminaliteit hebben, al dan niet met 'witte boorden' of koloniale uitbuiting. Toen ik, jaren terug, op het inschrijfformulier van het Bossche arbeidsbureau las: 'bent u van Surinaamse, Antilliaanse of Molukse afkomst', of iets van gelijke strekking, heb ik meteen een klacht ingediend bij het meldpunt discriminatie. In buurthuizen of jongerencentra waar ik werkte, leefden bij een aantal jongeren flinke vooroordelen tegen buitenlanders, en vaak ook tegen allerlei andere dingen die niet in hun leefwereld bekend waren. De opmerkingen en grappen die ik daar hoorde, zou ik hier niet durven herhalen. Jarenlang ben ik bezig geweest, tussen het werk door, met diskussies, gesprekken, voorlichtingsavonden met antiracistisch info-materiaal. Vertellen over achtergronden, andere kulturen, politiek-economische situaties in landen van herkomst waardoor mensen echt niet voor hun lol naar het arrogante Westen trokken, maar met hun rug tegen de muur stonden. Vragen wat ze zelf zouden verwachten van hun gastlanden als z’j in zo'n situatie verzeild zouden raken. In de hoop dat er meer respect zou komen voor niet-blanken. Wat soms niet lukte, omdat de vooroordelen heel hardnekkig bleken te zijn, maar in een aantal gevallen werkte het wel. Het was vooral een kwestie van anders leren kijken en afstappen van vijands- en concurrentiebeelden.M'n kind heb ik antiracistisch opgevoed, en ik heb nooit iets gemerkt van racistische indoctrinatie via de vrije school. De daar aanwezige niet-blanke kinderen lopen vrij en onbekommerd rond, worden niet geminacht of gepest (behalve door kinderen die iedereen als plaagobject uitkiezen, zowel blank als niet-blank). Ik beschouw mezelf niet als racist. Maar ik vind dat we niet zo bang moeten zijn voor de verscheidenheid van rassen, volken, groepen, kulturen. We willen uit - terechte - angst voor discriminatie, dat iedereen 'precies hetzelfde' is, alleen een beetje individueel verschillend. Nou, dat is niet zo, er bestaan meer dan persoonlijke verschillen. Die mogen uiteraard niet een verschil in 'waarde' suggereren; in die zin vind ik de beschreven rassenevolutie van Steiner wel erg 19e-eeuws. Het zou vriendelijker, respectvoller en humaner kunnen, maar je kunt niet zeggen: 'we hebben niets met evolutie te maken, iedereen is precies even ver ontwikkeld'. Want dan sla je door naar het andere uiterste; wel begrijpelijk, gevoelsmatig, maar verder een utopische gedachte. We moeten het woord 'ontwikkeling' ook op een minder dogmatische wijze leren bekijken. Voor een westerling is dat beladen met allerlei bijgedachten die kwaliteit of waarde suggereren. Het Westen leeft bij de toekomstige utopie van: 'beter, sneller, verder, hoger'. Prestatie en status. Nu we de aarde omgeploegd hebben, gaan we de maan koloniseren, lees de krant maar over Wubbo Ockel's plannen. Allemaal uiterlijke, kwantitatieve criteria, die van binnen leeg en hol zijn, en het gebrek aan innerlijke rijkdom projecteren op een uiterlijke prestatie-race. 'Vernieuwde dreft, nu nog beter! Van krantejongen tot miljonair, van kleuterschoolkind tot hoogleraar'. Dat is ónze gedachte bij 'evolutie', maar de vraag is of dat de juiste optie is. Waarom kunnen we het woord 'evolutie' niet ontdoen van een onzinnige emotioneel toegevoegde waarde. Als je neutraal en objectief kijkt, ziet ieder mens dat verschillende volkeren zich op verschillende wijzen ontwikkeld hebben. De één l’jkt verder dan de ander, maar dat is bedrieglijke schijn. Want oppervlakkige uiterlijkheden zeggen nog niets over kwaliteit en zeker niet over 'waarde'. Als een volk zich eenzijdig ontwikkelt, zal die andere volken, die zich anders ontwikkeld hebben, ook eenzijdig beoordelen, omdat men niets weet van vaardigheden of talenten die ook ontwikkeld hadden kunnen worden. Steiner heeft over het blanke ras, ook al was hij bevangen door te veel rassensentiment, gezegd dat ze zich versneld ontwikkelen in een materialistisch-intellectuele richting. Zodat men steeds meer vanuit het hoofd zou gaan leven, wat in de toekomst tot behoorlijke problemen zou kunnen leiden. Dat daardoor een geestelijke ontwikkeling voor blanken zo noodzakelijk was. Een mens die slechts vanuit het hoofd leeft, gaat steeds meer op een computer lijken die onaangedaan de snelste weg naar oplossing zoekt. Steeds opnieuw een monopolie op de toekomst legt, het hier-en-nu vergetend. Als het Westen meer hart had, zouden we geen miljoenen investeren in ruimte-projecten of egocentrische luxe terwijl tweederde van de mensheid krepeert van armoede. Het 'techno-fascisme' waar Vincent het in nummer 294 over had, lijkt inderdaad wel op een overfixatie op materialistisch-intellectueel denken. Wie Steiner niet gelooft, verwerpt of wantrouwt, kan misschien naar Malidoma luisteren. Malidoma Patrice Somé schrijft in zijn boek 'Bevriend met de vijand': 'In de westerse werkelijkheid is er een duidelijke kloof tussen het spirituele en het materiële, tussen religieus en wereldlijk leven. Dat begrip is vreemd aan de Dagara. Voor ons is het bovennatuurlijke deel van ons leven. Voor een Dagara is het materiële gewoon het spirituele dat vorm heeft aangenomen (...). Ik weet nog niet waarom ik daar ben geweest (westerse opleiding). Het systeem was er niet in geïnteresseerd of je echt iets leerde of niet. Het was gebaseerd op het oprispen van uit het hoofd geleerde kennis. (...) De antwoorden op examenvragen waren meestal zichtbaar in de aura's van de leraren. Deze methode werkte zo goed dat op een dag een van mijn leraren me achterdochtig opnam en vroeg : 'heb je mijn gedachten gelezen?'. Natuurlijk zei ik nee. We waren in de moderne wereld waar zoiets onmogelijk is'. Malidoma, '56, is een Dagara uit Burkina Faso, ingewijd medicijnman van zijn stam, en verbleef tevens langdurig in het Westen. Hij heeft doctoraten in politieke wetenschappen en literatuur (Parijs en Boston) en heeft enkele jaren literatuur gedoceerd aan de universiteit van Michigan. In het boek wordt de kloof beschreven tussen de westerse en Afrikaanse wereld, en de manier waarop de Dagara omgaan met de wereld. Voor wie westers denkt en kijkt, is dit boek tamelijk confronterend. Het racisme dat we nu kennen is voortgekomen uit de voorgaande vier eeuwen, waarin een selectieve kijk werd opgebouwd vanuit westerse ogen. In de 19e-eeuw, en daarvoor al helemaal, leefde men met een veel kleinschaliger infrastructuur, zonder effectieve multi-media. Boeken, reisverslagen en verhalen druppelden het Westen binnen, met een restje middeleeuws bijgeloof gemengd met 'geciviliseerde' eigenwaan die na de Renaissance was ontstaan. Behalve Europa-sentiment speelden ook economische motieven een rol bij de beeldvorming over buiten-Europese beschavingen. Slavenhandelaren en plantage-eigenaren hadden er belang bij een vreemd beeld te creëren over kleurlingen. Maar ook de meest objectieve reisverslagen kwamen met, voor blanken, onwaarschijnlijke verhalen die meestal een waarheid bezaten waarvan de essentie hen was ontgaan, of verdween/veranderde tijdens het alsmaar doorvertellen (à la roddelcircuit). Wilde verhalen over initiaties en rituele feesten deden de ronde. In onze tijd, door de moderne antropologie, kennen we daar nu meer achtergronden van, de betekenissen voor zo'n volk als onderdeel van hun harmonische cultuur. Blanken die daarniets van begrepen keurden dat bot af. Men vond ze wreed, onmenselijk, primitief en ook nog onchristelijk. Ook verhalen over koppensnellers deden gretig de ronde. Ook daarvan kennen we nu meer achtergronden, rituele waarden en de nauwkeurige voorschriften van oorlogvoeren.Hoewel blanken enerzijds genocide pleegden en slaven lieten doodwerken, hingen ze anderzijds de moralist uit. De verhalen naar Europa werden aangedikt, vol opgeklopte sensatie, zodanig dat we in 1996 nog steeds 'kookpotten' terugvinden in moppen en stripverhalen. Ook de gewoonte van sommige volken om de botjes van overleden (voor)ouders aan een koordje bij zich te dragen, vonden de blanken ongepast. Voor die mensen zelf was het volkomen normaal en een teken van liefdevolle eerbied. Maar Europeanen voelden dat niet. Het zou hetzelfde zijn als een vreemd bezettersvolk Europa binnenviel en paternalistisch de blanken hun foto-albums of persoonlijke brieven zou afnemen en ze beschouwen als een smerig of zielig volk. De blanken zouden net zo geschokt en woedend zijn en zich net zo tegen de indringers keren, als de kleurlingen tegen de blanken deden. Maar hun verzet werd opgevat als dierlijk, onbeschaafd, dom. De blanken leefden vanuit een star, egocentrisch wereldbeeld, dat niet openstond voor de gedachte dat men ook anders dan een blanke zou kunnen leven. Op dezelfde manier wekten de goden, natuurgeesten, reïncarnatiegedachten, voorouderverering en magische rituelen waarmee zowel eenvoudige als geciviliseerde verre volken zich omringden, bij de blanken afkeer, of op z'n vriendelijkst een druipend, neerbuigend medelijden. Als kolonisten respect, interesse en beleefdheid toonden, ontstond er nog wel eens vriendschap, maar meestal handelde men analoog aan de superioriteitswaan van de blanken. En nam ze hun voorouderbeeldjes en -botjes af, verbood de heilige rituelen die het volk tegen kwaad moesten beschermen of voor voorspoed zorgen. Men sloopte tempeltjes, totempalen of andere heilige bouwsels en graven, verbood de klederdracht of naaktheid, om hen westers te kleden, verbood hun dansjes en zg. 'heidense' feesten, dwong hen hun mystieke wereldbeeld op te geven en plaats te maken voor de westerse god en westerse denk- en leefwijze. De heilige of jacht-gronden werden omgeploegd, elke ecologie negerend, om plantages te vestigen of industrie en mijnen te bouwen. Daar werd de bevolking geacht te werken als slaaf of slechtbetaald arbeider. Als er opstand of agressie uitbrak, of sabotage en vluchten, klaagde Europa over verdorven, ondankbare volken waarmee niets te beginnen was. Zulke verhalen riepen verontwaardiging en minachting op, maar ook een opwaardering voor de blanken die zich toch maar 'opofferden' voor die volken ginds. De vriendelijkste en meest meegaande culturen verdwenen na de blanke invasie vaak deels of helemaal zonder dat er een haan naar kraaide. Culturen die hoog ontwikkeld waren, of die weerbaarder waren, wisten de blanken nog lang, of zelfs voorgoed buiten de deur te houden. De natuurvolken werden als primitief en onbeschaafd afgeschilderd, de meer geciviliseerde volken als dwars of onwelwillend. Deze egocentrische en eenzijdige beeldvorming leidde ruim vijf eeuwen lang tot een diepgeworteld racisme. Pas in onze eeuw, en met name na de 2e WO, is daarin iets veranderd. Maar niet geheel, want zo men kleurlingen al accepteert, dan toch meestal in Westeuropese geconditioneerdheid. De blankitis gaat veel verder dan het beoordelen op kleur of uiterlijk, en is nog even bang voor een niet-blanke cultuur, denk- en leefwijze, religie, gebruiken en levensbeschouwing. Maar ook daarin lijkt verandering te komen. We hebben toegang tot een objectieve, veelzijdige en moderne antropologie, een groeiende groep niet-westerse schrijvers en wereldreizigers van alle volken die nieuwe verhalen meedragen en doorgeven. Daarnaast zijn er talloze voorbeelden van kleurlingen die universiteiten bezoeken of oprichten, of die zich onderscheiden in de internationale politiek, economie, industrie, kunst, volkenkwesties.We hebben dus een meer dan riante positie om te 'oordelen' na een gigantische cultuuromslag die zich in een krappe eeuw heeft voltrokken. Niemand van ons kan de garantie geven niet hetzelfde te hebben gedacht, als we in die tijd geleefd hadden. Maar met name zij die new age-achtige groepen beschuldigen van mystiek, aardereligie, reïncarnatiegedachten, sprookjes, dansjes, van deze critici wil ik weten of zij zichzelf anders vinden dan racistische moralisten van vroeger, die identieke kritiek hadden maar dan op kleurlingen (= stel je niet aan, zweer je geloof af en ga iets zinnigs doen in onze maatschappij), en deze volken juist vanwege deze gewoontes, levensbeschouwing en religies als dom en onderontwikkeld beschouwden. En ze verdorven en hopeloos vonden als zo'n cultuur zich met al haar woede op haar bezetters stortten, en hun eigen cultuur, geloof en gebruiken weer opeisten. Wat voor een levensbeschouwing heeft iemand, als-ie de visioenen, amuletten, religies en mystieke wijsheden bij zulke volken afdoet als gewauwel en verdacht gezweef, maar die volken ineens wel serieus neemt nadat ze zich, na eeuwen onrecht, murw aan de blanke beschaving hebben aangepast? Terwijl in deze tijd, steeds opnieuw, door een aantal volken wordt geëist dat ze recht hebben op hun eigen identiteit, hun eigen waarden die eeuwenlang door de blanken zijn onderdrukt. De meesten willen de tijd niet meer terugdraaien, passen zich aan aan de 'vooruitgang', vrijwillig maar meestal gedwongen door economische malaise of sociale noodzaak om hoe dan ook te overleven in deze wereld. Maar ze wensen geen gezichtsloos verlengstuk meer te zijn van de westerse beschaving, en velen kiezen voor hun eigen mystiek en levensbeschouwing, waarbij ze niet slechts hun uiterlijk, maar ook hun eigen denk- en leefwijze proberen te redden van een totaal opgeslokt worden door het Westen. Of maken zulke critici nog een rasgebonden onderscheid als het gaat over mystiek, reïncarnatie, geestelijke of natuurkrachten en geestelijke vrijheid, en zo ja, vanuit welke levensovertuiging wordt zo'n rasgebonden onderscheid dan gemaakt? Hopelijk wordt als reactie niet gerefereerd aan de blanke, Europese cultuur die slechts blank-Europese gedachten en gevoelens kan opleveren. Naast het feit dat je dan vanuit een dogma zou redeneren dat je zelf afwijst (bloed & bodem), zou je ook achteloos voorbijgaan aan de legitieme redenen die velen hebben om hun eigen cultuur niet zaligmakend te vinden. Omdat elke blank-cultuurgebonden politiek, hoe oprecht bedoeld ook, steeds weer nieuwe blank-cultuurgebonden onrecht en strijd oplevert, die je steeds dieper wegzuigt in het blanke schilderij. Strijd tegen onrecht voeren is prima, maar alle gekleurde volken hébben eeuwenlang strijd gevoerd tegen de blanke invasie, tegen verwestering. Maar ze zijn uitgeroeid of geassimileerd aan de westerse wereld. Juist de gekleurde volken, die nog iets van hun oude veerkracht overhielden, wijzen de blanken erop dat blanken een zieke geest hebben en hun denkwijze en levensopvattingen moeten veranderen, als ze willen dat de wereld en de mensheid niet tenondergaan. Volken die eeuwenlang met aardereligie, natuurgeesten, reïncarnatie en spiritualiteit hebben geleefd, hebben de aarde intact gelaten met eerbied voor het leven. Een van de weinige volken die daar hardnekkig niet in believen te geloven, zijn de blanken: het volk dat als geen ander de aarde heeft verziekt. Europeanen die deze boodschappen serieus nemen, verdiepen zich, behalve in hun eigen wereld ook graag nog in heel andere standpunten, levensbeschouwingen, wijsheden en andere bronnen, om zo het falen van hun eigen cultuur veelzijdiger te doorgronden. Steeds meer mensen zien in dat het Westen niet alleen sociaal-politieke fouten en ecologische blunders heeft gemaakt maar dat de oorzaak veel dieper zit: in de geestelijke werkelijkheid van het blanke ras. Wie het niet op Steiner heeft, kan van heel wat gekleurde volken hun eigen verhaal aanhoren. Zelfs als je niet in geesten gelooft, zou je alleen al uit respect en beleefdheid kunnen luisteren naar die volken, omdat blanken ze daar nooit de tijd en gelegenheid voor gegeven hadden tijdens de genocide, en dus nooit werkelijk open hebben gestaan voor een zienswijze die anders is dan de hunne. Wat is er dus mis mee, als je zoekt naar andere dan door blanken overgeleverde bestaansopvattingen? Moet je dan je eigen falende beschaving, dat polariserende, aards-intellectuele wereldje, tóch als meest waardevol en waarheidsvol beschouwen? Zijn andere, bijna of geheel uitgeroeide culturen met al hun mystiek, wijsheden, geloof en sprookjes, dan toch inferieur aan de 'ontwikkelde' blanke wereld? Heeft Ewald Conspira daar een antwoord op? Maatschappelijk verzet tegen misstanden is een waardevolle zaak en mag inderdaad best veel meer aandacht hebben. Maar veel essentiëler is het feit dat de meeste misstanden juist door gefixeerdheid op het blanke wereldje ontstaan. Door mentale starheid en niet meer onbevangen tegenover andere zienswijzen te kunnen staan, door niet meer uit je eigen schilderij te kunnen stappen. Onder andere door deze starheid zijn zoveel volken door blanken onderdrukt en geminacht. In Nederland kunnen new age-achtige bewegingen enorm verschillen in inhoud, doel en kwaliteit. Al zie je soms wildgroei of extreme hardnekken die de moeizaam opgebouwde patiëntenbelangen en -rechten in één klap onderuit lijken te willen halen, het merendeel probeert op een integere manier aan heelheid en groei te werken. Dat kost tijd en aandacht, want we hebben het hier over 'on'westerse methodes, dwars tegen je eigen cultuur in. Iets met veel aandacht en toewijding ontwikkelen is vreemd aan onze cultuur, die alles 'sneller, beter, hoger, verder' wil, ook in de strijd tegen onrecht. Een niet-westers spreekwoord luidt: ' waar veel kleine mensen op veel kleine plaatsen veel kleine dingen doen, verandert de wereld'. Heel wat mensen die kapot lopen in deze maatschappij, hebben on

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 3

(Voor)oordelen over Blos

In een ingezonden brief in Kleintje 294 schrijft Frank Jacobs over de Blos een hoop kletskoek bij elkaar, die in varianten de laatste tijd steeds vaker te horen is, meestal van mensen die zich baseren op wat ze in het Brabants Dagblad lezen. Die krant kan echter inzake de Blos geen geschikte bron worden genoemd, aangezien de Blos (als het om het dagelijks nieuws in Den Bosch gaat) immers de enige concurrent is van het Brabants Dagblad. Nu de Blos in de gevarenzone zit, lijkt het me van belang toch een paar dingen recht te zetten.
Allereerst dit: de 'tonnen' die door de gemeenteraad in de loop der jaren in de Blos gestoken zijn. Deze belopen rond de 760.000 gulden. Dat is veel geld, maar hiervoor heeft de Blos dan ook al tien jaar lang uitzendingen gemaakt, waarvan acht jaar wekelijks nieuwsprogramma's en de laatste twee jaar op radio en televisie dagelijks nieuwsbulletins en elke doordeweekse dag op radio tijdens de ochtend- en avondspits uitgebreide achtergronden van het nieuws. Daarnaast worden gevarieerde programma's gebracht, zoals in het kader van de ziekenomroep, het Carnaval, Jazz in Duketown, Internationaal Vocalisten Concours, de nachtmis in de St Jan, maar ook wekelijkse live uitzendingen over bijvoorbeeld theater, lokale sportevenementen etc. Het is absolute onzin om te beweren, dat dit allemaal zinloze activiteiten zijn. En flauw om te roepen, dat er zo vaak wat misgaat. Als Jakobs zich daaraan stoort, moet hij niet tegelijk zeuren over de kosten. Foutloos uitzendingen maken kost immers vele kapitalen meer, want dure professionals en nog duurdere apparatuur. Er was bij de Blos maar één persoon die duur was, en die is intussen vertrokken. Niet, zoals Jakobs beweert, met een gouden handdruk waarvan de weggesaneerde prokureurgeneraal Van Randwijck zou dromen, maar met krap 15.000 gulden. Een koopje voor de Blos, van nog geen drie maanden salaris, waarmee geen rechter akkoord zou gaan, gezien de bestaande juridische normen voor vertrekkende directeuren. Een fractie ook van de bedragen die De Bie aan sponsorgelden én aan subsidies voor de Blos heeft binnengehaald.

Momenteel is er, voor zover ik weet, naast de betaalde interim-directeur één hoofdredacteur programma's op een (matig) betaalde plek, en daarnaast bij radio en televisie één betaalde redacteur, beide op minimumloon. Dan is er nog een advertentie-inkoper, maar die verdient zichzelf in principe terug. De andere acht betaalde functies bij de Blos zijn allemaal additionele banen: Melkert, JWG, etc. Dus ook hier slaat Jakobs de plank zwaar mis. Bovendien, als je met 140 vrijwilligers werkt - waarvan hooguit de helft echt regelmatig actief is - heb je hoe dan ook enkele vaste krachten nodig, al was het maar om überhaupt in aanmerking te kunnen komen voor subsidie. Geen instantie en zeker geen bank is anders bereid je geld te verschaffen.
Vervolgens het verhaal, dat er geld misbruikt zou zijn. Een slag in de lucht. Zonder Frank de Bie had de Blos nooit het geld gekregen om zo'n unieke faciliteit voor Den Bosch neer te zetten. Heeft Eindhoven een dagelijks stadsjournaal? Tilburg? Breda? Misschien dat het in Den Bosch tot stand is gekomen met behulp van 'creatief boekhouden', maar niet met geld over de balk smijten en zeker niet met fraude. Deel het totale bedrag voor de Blos op het aantal Bosschenaren en het heeft ze per jaar niet meer dan zes dubbeltjes gekost. Is het Frank Jakobs bekend, dat hij per jaar tweehonderd keer zoveel moet betalen voor alleen al het ophalen van zijn vuilnis?
Dan nog de link tussen de Blos en de Bossche Weekend Koerier. Die link is er inderdaad: BWK-directeur Peter Holterman is tevens advertentie-inkoper voor de Blos. Op provisie-basis, om precies te zijn. Provisie, die hij overigens voor een groot deel nog moet krijgen. Want hij is de grootste schuldeiser van de Blos. Redactioneel hebben de twee media echter niets met elkaar van doen. Lijntjes op plaatjes trekken tussen A en B en vandaar naar C is leuk, maar niet altijd veelzeggend.
Tenslotte nog Jakobs' suggestie om gemeenteraadsvergaderingen uit te zenden. Oudbakken idee, in 1992 een half jaar lang in de praktijk gebracht. Gestaakt, omdat er geen hond naar luistert. En terecht. Radiomaken is namelijk meer dan alleen de werkelijkheid registreren. Trouwens, er zullen altijd mensen blijven, die de werkelijkheid niet willen kennen. En toch menen te moeten (ver)oordelen.

Erwin Meijer (sinds ruim vijf jaar vrijwilliger bij de Blos)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 2

Holiday in Turkey

(Amsterdam, 29 december 1995)
Eergistermiddag om 15.00 Uur, plaatselijke tijd, eindelijk weg uit de hel. Wat een ervaring hebben wij meegemaakt! Het begon precies een week geleden op vrijdagmiddag, 22 December, op het Attaturk-vliegveld in Istanbul. Wij passeerden de douane omdat we op het punt stonden naar Nederland terug te keren na een verblijf van vier dagen in Istanbul. Helaas ging de terugreis niet door. Het moment dat onze tassen werden open gemaakt was het begin van een reis door de hel waarin het fascistische karakter van de Turkse staat zeer duidelijk naar voren kwam.
Het begon allemaal met het verzoek van iemand met wie wij aan de praat raakten om voor hem een aantal boeken mee naar Amsterdam te nemen. Hij vroeg of wij die boeken wilden afgeven bij een boekhandel in Amsterdam. Boeken zijn geen heroïne of andere drugs en wij zagen geen bezwaar, het zou hem per slot van rekening honderden guldens besparen en over de post was te "gevaarlijk". Wij hadden wel door dat het om boeken ging die de Turkse regering niet zo wel gezind waren. Daar hadden wij, om het zacht uit te drukken, wel begrip voor en we besloten dan ook gewoon het "risico" maar te lopen. Wij waren per slot van rekening Europeanen en die lopen nu eenmaal veel minder risico om te worden gemarteld, te "verdwijnen" of te worden vermoord. Ja dus, wij wilden wel proberen die boeken over de grens te krijgen. Helaas het liep niet zo soepel als wij hadden gehoopt...
Op het moment dat de tassen open werden gemaakt begon de ellende. Meekomen! was het bevel. Wij braaf meegelopen naar een kantoortje van de politie op het vliegveld. Daar werden al onze tassen op z'n kop gezet en werden wij gefouilleerd. L. moest zich volledig ontkleden. Er werd een verklaring opgesteld door de politie waarin onder andere werd gesteld dat wij heen en weer naar Turkije reisden om propaganda het land in en uit te smokkelen voor de DHKP/C, een revolutionaire beweging in Turkije. Deze subjectieve interpretatie van een pipo op het vliegveld heeft ons de rest van ons verblijf in Turkije achtervolgd. Wij waren terroristen. Wij moesten deze in het Turks opgestelde verklaring ondertekenen. Dat deden we dus niet want wij konden geen Turks. Dat L. ze wel verstond hebben we wijselijk voor ons zelf gehouden.
Na verloop van tijd werden wij afgevoerd naar het gebouw van de anti-terreurpolitie vlak bij de wijk Aksaray. Een enorm gebouw waar je alleen kunt komen via een parkeergarage waarna je op een enorme binnenplaats kwam met aan beide kanten een enorme flat van een verdieping of zeven. Later bleek dat onder in het ene flat-gebouw de cellen van de immigratie-dienst gevestigd waren.
Wij werden meegenomen naar een kantoortje van de anti-terreurpolitie op de vijfde verdieping. Toen we daar binnen kwamen zaten daar naast een aantal rechercheurs twee verfrommelde mannen met enorme wonden aan hun hoofd versuft voor zich uit te kijken, gemarteld dus. In de ruimte lagen op de kasten allerlei in beslag genomen tijdschriften en posters. Wij hingen tijdens het verhaal de vermoorde onschuld uit en hielden ons van de domme. Een ons verder onbekend persoon had ons benaderd met de vraag of wij die boeken naar Amsterdam mee wilden nemen. Wij konden ons niet voorstellen dat zo iets verboden was. Het verhoor ging in gebrekkig engels en het was niet zo zwaar. L. die heel goed Turks verstaat heeft zeer vaak op haar tanden moeten bijten om niet te laten merken dat ze de smerige praatjes en grapjes die ze onderling over ons uitwisselden verstond. Er werd haar bij voorbeeld onder andere recht in haar gezicht verteld dat ze haar allemaal stuk voor stuk zouden verkrachten. Ik zou eerst daar bij moeten toekijken en daarna zou ik aan de beurt zijn. Ze geloofden ons voor geen meter, wij waren terroristen die het land in en uit gingen om propagandamateriaal het land in en uit te smokkelen, punt uit. We zijn daar niet gemarteld of geslagen en we waren echt blij dat we geen Turken of Koerden waren want die worden wel anders behandeld. Dat werd nog eens extra duidelijk toen we door de open deur heen drie geblinddoekte vrouwen van begin twintig voorbij zagen schuifelen. Later hoorden dat er die dag inderdaad een heleboel mensen die tegen de verkiezingen protesteerden zijn gearresteerd. Ze waren allemaal zwaar gemarteld en sommigen zitten nu nog steeds vast in de martelcentra.
Na het verhoor werd er besloten dat we apart gehouden moesten worden van de ander arrestanten die om politieke redenen waren opgepakt. We mochten eens te veel mee krijgen over hoe die worden behandeld...
Wij werden dus afgevoerd naar het cellenblok van de vreemdelingenpolitie. Daar troffen we een aspect van het fascisme in Turkije aan wat nog vrij onbekend is: de onmenselijke behandeling en de situatie van vreemdelingen in Turkije die problemen hebben met hun paspoort of hun visum.
Het was een echte hel op aarde. Een ruimte met daarin een hele grote kooi die door middel van betonnen muren in drieën was gesplitst. Op deze manier hadden ze drie kooien van circa vijf bij tien meter gemaakt. In die kooien zaten ongeveer vijftig personen, één kooi was wat minder vol en daar zaten vrouwen in.De omstandigheden waren verschrikkelijk. Er was niet genoeg ruimte voor iedereen om op de grond te liggen, als je geen geld had kon je niets te eten kopen en laat het systeem je daar gewoon verhongeren. Er waren twee ongelofelijk smerige toiletten (twee gaten in de grond) die zo lang als we daar gezeten hebben (van vrijdag-avond tot en met woensdag-ochtend), geen één keer zijn schoon gemaakt. Er waren geen douches, de ramen stonden tegen elkaar open iedereen had last van zijn of haar keel en was snot-verkouden. Er is één keer schoon gemaakt in al die tijd dat wij daar vast hebben gezeten, niet de kooien maar er om heen. Toen hebben we lekker een paar uur chloor gesnoven. Één persoon bij mij in de kooi had er al meer dan dertig dagen op zitten.
Het eten wat je kon kopen was beperkt tot klef witbrood met een heel dun bruin korstje wat je gehemelte kapot maakte en worst of kaas. Aan het eind kon ik niets meer door m'n keel krijgen en als ik nu aan witbrood denk moet ik nog steeds bijna overgeven. De stoelgang was voor iedereen zeer moeilijk. Bij L. in de kooi zat een vrouw die daar al vijfentwintig dagen zat en die haar spijsvertering helemaal naar de knoppen was. Ze kon geen hap meer door de keel krijgen en ze had constant het gevoel of ze een steen in haar buik had. Wij de mannen hadden niet genoeg ruimte voor iedereen om te liggen dat moest dus in overleg. Het ergste echter waren de bewakers. Rondom de kooien liepen de meest fascistische machtswellustelingen rond die ik ooit heb meegemaakt. Ze vonden altijd wel een aanleiding om iemand met een houten knuppel een klap te geven, om volstrekt onduidelijke redenen collectieve straffen uit te delen, dan mochten we weer een paar uur niet naar de wc. De hele dag door lieten ze hun houten knuppels over de tralies ratelen zodat slapen er bijna niet inzat. Ze probeerden de andere gevangenen tegen ons op te zetten met de beschuldiging dat wij communistische terroristen waren dit lukte echter slechts gedeeltelijk. Ze waren corrupt. Roken was officieel ook verboden maar ze handelden wel in sigaretten (met een riante winstmarge natuurlijk). Ik heb met eigen ogen gezien hoe een gevangene honderd dollar aan een bewaker gaf om een snellere afwikkeling van zijn zaak voor elkaar te krijgen. Ze pikten constant eten, sigaretten en van het schaarse fruit van de gevangenen. De vrouwen die bij L. in de kooi zaten waren voornamelijk opgepakte prostituées uit het voormalige oost-blok die zonder geldige verblijfsvergunning waren opgepakt. Ze werden regelmatig door de bewakers gedwongen tot het verlenen van sexuele diensten voor een pakje sigaretten of iets dergelijks. Soms kwamen er een aantal agenten de meisjes keuren, dan werden de meisjes (sommigen vijftien jaar en in verwachting) die volgens hun het mooist waren, meegenomen om in een ander gebouw als slaven schoon te moeten maken. Eén bewaker was verliefd op een van die meisjes van ongeveer 15 jaar. Toen ze het waagde om een woordje te wisselen met een van de mannen in de kooi waar ze langs liep op weg naar het toilet bewees hij zijn liefde voor haar door haar een klap in het gezicht te geven. Meneer was jaloers...
Bij de vrouwen was de sfeer veel harder dan bij de mannen. Ze waren meer individueel bezig om te overleven en wat hadden ze anders te bieden als hun lichaam. Het trieste was dat het ze uiteindelijk toch niets opleverde.
Bij de mannen was de atmosfeer veel relaxter. Ik heb eigenlijk zelden zoveel menselijke waardigheid ontmoet. Zolang we daar gevangen hebben gezeten heb ik niet één keer mee gemaakt dat er onderling ruzie was. Alles werd gedeeld, van eten tot sigaretten. Iedereen zorgde voor elkaar, al met al hadden de mensen binnen de kooien stuk voor stuk meer menselijke waardigheid in hun pink dan de bewakers in hun hele lichaam. Zoveel mensen, zo dicht op elkaar gepakt en geen onvertogen woord onder elkaar. Ik stelde me voor wat er zou gebeuren als je vijftig van die bewakers in dezelfde ruimte op zou sluiten. Ik denk dat het een bloedbad zou worden.
De tweede dag werden we 's morgens om een uur of tien weer voor verhoor uit de kooien gehaald. Weer naar het gebouw van anti-terreurpolitie. Nu een formele verklaring afgelegd. Het was zesendertig uur nadat we waren gearresteerd en we hadden nog geen hap eten en drinken gehad. 's nachts niet kunnen slapen in verband met de onmenselijke omstandigheden. De in het Turks opgestelde verklaring ondertekend met "no food, no water, no sleep, can not read Turkisch". Toen ze dat zagen kregen we zowaar een Turks thee-kopje met nescafe! dat was erg lekker! Vervolgens werden we afgevoerd naar een staats-veiligheidsrechtbank (DGM) waar we voor een onderzoeksrechter moesten verschijnen. Die verlangde, voor dat de zitting zou beginnen, dat we een medische verklaring moesten gaan halen in een ziekenhuis dat we lichamelijk in orde waren en dat we dus niet waren gemarteld. Waarschijnlijk had hij al besloten dat we zouden worden vrijgesproken. Overigens hebben we geen één keer een telefoontje of iets dergelijks kunnen plegen, hebben we geen advocaat gezien en hadden we geen idee wat ons boven het hoofd hing. Nadat we naar een ziekenhuis waren geweest - waar ik overigens, na 48 uur, m'n eerste broodje, een stukje cake en een blikje warme ice-tea heb kunnen kopen. Dat was smikkelen...- waar twee dokters, zonder medisch onderzoek te hebben verricht, een verklaring hadden opgesteld dat we lichamelijk in orde waren, werden we weer naar het gerechtsgebouw gebracht. Daar moesten we wachten in een cel die vol stond met revolutionaire graffiti. De muren stonden onder de leuzen en namen van revolutionaire organisaties. Daar kregen we het wel koud van. Je kunt er zeker van zijn dat die personen die dat daar op hebben gezet of vermoord zijn of verdwenen of in een gevangenis zitten te rotten. De rechter zag waarschijnlijk wel in dat hij geen zaak tegen ons had en beval onze vrijlating. Toen werd weer eens duidelijk hoe ondemocratisch Turkije is. Want eenmaal uit de rechtszaal besloot de anti-terreur politie dat we niet zouden worden vrijgelaten. We gingen nog een keer terug naar de anti-terreurafdeling waar een hoge piet een handtekening onder een beschikking zette dat wij zouden worden overgedragen aan de vreemdelingen politie.
Terwijl we daar op aan het wachten waren zagen we weer drie mensen geblinddoekt door de gangen schuifelen. Eén rechercheur stormde de kamer waar wij zaten in en griste nog een blinddoek van een kast en rende weer naar buiten. Ondertussen probeerden een aantal agenten van de anti-terreurafdeling een gezellig praatje met ons aan te knopen. Helaas voor hen verstond L. Turks en wat ze onderling allemaal zeiden was nou niet van dien aard dat we op die vriendelijke praatjes in gingen. Toen een van de mensen die we even tevoren over de gang hadden zien schuiven werd gemarteld en keihard begon te gillen, kregen de agenten die met ons in gesprek waren ineens zin om muziek te horen en zetten ze de radio aan. Dit diende er natuurlijk alleen maar toe dat wij de gillen van de mensen die een paar kamers verder op werden gemarteld niet zouden horen.
Toen het papiertje er eindelijk was werden we weer afgevoerd naar de vreemdelingendienst waar we de rest van onze tijd hebben door gebracht in de hel die "vreemdelingen bewaring in Turkije" heet. Bij de overdracht zei de anti-terreuragent: "Dit zijn terroristen die we niet veroordeeld kunnen krijgen. Sla ze, verkracht ze en vermoord ze maar. Ze zijn niet langer onze verantwoordelijkheid."
Eenmaal terug in onze kooien, neem ik me voor om, als ik terug in Nederland ben, naar Amnesty International te gaan om hierover te berichten. Dit mag niet langer zo doorgaan, dit is onmenselijk. Dieren worden over het algemeen beter behandeld dan migranten in Turkije. 's Maandags worden we eindelijk officieel geregistreerd als gevangenen. Tot die dag hebben we nergens geregistreerd gestaan. Later hoor ik dat de mensen thuis bang waren dat ook wij zouden "verdwijnen". Dat is gelukkig meegevallen maar de ambassadeur kon ons niet eerder als dinsdag vinden.
Op woensdag ten slotte werden we dan eindelijk het land uit gezet. Dat is volgens onze inschatting te danken aan het feit dat mensen in Nederland hadden gedreigd naar de pers te stappen. Anderen die we daar achter hebben gelaten hadden minder geluk. Ze deinsden er zelfs niet voor terug om mensen een ticket te laten kopen om ze dan vervolgens het vliegtuig te laten missen...
Nu weer terug in Nederland, hebben nog steeds geen enkel tastbaar bewijs in de vorm van een papiertje ofzo dat we vast hebben gezeten, dat we voor een rechter hebben gestaan en dat we zes dagen lang zijn opgesloten geweest. Het enige bewijs dat we niet alles hebben verzonnen is waarschijnlijk de agenda van de ambassadeur waar we op tweede kerstdag een kort telefonisch gesprek mee hebben gehad. Afsluitend kan ik zeggen dat ik nooit meer naar Turkije op vakantie wil.

T.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 0

Fokker als wapenproducent; in leven laten?

Tot nu toe is weinig of geen aandacht besteed aan de militaire produktie van Fokker. Dat is wonderlijk en onterecht. Die militaire produktie betreft complete vliegtuigen, zoals de F-50 M (Maritime Enforcer) en de F-60 U (Utility, ontwikkeld voor de Koninklijke Luchtmacht). Daarnaast is Fokker betrokken bij de produktie van onderdelen van helikopters, raketten en munitie. Fokker is, op Hollandsche Signaal Apparaten en de Koninklijke Maatschappij De Schelde na, de grootste en zeker meest veelzijdige producent van militaire produkten.

Nu de Nederlandse regering waarschijnlijk weer voor de beslissing staat om Fokker wel of niet in leven te houden moet ook de vraag gesteld worden hoe Nederland zijn wapenproduktie ziet. Die vraag heeft verschillende aspekten, om te beginnen het economische aspekt.In 'westerse' landen wordt bezuinigd op defensiebegrotingen. Deze landen hebben veelal moeite hun eigen militaire industrie in leven te houden en hebben de neiging deze van overheidswege te steunen. Naast vele leningen en geldinjecties heeft de Nederlandse staat aan Fokker ook veel militaire opdrachten verstrekt, deels direkt en deels middels zogenaamde compensatieopdrachten.
Landen met een groeiende defensiebegroting, bijvoorbeeld de 'Asian Tigers', werken met succes aan de opbouw van een eigen defensie-industrie. Kortom, als het kleine Nederland zijn militaire produktie op de been wil houden moet het blijven deelnemen aan een moordende konkurrentieslag. Daarbij mag Nederland dan niet kieskeurig zijn met betrekking tot de landen waaraan wordt geleverd. Fokker deed dat in het verleden reeds met leveringen aan Indonesië, Iran, Soedan en Argentinië, en moet soms ook steekpenningen betalen om buitenlandse orders binnen te halen. De tijd dat technisch goede militaire produkten zonder veel problemen konden worden afgezet is allang verleden tijd. Natuurlijk speelt de Dollar daar een grote rol, maar niet in de laatste plaats komt het doordat defensieopdrachten zelden met volledige mededinging tot stand komen. In de praktijk worden bij defensieopdrachten dan altijd winstmarges in rekening gebracht waar de civiele tak van kan watertanden. Voor het binnenhalen van compensatieopdrachten wordt nog eens extra geld neergeteld voor het inkopen van produktietechniek. Het overeind houden van bedrijven met veel overheidssteun is op z'n minst een zeer riskante zaak en niet verantwoord ten opzichte van de belastingbetaler.
De lucht- en ruimtevaart'cluster' is sterk afhankelijk van internationale faktoren. De rol van Economische Zaken bij de aanschaf van gevechtshelikopters bleek dit voorjaar al te mager om Fokker en haar Europese partners te bevoordelen boven de Amerikaanse konkurrenten. Nederland wordt steeds meer een stukje Europa waar wel plaats is voor de specialisten van de nationale luchtvaart branche maar waar de produktielijnen voor vliegtuigen begin volgende eeuw vermoedelijk in Azië liggen. Te vrezen valt dat werkgelegenheid voor de civiele tak van Fokker sterk afneemt, maar dat de werkgelegenheid in de defensie sektor gelijk blijft en daardoor procentueel groeit.
Nederland voelt zich verantwoordelijk voor een rechtvaardiger en meer leefbare wereld. In elke troonrede is het te beluisteren. Nederland staat op de achtste plaats op de ranglijst van wapenexporterende landen en levert aldus een negatieve bijdrage aan een rechtvaardiger en leefbare wereld. De wereld, afgezien van de machthebbers, heeft geen behoefte aan meer en steeds doeltreffender wapens. Wapens produceren betekent wapens verkopen. In de rijke wereld gaat dat ten koste van sociale rechtvaardigheid, zie de USA. In de arme wereld werkt het ronduit ontwrichtend op samenlevingen. Het streven naar een betere wereld heeft geld en middelen nodig die verkregen kunnen worden door geen wapens meer te produceren respectievelijk te kopen. Wanneer Nederland zou besluiten de militaire produktie (en zijn eigen behoefte aan wapens) af te bouwen zou de internationale gemeenschap daar op termijn meer baat bij hebben dan bij het in stand houden van een wapenwedloop die geen winnaars kent.
In de huidige situatie produceert Fokker voor 80 % voor de civiele markt en is er geen interne behoefte aan bezinning op het militaire produktiedeel. Wanneer echter de vliegtuigbouw zou worden beëindigd, dan zou er een bijna 100% militaire produktie overblijven als een of meer zelfstandige bedrijven. Deze zouden zich moeten bezinnen op de te volgen bedrijfsstrategie; diversificatie door ontwikkelen van nieuwe defensieprodukten, of door ontwikkeling van 'duel-use' produkten, of door ontwikkeling van produkten uitsluitend voor de civiele markt. De overheid zou aan eventuele steun ons inziens de eis moeten verbinden van een keuze voor de laatste optie.

Niek van Essen (Woensdrecht) & Harm Snater (Haarlem). Beide lid van het Landelijk Overleg Anti-wapenhandelgroepen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 295, maart 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 295
  • Hits: 2