• Laatst gewijzigd: zaterdag 25 februari 2017, 11:56.

294

De Blossche voordeelkoerier

In Kleintje Muurkrant nr. 293, dat ik gratis bij Boekhandel Heinen tegenkwam, las ik over een media-oorlog in Den Bosch waarin allerlei 'lijnen' tussen kranten en dergelij-ke worden gelegd via perso-nen en eigenaarsconstructies. Vandaag las ik in het Brabants Dagblad (geen nummer) over de BLOS. Het gaat financieel slecht met de BLOS. Dat vind ik zielig. Maar het artikel in het Kleintje Muurkrant en in het Brabants Dagblad zetten me aan ook een bijdrage te leveren aan de 'berichtgeving'.

Allereerst wil ik m'n ergernis kwijt. Tonnen subsidie, een uitdaging-show á la Angela Groothuizen en waarschijnlijk nog een veelvoud aan reklamegelden hebben geresulteerd in een nog steeds behoorlijk krakkemikkige BLOS-TV. Feitelijk is het enig interessante aan de BLOS-TV het nieuws. Jammer alleen dat het vrijwel nooit zonder problemen begint en áls er al geluid onder de beelden zit blaast het spontaan de speaker van mijn TV-toestel aan flarden. Als de reklame komt moet ik echt naar m'n TV rennen anders klappen m'n trommelvliezen. (Typisch dat de reklame meteen een extra volume meekrijgt). BLOS-radio is een lachertje. Dat is gewoon een computer zoals die ook bij SKY-radio en waarschijnlijk tig andere commerciële zenders staat. De kabelkrant van de BLOS is soms interessant. Maar wat me daaraan stoort is dat er tien keer zoveel reklame pagina's voorbij komen dan dat er nieuwspagina's zijn. Dat is m'n grootste kritiek op de BLOS. Het is me te commercieel alle-maal. De Bossche Voordeelkaart-aktie, de plaatselijke Air-miles-variant, is volgens mij feitelijk geïnitieerd en toch minstens volop gepromoot door de BLOS. En door de Bossche Weekend Koerier. Vandaar dat de lijnen die Kleintje Muurkrant tussen BLOS en Koerier tekende mij zo in het oog sprongen. Lees die koerier er maar eens op na: volop redactionele onder-steuning voor die kaart. En de koerier zelf is óók com-mer-cieel, vergeet dat niet. Hoeveel BLOS-geld en BLOS-connecties zijn daarin ge-gaan? Kan iemand zich de rel nog herinneren toen Omroepver-eniging Vero-nica (toen nog in het publieke bestel) subsidie-gelden besteedde aan de oprichting van het commerciële station RTL Veronique, later RTL4? Dat is toch schandalig al die subsidiegelden die feitelijk naar mensen/bedrijven worden gesluisd die slechts winst beogen...! Het is het gewoon allemaal niet geworden bij de BLOS als wat ik, en waarschijnlijk ook zijzelf, ervan verwacht hadden. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben lang geduldig geweest. Ik snap best dat het niet een-voudig is, zo'n technisch gebeuren. Maar nou ik in de krant lees dat er 13 betaalde krachten en 140 vrijwilligers rondlo-pen. Dat de direkteur Frank de Bie, die financieel wanbeleid voerde, een gouden handdruk kreeg waarvan Van Randwijk zou dromen. Dat er zoveel publieksgeld naar de BLOS is gegaan. Dan moet ik zeggen, dan is m'n geduld toch wel erg lang op de proef gesteld. De tonnen gemeentesub-sidie zijn slecht besteedt. Mogelijk misbruikt. Dat kan toch niet? In principe wil ik achter een lokale omroep staan. Maar ik vind het nu wel al te zot geworden. Eigenlijk vind ik het terecht dat burge-meester Kagie heeft besloten dat hij niet nog meer geld geeft. En Kagie is geen vriend van mij; waarschijn-lijk wel van Frank de Bie. Overigens, waarom Frank de Bie als direkteur van de toekomstige Brabants Dagblad-TV gevraagd werd, zoals ik in Kleintje Muurkrant las, begrijp ik niet. Het Brabants Dagblad neemt zó iemand toch niet aan?! Ik kan het me niet voorstel-len. Die man heeft een praktisch failliete orga-nisatie achter-gelaten...
Waarom stoppen we niet met de BLOS, gooien we alle misbruikers eruit en bieden we de vele vrijwilligers die zich inzetten voor een goede zaak niet aan opnieuw te beginnen met de ROS uit Rosmalen? De ROS heeft het blijkbaar niet hoog in de bol gekregen en funktioneert kleinschalig zonder grote patserige projekten. (bijna schattig niet?). Zo hoort een lokale omroep te zijn. Ik pleit voor kleinschaligheid, 13 personeelsleden voor een lokale omroep in onze stad vind ik buiten alle pro-porties. En ik pleit voor serieuze programma's. Program-ma's als de Bossche Chocola-debol en de baas van de week, feitelijk commerciële program-ma's met sponsors volop in beeld, zijn klinkklare flauwe-kul. Da's weggooien van geld en van energie van al die vrijwilli-gers. Want mij maak je niet wijs dat 140 vrijwil-li-gers vol verve dát soort programma's willen maken. Een nieuws-programma en thema-programma's, daar moet een lokale omroep voor zorgen. Zend de commissie- en gemeenteraadsvergaderingen maar uit. En een goeie kabelkrant, zonder al die reklame, lijkt me ook zinvol. Gooi die radio d'r maar meteen uit. Voor zo'n lokale omroep vind ik dat publieksgeld (subsidie) be-schikbaar mag zijn. Want commerciële belangen moet die organi-satie nimmer meer krijgen. Maar de BLOS met haar huidige bestuur en voormalig directeur verdienen een douw. Zo simpel is het.

Frank Jacobs

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 2

kort nieuws/294

* We zijn voor ons archief nog op zoek naar de deeltjes 7, 8, 9 en 11 van 'religieuze Bewegingen in Nederland' van de VU-uitgeverij uit Amsterdam.
* Ook zijn we op zoek naar alle nummers van het tijdschrift BRES en PRANA, ten behoeve van onze doorlopende kritische studie naar de ontwikkelingen binnen diverse New-Age-bewegingen...
Neem kontakt op met Stichting De Stelling, Postbus 1586, 5200 BP, DenBosch 073.6136927 Wat heeft Mr. Docters van Leeuwen, na zijn BVD-praktijken en Rara-echec? Naar het voorbeeld van Van der Stee: LEF ("Bekwaam", sneerde Wim Kan). Toemaar: afgeven op het politie-niveau, dat volgens hem te laag is. De mede door hem geleide anti-Rara-aktie leverde slechts blamage en broodroof op. Inlichtingen, hem verstrekt door oncontroleerbare (lagere) functionarissen van de politie-inlichtingendiensten over de politieke opvattingen van sollicitanten gebruikte zijn dienst, getuige BVD-jaarverslagen, om te bewerkstelligen, dat gegadigden konden fluiten naar een baan. Of naar promotie. "Staatsgeheim". Verweer onmogelijk. Over laag niveau gesproken. Dit vroegere BVD-hoofd en boegbeeld van D66 verhinderde NIET, dat de toen aan hem ondergeschikte Dick Engelen schreef over BVD-lijsten, waarop namen van heus niet alleen rechtse "staatsgevaarlijken" (al of niet van lager niveau?), in tijden van spanning te arresteren en te deporteren. Ook ik luisterde met kromme tenen, nu naar deze super procureur generaal, die thans pleit voor "een controleerbaar en toetsbaar handelen van de overheid, zowel door democratisch gekozen organen als door de rechter". Oja? En de BVD dan? Beleef ik het nog, dat jurist Docters van Leeuwen en zijn partij de opvatting van Dr. Spijksma gaan delen? Deze beantwoordde de vraag: wanneer is er reden voor burgerlijke ongehoorzaamheid? in het Nieuwsblad van het Noorden van 16 december 1995 als volgt: "Wanneer de overheid zich NIET houdt aan correcte bejegening, een deugdelijke besluitvorming, draagkrachtige motivering en gelijke behandeling". Hiervoor pal te staan leverde mij Duitse tuchthuizen en een BVD-brandmerk op.

Wiemer Emmelkamp (Groningen)

Van 24 tot en met 27 juni vinden in Appelscha op het terrein 'Tot Vrijheidsbezinning' wederom de jaarlijkse Pinksterlanddagen plaats. Al meer dan zestig jaar is het friese veendorp met pinksteren een trefpunt voor anarchistisch Nederland. Ook dit jaar wordt er weer gewerkt aan een aantrekkelijk programma 'ter lering en vermaak'. Mensen en groepen die een bijdrage aan het programma willen leveren worden bij deze van harte uitgenodigd kontakt op te nemen met het sekretariaat van het Landelijk Anarchistisch Samenwerkingsverband (LAS) dat in samenwerking met de groep rond het terrein in Appelscha een en ander tracht te koordineren. Zowel bijdragen voor het inhoudelijk programma (diskussiethema's, informatiebijeenkomsten) als voor het kultureel programma (muziek, theater, film, video) worden zeer op prijs gesteld. Het LAS zelf heeft het voornemen een tweetal diskussies op de agenda te plaatsen. Het eerste betreft het thema arbeid, waar inmiddels een diskussiegroep voor is opgestart die mogelijk in staat zal zijn een interessante bijdrage te leveren. De tweede diskussie die de gemoederen bezig blijft houden is die rond de bladen. Zelf heeft het LAS zich onlangs uitgesproken om in samenspraak met de Vrije Bond het blad Buiten de Orde verder uit te bouwen. Reakties kunnen gestuurd worden naar het LAS, Postbus 1610, 6501 BP, Nijmegen 0591.624233 Over de recente flop van de nederlandse justitie in verband met het zogenoemde Rara-onderzoek vielen de afgelopen tijd interessante stukken te lezen. Jansen & Janssen analyseerde het stopzetten van het Gerechtelijk Vooronderzoek jegens Opstand in nummer 202 van Ravage (dat is hetzelfde als de NN, sinds deze blaadjesmakers 43 duizend gulden van het Bedrijfsfonds voor de Nederlandse Pers hebben gekregen hebben ze gemeend hun naam te moeten veranderen in Ravage). In de Groene Amsterdammer van 24 januari jongstleden stond een waanzinnig spinnewebartikel van René Zwaap over de Rara-zaak. Via John Deuss, Noro, Sasea, het Vatikaan naar de P2, de Seychellen en de SHV (makro, brand, shell, afgezaagde slangen en rook)... De BVD blind aan het rechteroog? Opstand slachtoffer van strategie van de spanning? Leest en huivert!Het moet gezegd worden. Kon je in het vorige kleintje nog lezen hoe de bewonersbelangenverenigingen van de SSW feitelijk de oude verhuurstichtingen zijn, waarvan weinig belangenbehartiging te verwachten valt, een nieuwe omstandigheid haalt ons nu toch in. Immers, een van de bewonersbelangenverenigingen annex voormalig-verhuurders duwde een brief bij haar huurders/belangenbewoners in de bus met een ansichtkaart voor de Tweede Kamer. Het betrof een protestkaart tegen de hoge huren. De bewonersbelangenvereniging annex oude verhuurstichting roept in een begeleidende brief op de kaart (via de Woonbond) op te sturen en geeft en passant nog even de tijdstippen van een landelijke demonstratie. Goeie zet. Komplimentje waard. Niet? Vanuit Rosmalen kregen we een briefje van een abonnee die aldus adresseerde: Kleintje Muurkrant, Postbus 703, 5201 AS, Rosmalen-West. Leuk...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

tempgt;
  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 3

agenda/294

Zondag 18 februari
Forumdiskussie in De Balie, Amsterdam over godsdienst, fundamentalisme en politiek in Israël en Palestina onder de titel: "Na de moord op Rabin: schisma of verzoening?" Meer informatie via 020.6233673

Donderdag 22 februari
"Actieve Journalistiek of Actie Journalistiek?". Waar liggen de raakvlakken en de grenzen tussen maatschappelijke betrokkenheid, journalistieke ethiek en onderzoeksjournalistiek? Waar bijten vrijheid van drukpers en beschernming van de staat elkaar?. Tevens officiële presentatie van het boek 'Dagboek van een Rara-terrorist' van Hans Krikke in Nijmegen. Meer informatie via Uitgeverij Papieren Tijger in Breda (076.5228375) en zie artikeltje elders in dit Kleintje. De forumdiskussie vindt plaats in de Ganzen, Ganzenheuvel 56, Nijmegen, aanvang 20.00 uur

Vrijdag 23 & Zaterdag 24 februari
Kongres van de vereniging Basisinkomen in hotel Oranje in Noordwijk. Met Wouter van Dieren, Greetje Lubbi en Jan Stroeken. Meer info via 020.5731803

Zaterdag 24 februari
Kraak Punk festival, met optredens van Zwaar Klote, End of Ernie, Scum, Game Over en Victems of Society in het kraakpand aan het Emmaplein 2 in DenBosch, vanaf drie uur 's middags. (Beste krakersters, stuur het Kleintje toch eens wat meer informatie en gebruik dit blaadje!)

Zaterdag 24 februari
"Derde kamer"-bijeenkomst in Leiden met betrekking tot de banenplannen van het huidige kabinet. Meer informatie (programmakrant) bij Derde Kamer Leiden, Oude Rijn 44-B, 2312 HG, Leiden 071.5120070/5120135

Zondag 25 februari
Herdenking Februaristaking, vanaf 17.00 uur bij het standbeeld van de dokwerker (Jonas Daniël Meijer-plein) in Amsterdam.

Maandag 26 februari
Kort Geding door de Scientology-sekte tegen een groot aantal Internet-aanbieders en onder andere Karin Spaink. Hou deze zaak in de gaten! Zie eerdere Kleintjes en 't FOK-dossier nummer 10 (7,50 gulden op giro 4553587 tnv FOK, Amsterdam).

Maandag 26 februari
Informatie-avond in De Kargadoor (Utrecht) over de Koppelingswet. Meer informatie via het Autonoom Centrum, 020.6126172

Woensdag 28 februari
In Nijmegen staat de Limos-kazerne leeg. Over de definitieve bestemming van dit grote terrein vindt er een openbaar debat plaats in Wijkcentrum de Ark, Elzenstraat 4, Nijmegen. Organisatie is in handen van Stichting de Dialoog

Zaterdag 2 maart
receptie in Infowinkel Assata in Nijmegen vanwege het vijfjarig bestaan. Begijnenstraat 34, 6511 WP, Nijmegen 024.3238162 E-mail:

Zaterdag 2 maart
benefietfeest voor het IPOTH (Endependant Platform of Turkish Homosexuals) in ACU, Voorstraat 71, Utrecht (voor potten, flikkers en al het aanverwante, kortom niet hetero-moraal uitdragende mensen"). Vanaf 22 uur.

Zondag 3 maart
presentatie van het boek 'Nachtmerries op een duivels oorkussen. Opkomst, ontwikkeling en mogelijke ondergang van het westerse arbeidsethos', geschreven door Ton Geurtsen en uitgegeven door Baalprodukties (Sittard) en Papieren Tijger (Breda). Aanvang 14.00 uur, Anna Sprenglerstraat 83, Amsterdam. Deze lezing is een initiatief van De Vrije Socialist (Postbus 713, 1000 AS, Amsterdam) en Rode Emma (Postbus 11378, 1001 GJ, Amsterdam). Meer informatie via 020.6120518

Vrijdag 8 maart
Diva Swing Night in het kader van de internationale vrouwendag in kafé de Bunker. De avond is uitsluitend toegankelijk voor vrouwen en meiden. De aanvang is 20.00 uur en de deur gaat om 02.00 uur dicht. Papenhulst 26, DenBosch (Aanbellen bij de gele poort). Voor meer informatie kan je bellen met 073.6131233

Zaterdag 9 maart
Conferentie 'Wie is bang voor Europa' in Zeezicht (Utrecht). Van 13.00 tot 16.30 uur debat over thema's als de EMU, het Vedrag van Maastricht en het buitenlands en defensiebeleid van de EU. Wil je meer informatie dan kun je kontakt opnemen met Links Forum (050.130897)

Zondag 10 maart
Lezing "Werk, werk, werk?!" door Bertus Kuiper in buurthuis de Watertoren, Van Teijlingenstraat 20, Alkmaar. Informatie via De Vrije Gedachte regio Alkmaar (072.5158264)

Zaterdag 16 tot Zondag 24 maart
Europese aktieweek tegen racisme 'One Race Human Race', zie bijgesloten aktiekrant van Nederland Bekent Kleur (020.6766710)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 4

Nieuw offensief in Bossche media-oorlog. Coalitie valt Blos in rug aan

coalitie valt Blos in rug aan

Het stukje op de voorpagina over de media-oorlog (nou ja...) in DenBosch van het vorige Kleintje heeft nogal wat letters doen opwaaien. De Bossche Weekend Koerier is boos geworden omdat we schreven wie er achter haar kolumnist 'Piet Specht' zit en besteedde er zelfs een redaktioneel kommentaar aan wat we jullie hier niet willen onthouden. Onder de titel 'De Bossche Weekendkoerier over de tong' schrijft koerier-redakteur Cor Schoenmaker op 27 januari 1996: "Er wordt wat af geouwehoerd in dit land. En in de regio 's-Hertogenbosch kunnen ze er helemaal wat van. Vervelend is dat sommigen menen hun gedachten, roddels en vermoedens meteen op papier te moeten gaan zetten. Helaas wordt in overmoed de plank dan nog eens misgeslagen en zitten we met de gebakken peren. Want wat eenmaal gedrukt staat kan men niet meer ongedaan maken. En zo zijn in het verleden al heel wat reputaties (en mensen) beschadigd. Dat de Bossche Weekendkoerier sinds haar verschijnen de nodige stof doet opwaaien is ons bekend en vinden we uiteraard ook niet erg. Maar het moet wel redelijk blijven natuurlijk. Ook als het over onze krant gaat wordt de wens blijkbaar weleens vader der gedachte. Afgelopen week gingen twee bladen lelijk onderuit. Naar aanleiding van de column van Piet Specht betreffende 'RK Seks' meende het Katholiek Nieuwsblad, dat zich op de uiterste rechtervleugel van katholiek Nederland beweegt, ook eens aan research journalistiek te doen. Zonder even te checken stelt het blad vast dat de 'groffe aanval op de kerk en de Heilige Maagd', het werk is van redacteur Cor Schoenmaker, die het pseudoniem Piet Specht gebruikt. Het zal je maar gezegd worden. En dus gaat het KN rectificeren en de volgende keer gewoon checken als we weer eens wat te onthullen valt. Ook het Kleintje Muurkrant vergaloppeerde zich in een poging de onderste steen boven te halen. In een stukje handelend over de inmiddels bekende 'mediaoorlog in Den Bosch' wordt verteld dat ex-BLOS directeur De Bie eenzelfde functie gaat bekleden bij het toekomstige Brabants Dagblad TeeVee. En passant wordt 'onthuld' dat een Blosmedewerker achter het pseudoniem Piet Specht schuilt. Ook in dat artikel wordt niet de volledige waarheid gesproken en zijn vermoedens tot waarheid gepromoveerd. Natuurlijk, voor de lezer is het weleens leuk om dit soort smeuïge stukjes te lezen. Maar een beetje krant wil toch ook geloofwaardig blijven. Daarom: beterschap collega's!"
Nou, nou... Waarom hoeven wij bij het Kleintje, in tegenstelling tot het Katholiek Nieuwsblad (die dit overigens tot op heden helemaal niet gedaan heeft), niks te rectificeren? Juist! Beetje flauw allemaal hoor, de essentie van het vorige artikel in het Kleintje ging natuurlijk niet over de ware identiteit van een columnist maar over de personele lijnen die er lopen vanuit het Brabants Dagblad naar allerlei andere bladen en partijen en daartegenover de invloedssfeer van de BLOS. Daar ging het over en daar reageert de Bossche Weekend Koerier en natuurlijk ook het Brabants Dagblad natuurlijk niet op. Ondertussen lazen we in de Volkskrant van 2 februari jongstleden dat VNU, de bazen van het Brabants Dagblad, ene Johan van Uffelen hebben benoemd tot programmaleider van de Brabantse commerciële televisie-omroep. Van Uffelen werkte tot 1992 bij Omroep Brabant en was tot voor kort eindredacteur van RTLnieuws. Het brabantse old boys-netwerk op volle toeren... Op het moment dat we dit opschrijven voert BLOS een verbeten strijd voor haar voortbestaan. Ook wij steunen uiteraard de poging van de Blos om als 'onafhankelijke' omroep te blijven bestaan. Het Brabants Dagblad neemt in deze 'mediaoorlog' nu natuurlijk wél deel, met vernietigende kommentaren waarin vooral Frank de Bie het moet ontgelden. Het is nu nog te vroeg om conclusies te trekken maar het komt de VNU allemaal wel weer erg mooi uit!
Wat had het Katholiek Nieuwsblad, inderdaad die orthodox-katholieke poging om de vatikaan-dogma's publiciteit te geven met hulp van veel geld van ultra-konservatieve individuen en bewegingen, nu precies geschreven over de Bossche Weekend Koerier? Onder het kopje 'Actie tegen Huis-Aan-Huis-Blad schreven zij op 19 januari jongstleden: "Het in 's-Hertogenbosch verschijnende huis-aan-huisblad de Weekend Koerier bevatte twee weken geleden (6 januari 1996, km) een column over katholieken en seksualiteit ('RK seks') die zo grof was, dat een aantal lezers (van Katholiek Nieuwsblad, km) begonnen is met een actie onder adverteerders. Naar aanleiding van een document over de seksuele opvoeding, dat de Pauselijke Raad voor het Gezin in de week voor Kerst heeft aangekondigd (KN 29 december) gaf columnist Piet Specht, pseudoniem van redacteur Cor Schoenmaker, een reeks beledigingen aan het adres van de Kerk, waarbij vooral de maagd Maria, Sint Paulus en de huidige paus het moeten ontgelden. Curieus is, dat de schrijver kennelijk weet heeft van de gedetailleerde inhoud van een document, dat vorige week nog niet gepubliceerd was: noch bij de pauselijke nuntiatuur, noch bij de kerkprovincie beschikte men over de tekst." Mooi hè, die katholieken zijn zo snel geraakt...
De Bossche Weekend Koerier kwam in haar volgende uitgave (3 februari) nog eens uitgebreid op dit alles terug. Onder de kop 'Kleintjes' schrijft Piet Specht het volgende: "Het gegis naar de ware identiteit van ene Piet Specht is voor mij wel vermakelijk. Tenminste, zoals de gissers het bij het verkeerde eind hebben. Voor degenen die ten onrechte voor mij worden aangezien, is het waarschijnlijk minder leuk. Nagewezen worden voor meningen die misschien niet de jouwe zijn, is vervelend. Redacteur Cor Schoenmaker getuigde daar vorige week in deze krant van. 'Het zal je maar gezegd worden', schreef hij. Niet om afstand te nemen. Maar omdat hij recht heeft op zijn eigen identiteit. Omdat je niet met die van een ander opgezadeld wilt worden. Dat zal ook wel gelden, dacht ik, voor de programmamaker van de BLOS, die door Kleintje Muurkrant gedoodverfd wordt als Specht. De pijn leek mee te vallen. Gevraagd naar zijn reactie zei hij: 'Ach ja, die jongens van Kleintje Muurkrant. Die roepen wel vaker wat. Als ze iets ontkend of bevestigd willen hebben, publiceren ze het gewoon. Kijken of het werkt. Niet bepaald journalistiek, natuurlijk. Maar dat zal hun een wordt wezen. Met journalisten vegen ze net zo lief de vloer aan, als met politici. Als ze maar kunnen vegen.' Proef ik daar toch wat kinnesinne? 'Niet bij mij. Ik vond het lulliger toen Remco Herfst (raadslid van Groen Links DenBosch, km) zei te vermoeden dat ik Karel Kriebel was! (de kolumnist van het Stadsgewest, km). Kleintje Muurkrant is een luis in de pels. Moet ook vooral zo blijven. Ik lig er echt niet wakker van als die luis mij voor Piet Specht aanziet. Maar het is wel een beetje flauw. Want ik heb vroeger zelf voor het Kleintje geschreven, onder het pseudoniem Bo Beckers. Als ik me goed kwaad maakte, stonden ze te juichen. Maar op een gegeven moment had ik het wel gezien. Schrijven voor een handvol bejaarde activisten en anderhalve opstandige scholier wordt op den duur ook saai. Toen heb ik dus voor de radio gekozen. Bereik je een hoop mensen meer mee. Die lui van het Kleintje heb ik zelfs nog proberen mee te krijgen. Nou, ze wilden niet. Hadden oud zeer tegen de BLOS. Ze verdrinken daar in het oude zeer, over van alles en nog wat. Dat moeten zij weten. Maar het is dan wel een beetje... zeg maar: kleintjes, om me op deze manier te gaan jennen.' Zo kwam er toch nog het een en ander los. Het beeld van aangeschoten wild drong zich onwillekeurig op. Dat speet me oprecht. Dus ik bood aan, de schade definitief te repareren. Door mijn naam dan maar zelf te onthullen. 'Mij zou je daar geen plezier mee doen,' zei voorheen Bo Beckers. 'Ik geniet liever nog even van je stukkies.' Wat kan ik meer doen?"
Lachen dus... We zijn nieuwsgierig naar de verdere gevolgen van dit heen en weer geschrijf. Opvallend was verder dat een andere columnist, de hierboven al eerder door Piet Specht genoemde Karel Kriebel van het Brabants Dagblad huis-aan-huis-blad het Stadsgezwets, eh Stadsgewest, er mee ophield. Ook dit redaktionele commentaar typen we hier over: "Er was eens een spinnetje dat tegen windmolens vocht. Zo begon vorige week (Stadsgewest 17 januari, km) de column van Karel Kriebel. Het werd zijn laatste. Anderhalf jaar klom Karel Kriebel in de pen om zijn lezers te kriebelen. Vorige week brak de draad van het spinnetje en kwam hij tussen de raderen terecht..." Of dit alles enig verband heeft met de bladenoorlog om advertentiegeld is ons onduidelijk, intrigerend is het allemaal wel. Enne, die handvol bejaarde activisten en anderhalve opstandige scholier die volgens Piet Specht blijkbaar het Kleintje lezen, kunnen hem schrijven via de Bossche Weekend Koerier: Rijzertlaan 246-A, 5223 JR, DenBosch

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 5

Nieuwe ABW in Den Bosch:

Nieuwe ABW in Den Bosch:

Uitkeringsgerechtigden die eind januari een inkomstenbriefje van de sociale dienst Den Bosch kregen, werden gekonfronteerd met een geheel nieuw formulier dat grote gelijkenis vertoont met het vroegere herkontroleformulier. Talloze vragen moeten worden ingevuld en dat niet meer elk half jaar, maar voortaan elke maand. Zij die invulden dat ze in de maand januari niet hadden gesolliciteerd ontvingen twee dagen na inlevering van het inkomstenbriefje al een dreigbrief van de sociale dienst, waarin werd gesteld dat 'op grond van de Algemene Bijstandswet moet u zoveel mogelijk solliciteren'. En de dreigbrief eindigt met de klassieke woorden: 'U dient er rekening mee te houden dat het niet voldoen aan deze verplichtingen in de toekomst kan leiden tot gevolgen voor uw uitkering'.
De repressie, kriminalisering en marginalisering van 'kliënten' van de Bossche sociale dienst neemt in verhevigde mate toe. Slechts enkele dagen nadat in de Bossche gemeenteraad de dramatische eenakter 'Nieuwe Algemene Bijstandswet' werd opgevoerd, draait de sociale dienst de duimschroeven aan.
De eenakter in de gemeenteraad kwam tot stand in de loop van een aantal maanden. In juni 1995 werd begonnen met het binnen de kommissie sociale zaken informatie verschaffen over de nieuwe ABW en in september werd duidelijk wat de gemeentelijke invulling zou worden. De beleidsvrijheid die de nieuwe ABW aan gemeenten geeft zou in Den Bosch gebruikt worden om flink te bezuinigen, oftewel door te korten met 10 of 20%. Niemand had anders verwacht van het toenmalige kollege, dat nu eenmaal geen reputatie van sociale rechtvaardigheid had opgebouwd.

wisseling van de wacht
Intussen kwam de gemeentelijke herindeling dichterbij en bij besluit van de Eerste Kamer mocht Den Bosch Rosmalen annexeren. Verkiezingen voor de nieuwe gemeenteraad werden aangekondigd en de definitieve besluitvorming over de nieuwe ABW zou over de verkiezingen worden heengetild en dus worden behandeld door een nieuw kollege en een nieuwe gemeenteraad. De verkiezingen leverden een politieke aardverschuiving op in Den Bosch: uit het niets kwam Rosmalens Belang als grootste fraktie in de nieuwe gemeenteraad. Uiteraard kwam deze groepering ook in het kollege van B&W en dat leverde een wisseling van de wacht op: Joke v.d. Beek -verantwoordelijk voor de Bossche invulling van de nieuwe ABW- werd vervangen door Goedhart. Niemand kende de man, maar in een door de Blos uitgezonden 'profieltje' bleek hij o.a. marechaussee en gevangenbewaarder te zijn geweest. Is er een betere aanbeveling voor de post sociale zaken denkbaar? Fraktievoorzitter van Rosmalens Belang werd Delhez, iemand die bij toeval in de politiek verzeild was geraakt.
Niemand kende de standpunten van Rosmalens Belang t.a.v. de nieuwe ABW. Door diverse organisaties werd de gelegenheid benut zowel Goedhart als Delhez te informeren, waarbij de indruk ontstond dat zij een open oor hadden voor de problematiek van uitkeringsgerechtigden, iets waarover zij in hun middenklasse leventje nog nooit gehoord hadden en een spontane oprisping van begripvolle sentimenten het gevolg leek. Echter, zij die meenden dat de Bossche invulling van de nieuwe ABW nu weleens radikaal zou kunnen veranderen kwamen bedrogen uit. De ervaren regentenpartijen in het Bossche kollege die het klappen van de zweep allang kenden en die al jaren geleden bestempeld werden als aanhangers van de 'arrogantie van de macht' (iets waar ze zelf trots op leken en als leidraad in hun handelen toepasten) wisten de sentimentele oprispingen van Rosmalens Belang richting sociale dienstkliënten al snel de kop in te drukken. De ambtenaren van sociale zaken, onder aanvoering van arrogantiekampioen Frerichs, voelden er niets voor de door hen uitgedachte plannen drastisch te gaan wijzigen. De goedhartige Goedhart, zelf volkomen blanko waar het de nieuwe ABW betreft, at weldra uit Frerich's hand en ontpopte zich als diens papagaai. Voor de vorm vonden er enkele kosmetische veranderingen plaats binnen de gemeentelijke invulling van de nieuwe ABW; in plaats van kortingen van 10 of 20% zou men nu 5, 10, 15 of 20% gekort kunnen worden. In de praktijk zou het evenwel niks uitmaken of je nou door v.d. Beek of Goedhart gepakt zou worden. Achter beide scenario's zat de klamme hand van Frerichs. Goedhart, die deel uitmaakt van dezelfde fraktie als Delhez, had er weinig moeite mee de fraktie van Rosmalens Belang achter het door Frerichs gedikteerde 'beleid' te krijgen, en samen met de andere kollegepartijen in de nieuwe gemeenteraad werden de rijen gesloten. De diskussies die restten tot het moment van aanname van het gemeentelijk beleid vormden tesamen onderdeel van de dramatische eenakter 'demokratische besluitvorming op lokaal nivo'.

souffleur
Op 16 januari organiseerden Goedhart c.s. een eerste bijeenkomst over de nieuwe ABW in De Meent. Hier bleek al gauw hoe weinig Goedhart wist over de materie, waarbij hij in de beantwoording van vragen en kritiek vaak moest leunen op zijn ambtenaren en de direktrice van de sociale dienst. Goedhart's houding in deze zou stereotiep worden voor alle volgende bijeenkomsten. Hij had een verhaaltje uit zijn hoofd geleerd, maar alles wat daarvan afweek moest hem ingefluisterd worden door zijn persoonlijke souffleur Frerichs. Dat leverde soms genante taferelen op. Bij de eerste kommissievergadering over de nieuwe ABW, geheel terecht in het Theater aan de Parade (waar doorgaans kwalitatief betere toneeldrama's worden opgevoerd), moest Frerichs aan het eind uit het publiek komen om de wethouder, die er zelf absoluut niet meer uitkwam, te vertellen dat hij de vergadering maar beter kon schorsen. Niemand zal verbaasd zijn geweest dat bij de tweede kommissievergadering in het Eurohotel Frerichs pontifikaal aan de rechterzijde van Goedhart had plaatsgenomen en integraal onderdeel van de kommissie uitmaakte, en zo hoorde het ook: het maakte de verhoudingen in elk geval duidelijk.

dramatische gevolgen
In het kader van het ophouden van de schijn dat de besluitvorming door de nieuwe gemeenteraad en kollege langs demokratische weg zou verlopen, en dat 'alles nog openlag', werd er zelfs een hoorzitting georganiseerd. Terwijl een groot deel van de leden van de kommissie sociale zaken onderuitgezakt in een kopje koffie zat te roeren werden de meest schrijnende verhalen over hen uitgestort. Vooral werd duidelijk gemaakt dat het toenmalige bijstandsnivo al het absolute minimum was en dat verdere kortingen dramatische gevolgen zouden hebben. Onbewogen werden de verhalen aangehoord, maar toen aan het eind van de hoorzitting gevraagd werd welke indruk de verhalen gemaakt hadden, reageerden enkelen door te zeggen dat zij 'geraakt' waren. Onzin natuurlijk, want vrijwel dagelijks kan men kennisnemen van de ellende waarin uitkeringsgerechtigden al vele jaren gedompeld zijn. Al is het niet via kranten en weekbladen, die sfeerreportages schrijven over het leed van bijstandsmoeders of meerjarig driedubbelgepakte minima (leest zo lekker weg), dan is het wel via de TV die met een 'reality'-aanpak zeer indiskreet de kamera onder de neuzen van een bijstandsgezin houdt en den volke toont hoe er elke dag dezelfde gekookte aardappelen op tafel komen, hoe het behang steeds meer afbladdert, de schoenen steeds grotere gaten vertonen en de hoop op een 'menswaardig bestaan' steeds verder de grond wordt ingeboord. Aktualiteitenprogramma's brengen reportages over Guinness-rekordboek kampioenen die zojuist hun duizendste sollicitatiebrief ter post bezorgen en twee weken later hun duizendste afwijzing met diezelfde post terugkrijgen. Niemand kan zeggen 'wir haben es nicht gewusst', dus van enige verrassing bij de kommissieleden sociale zaken kan dan ook geen sprake zijn. De verhalen, argumenten, voorbeelden die zij bij de hoorzitting voorgelegd kregen verschilden niet wezenlijk van alles wat al via de media bekend was. In het kader van de neo-zieligheid kan de ene helft van Nederland regelmatig met een glaasje sherry voor de buis kennis nemen van de ellende van de andere helft: reality.

'demokratische besluitvorming'
Ervan uitgaand dat de kommissieleden 'het' al wisten, dan is het verbazingwekkend dat zij het uitgestippelde beleid meenden te moeten handhaven. Onder aanvoering van Frerichs c.s. kwam een wangedrocht tot stand, dat door Goedhart 'maatwerk' werd genoemd, maar in wezen een repressieve, asociale, keiharde aanpak oplevert die bij de kliënten van de sociale dienst verder de duimschroeven aandraait en nog slechtere perspektieven voor de groeiende onderklasse van de maatschappij oplevert. Duidelijk is dat de nieuwe gemeenteraad en het nieuwe kollege een oud beleid, reeds bedacht onder het v.d.Beek-regime, voortzetten, dat noch de naam 'sociaal', noch het etiket 'rechtvaardig' mag hebben. De nieuwe inkomensbriefjes van de sociale dienst, plus de dreigbrieven over sollicitatieplicht spreken wat dat betreft boekdelen. Duidelijk is dat dit 'beleid' al in kannen en kruiken was voordat de 'demokratische besluitvorming' binnen kommissie en gemeenteraad was afgehandeld, zodat de arrogantie van de macht er bij voorbaat al vanuit ging het pleit te hebben gewonnen. Rosmalens Belang was ingepakt voordat zij er misschien zelf erg in had en werd tot verlengstuk van het repressieve beleid waar uitkeringsgerechtig-den het slachtoffer van worden. De verhoudingen in de gemeente-raad waren al snel duidelijk: de kollegepartijen versus de oppositie zou een overwinning voor eerstgenoemden opleveren en dus een overwinning voor Frerichs c.s. Hoewel de oppositiepartij-en, en met name Groen Links (dat mag ook weleens gezegd worden), een prima verweer voerden bleek alle energie verspild en had wellicht beter aan de PNEM kunnen worden verkocht die het weer als 'groene stroom' door zou kunnen verkopen. Dan had 't in elk geval nog iets opgeleverd. Nu vond de 'besluitvorming' niet plaats op grond van beleid, maar op grond van machtspolitieke verhoudingen. De oude regentenpartijen in de Bossche gemeente-raad, onder aanvoering van de PvdA met turboregent Kagie aan het roer, wisten het nieuwe kollege deelgenoot van hun ideeën over de nieuwe ABW te maken. Om politieke chaos te voorkomen moest Rosmalens Belang worden gelijkgeschakeld met de oude regenten, en aldus geschiedde. De oppositie kende haar plaats, de regenten kenden hun positie en... de kaarten waren geschud.

arrogantiebeleid
Nog lang kan er nagepraat worden over de besluitvorming rond de nieuwe ABW in Den Bosch. En dat gebeurt ook: in kroegen, tijdens vergaderingen, verjaardagsfeestjes of op straat. Natuurlijk is napraten belangrijk en noodzakelijk, al was het alleen maar om te begrijpen wat er nou precies gebeurd is. Maar belangrijker en noodzakelijker is het vervolg. Over anderhalf jaar zijn er alweer nieuwe gemeenteraadsverkiezingen, terwijl er net een nieuwe gemeenteraad en een nieuw kollege zit. Nu blijkt dat het nieuwe kollege het oude arrogantiebeleid voortzet, zou dat wel weer eens een voedingsbodem kunnen opleveren voor antidemokratische partijen als CD en Nederlands Blok. Net als twee jaar geleden kunnen zij profiteren van de onvrede die in de stad heerst door het beleid van de kollegepartijen, en dat zou weer een fors aantal proteststemmen kunnen opleveren die bij hen terechtkomen. De kollegepartijen zullen weer ach en wee roepen, zonder de oorzaken bij zichzelf te zoeken. Waar het nu opaan komt is een bundeling van die krachten in de stad die bereid zijn de strijd met de arrogantie en sociale onrechtvaardigheid aan te binden. Die in staat zijn delen van de bevolking te mobiliseren tegen Goedhart, Kagie, Frerichs, Zweers c.s. Slechts door een bundeling van de krachten aan de basis zal het mogelijk zijn te komen tot een breedgedragen oppositie van tegenkrachten. Politieke partijen van de oppositie zullen daaraan een bijdrage kunnen en moeten leveren, maar slechts dan wanneer zij in staat zijn een flink deel van hun achterban te mobiliseren en politiek gewin niet als eerste prioriteit in hun vaandel dragen. Geroep in de kommissie-vergaderingen over solidariteit met uitkeringsgerechtigden zijn slechts holle kreten, wanneer die niet in konkrete daden worden omgezet. De partijen van de oppositie moeten zich sinds eergiste-ren manifesteren als pleitbezorgers voor de zaak van de gepakten in deze maatschappij en niet slechts als spreekbuis in kommissie of gemeenteraad. Dat vergt een andere instelling dan totnutoe het geval was, maar willen deze partijen hun geloofwaardigheid behouden dan rest hen geen andere weg.

initiatieven
Aan de basis vinden reeds initiatieven plaats om te komen tot een bundeling van uitkeringsgerechtigden in groot Den Bosch. Al lang timmert het steunpunt kansarmen/minima aan de weg met diskussies, informatiebijeenkomsten en akties tegen de verdergaande aantas-ting van de levens van velen. Maar het is (nog) niet genoeg. Tijdens de hoorzitting werden vele protesten van allerlei andere organisaties gehoord. Vraag is in hoeverre zij zullen kapituleren nadat de 'demokratische besluitvorming' hen in het ongelijk heeft gesteld. Zullen we ooit nog iets horen van de FNV, Vluchtelingen-werk, het Algemeen Maatschappelijk Werk of een van de andere insprekers? Zijn zij het niet aan hun achterbannen verplicht te strijden tegen de sociale onrechtvaardigheid? Politieke partijen en belangenorganisaties zullen in de komende tijd een belangrijke rol kunnen en moeten spelen. Doen zij dit niet dan exposeren zij hun schijnsolidariteit en kunnen daarmee worden afgeschreven als bondgenoten. Wij roepen Groen Links, Bosch Belang, SP, Knillis, AOV, D66, FNV, Vluchtelingenwerk en de talloze andere vertegen-woordigers van organisaties die hebben ingesproken op te tonen wat hun solidariteit in de praktijk inhoudt: laat het woordenspel maar over aan de beleidsmakers ten stadhui-ze! Het komt nu op aktie aan!!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 3

perweeën/ boekenrubriek/294

Met deze woorden kan de Nederlandse justitie doen en laten wat 't wil. De zogenoemde RARA-affaire maakt dit pijnlijk duidelijk. RARA is een alibi om verdachten alle rechten te ontnemen, schrijft freelance journalist Hans Krikke in zijn zojuist verschenen 'Dagboek van een RARA-terrorist'. Achter deze provocerende titel schuilt een felle aanklacht tegen het opsporingsapparaat dat al tien jaar bezig is om een flink aantal aanslagen en brandstichtingen op te lossen die door RARA tussen 1987 en 1993 zijn gepleegd. Hans Krikke raakt rechtstreeks bij deze kwestie betrokken wanneer hij op 28 september 1994, om vijf uur 's morgens, een stel politiemensen in zijn huis over de vloer krijgt. Dozen vol manuscripten en persoonlijke papieren en bezittingen worden in beslag genomen. Vanaf dat moment zal Hans landelijke bekendheid krijgen als RARA-verdachte. Wat er dan allemaal met je kan gebeuren beschrijft hij in zijn 'dagboek van een RARA-terrorist'. Het boek is een emotionele aanklacht tegen de enorme rechteloosheid waarin je terecht komt wanneer de staat het op je gemunt heeft. Ze halen je hele leven overhoop zonder dat iemand hier iets aan schijnt te kunnen, en willen doen. Met gebruik van het gevaarlijk vage 'rechts'artikel 140 worden mensen soms jarenlang dag en nacht gecontroleerd. Uit de dikke pakken papier die justitie en politie hebben geproduceerd blijkt overduidelijk dat de zogeheten 'pro-actieve opsporingsfase' Orwelliaanse geheimedienst trekken heeft. Hier bij het Kleintje kunnen we daarover meepraten. Ten tijde van RARA-aanslagen waren een aantal van ons nauw betrokken bij het maandblad Konfrontatie. Dit blad is door de toenmalige BVD-chef Docters van Leeuwen publiekelijk tot spreekbuis van RARA gebombardeerd. Alleen vanwege het feit dat Rara-verklaringen werden afgedrukt, opdat een ieder kennis kon nemen van Rara's argumenten! Politie en Justitie hebben hier echter een duidelijk belang bij. Zij zijn continue bezig een wig te drijven tussen 'gematigden' en 'radikalen'. Aangezien RARA zich oorspronkelijk richtte op de Nederlandse betrokkenheid bij de Zuidafrikaanse apartheidspolitiek (lees hier trouwens de complot-theoriën uit de Groene Amsterdammer van 24 januari 1996 nog maar eens op na) leverde elke aktie wel weer wat ruzie en onzekerheid bij anti-apartheidsaktivisten op. Nadat RARA het Nederlandse vluchtelingen en illegalen 'beleid' op de korrel nam verschoven de interne diskussies zich naar vluchtelingen organisaties en illegalen-helpers. Politie en justitie hebben er groot belang bij wanneer hechte hulp-strukturen uiteen vallen. Hechte strukturen zijn ook moeilijk door 'mollen' en agenten te infiltreren. Na elke RARA-aktiviteit nam iedere keer opnieuw de hoeveelheid 'benaderingen' van aktivisten door agenten van de Binnenlandse Veiligheids Dienst toe. Diegenen die betaald werden om de RARA-aktivisten uit te schakelen waren natuurlijk super gefrustreerd dat ze geen resultaten boekten. Het besluit om bij het journalistenkollektief Opstand, de plek waar Hans Krikke samen met zijn collega Jan Müter werkte, binnen te vallen zal dan ook veel te maken hebben gehad met de enorme 'buit' die daar te halen was. Opstand was al jaren bezig zeer kritische reportages en dokumentaires te maken over het Nederlandse justitiële beleid ten aanzien van vluchtelingen en illegalen. Zij draaiden aktief mee in een solidariteitsnetwerk, bedoeld om nog enige menselijkheid te verschaffen aan de vele slachtoffers van het rigide en egoïstische deportatie-beleid van de Nederlandse regering. Dat netwerk heeft natuurlijk zware schade opgelopen door de politie-inval bij Opstand. Vele ordners en vergaderverslagen zijn door de hermandad doorgelezen en gekopieerd. Dat de inval Opstand rechtstreeks in relatie met Rara heeft gebracht was uiteraard opzet, daar kom je namelijk niet meer zomaar vanaf. Wanneer je enigszins wilt snappen wat zo'n staatsoperatie tegen je voor effekt heeft dan moet je zeker het boek van Hans Krikke lezen.

Maak 30 gulden over op giro 5349231 tnv Kleintje Muurkrant ovv 'Krikke dagboek' en je krijgt het boek toegestuurd. Vraag in iedere boekwinkel waar je komt om dit door Uitgeverij papieren Tijger (Breda) uitgegeven boek...

Ongelooflijk hoe het boek 'Zwarte Horizonten' over radikaal rechts in Europa van Jos Vander Velpen in de Nederlandse media wordt behandeld. Het is simpelweg kapot geschreven en/of genegeerd. Het NRC vond het blijkbaar noodzakelijk om het boek 'Zwarte Horizonten' twee maanden na verschijning af te doen met "...hijgerig en slordig proza. Storend zijn ook de eindeloze dwarsverbanden die de auteur legt tussen leger, kapitaal, politieke elite en extreem-rechts". Die zin schrijft recensent Coen van Zwol op aan het einde van een uitgebreid lovende bespreking van Jaap van Donselaar's boek 'De Staat Paraat?', een studie notabene in opdracht van het Nederlandse Ministerie van Binnenlandse Zaken (de BVD?) over de rol van de staat jegens extreem-rechts. Wat is er toch aan de hand met die journalisten? Eerst een hoop gezeik met het Brabants Dagblad over die lezing van Jos Vander Velpen in DenBosch (zie achterpagina Kleintje 291) en vervolgens zwijgt die Brabantse monopolie-krant over het boek en dan verschijnen er maanden later lullige stukken in een aantal andere bladen... In het februari nummer van de Amnesty International uitgave 'Wordt Vervolgd' bijvoorbeeld, staat over Zwarte Horizonten het volgende opgeschreven: "In hijgerig proza wordt gewezen op een complottheorie waarbij extreem-rechts samenwerkt met leger, kapitaal en politiek". Het is overduidelijk, de betreffende 'journalist' (Bas Senstius) heeft het boek niet gelezen, het NRC klaarblijkelijk wel... Ach, laten we hierover maar ophouden, en gewoon doorgaan met dat te doen waarvan we overtuigd zijn dat het noodzakelijk is om nog wat tegenwicht te bieden aan die alom tegenwoordige debilisering...Uit het Jaarboek voor Ambulante Wetenschappen (ARCADE) 1995: "De sociale vernieuwing als sociaal-democratisch antwoord op het deregulerings-offensief. Enige jaren geleden zou de verplichte arbeidsinzet voor langdurig werklozen ondenkbaar zijn geweest, nu is de politionele component opmerkelijk die de postmoderne werkverschaffings-projekten kenmerkt. Binnen de Bermuda-driehoek van de democratie, die Politiek, Politie en Paperassie met elkaar gevormd hebben, is het woord 'surveillance' uitgesproken. Vroeger dienden werklozen gecontroleerd te worden, tegenwoordig beijvert men zich om werklozen om te vormen tot controleurs. Bij het tijdvak van het industriële socialisme hoorde de werklozenpolitiek van het gedwongen grondwerk. Werklozen moesten, om hun schamele uitkering te verwerven, de wil tot werken tonen, door letterlijk de hand aan de spade te slaan. Inzet bij ontginning van woeste grond, graven van kanalen en de doorvoering van cultuurtechnische werken passioneerde de sociale vernieuwers van toen. In de vermaledijde Rijkswerkinrichting te Frederiksoord met haar vestiging voor paupers op de heidevelden, de Dienst Uitvoerende Werken (De DUW) met de hel van Jipsinghuizen en het Bosplan waar boekhouders en procuratiehouders de kruiwagens deden rollen, werd aan concrete oplossingen van het sociale vraagstuk gewerkt. Op de keeper beschouwd heeft het egaliseren van geaccidenteerd terrein alleen tijdelijk politieke vruchten afgeworpen. De morrende werklozen die potentieel een bron van onrust vormden, werden lichamelijk uitgeput, moreel gekrenkt en mentaal gebroken. En niet in de laatste plaats: politiek ongevaarlijk gemaakt. Nu zien we de patrouilles van verklede langdurig werklozen in steeds meer (volks)wijken verschijnen; zich met hun landerige tred op hun individuele arbeidstrajekt begeven. Net als eertijds bij het egaliseren van geaccidenteerd terrein is de gesimuleerde arbeid van de stadswacht, buurtconciërge, tramconducteur ook vooral geconcipieerd om de werkwillige in een publieke rol te dringen. Arbeidssimulatie en volksverlakkerij vormde toen en nu het politieke antwoord op het bestaan van een grote massa economisch overbodigen: de werklozen van straat halen door ze de straat op te sturen: daar komt sociale vernieuwing op neer." Wanneer je meer van deze prachtige zinnen wilt tegenkomen dan raden we je aan om een briefje te schrijven naar uitgeverij Ravijn, Postbus 76116, 1070 EC te Amsterdam. Vraag naar Arcade Jaarboek 1995 (deel 5). Pagina na pagina quasi-filosofische woorden in semi-intellektueel verband. De vorm waarin HET gebeurt, belangrijker dan wat HET dan wel niet is. Een vlucht naar voren van de stichting ter bevordering van de illegale wetenschap (bilwet). De beweging is de herinnering van de gebeurtenis, we moeten roeien met de media die we hebben...Schrijf een geschiedenisboek en je hebt dikke kans dat zo'n boek lange tijd 'standaard-werk' zal zijn. Zo werd Gladio, die ultra-stiekeme koude oorlog-organisatie, al eens beschre-ven door Cees Wiebes en Bob de Graaf en daarna daalde een diepe (journalistieke) rust over de Nederland-se Inlichtingen Dienst Buitenland (IDB), wat de Nederlandse staat goed uit-kwam. Een paar weken gele-den kwam een boek uit over de Binnen-land-se Veiligheids Dienst over de periode 1945-1970, waarop Dick Engelen promoveerde en de BVD-archief-versnip-pe-raars kunnen (weer) aangezet worden. Wim van Noort werd doktor in de sociologie aan de hand van het in 1988 versche-nen boek "Bevlo-gen Bewegin-gen; een vergelijking van de anti-kern-energie-, kraak- en milieubeweging", ook al een standaard-werk en zojuist kwam er opnieuw een vergelijkbare stu-die uit, met opnieuw een doktorstitel voor auteur Frank Buijs, onder de titel "Overtuiging en geweld: vreedzame en gewelddadige acties tegen de apartheid". Zijn boek gaat over de roerige jaren tachtig, de vele aktiegroepen en aktivi-teiten met be-trekking tot de apart-heidspolitiek van de Zuid-Afrikaanse machthebbers. Op-nieuw een wetenschapper die de zaakjes op een rijtje zet en zelf een trede stijgt op de maatschappelijke ladder. Je vraagt je bij het lezen van zo'n boek af of de auteur zelf eigenlijk ook Shell-slangen heeft staan doorsnijden of dat hij behoorde tot de grote meute moreel verontwaardigden, die het misschien nog opbrachten om een Shell-benzine-station voorbij te rijden in hun renaultjevier, maar verder druk bezig waren te voldoen aan weer een leeropdracht, skriptie of een andere gewichtige paper. Voor al diegenen die de jaren tachtig aktief hebben doorgebracht is het onder-werp van dit boek zeer zeker de moeite van het doornemen waard. Helaas is het een 'weten-schappelijke' studie en dat schijnt te betekenen dat zulk een boek moet voldoen aan allerlei weten-schappelijke normen. Dit maakt zo'n studie onmiddellijk een stuk onleesbaarder, want afstandelij-ker. Opvallend is verder het hoge 'Amster-dam'gehalte. Zoals wel vaker lijkt het net alsof alleen in die grote stad mensen zich aktief verzetten tegen misstanden in deze samenleving. Zo zul je in dit boek weinig akties tegenkomen die gevoerd zijn buiten Amster-dam. En het is nu juist zo interessant uit die periode dat in heel Nederland, in zeer vele steden en dorpen, mensen zich organiseerden en anti-apartheidsakties voerden. De auteur noemt zichzelf "specialist op het ter-rein van onderzoek naar links en rechts politiek geweld" en werkt als wetenschappelijk onderzoeker bij het Leids Instituut voor Sociaal-Wetenschappelijk Onderzoek (LISWO) dat onder de Rijks-universiteit Leiden valt. Uit een oud artikel in de Haagse Post (18 mei 1985) blijkt dat Frank Buijs "eind zestig, begin jaren zeventig" aktief was in de Amsterdamse studentenbeweging en van 1973 tot 1982 lid van de KEN, de Kommunistische Eenheidsbeweging Nederland. Het LISWO doet "onderzoek naar de betekenis en achtergronden van het gebruik van geweld". Blijk-baar hebben ze daar een nogal selektieve, voornamelijk op Amsterdam gerichte knipseldienst waar wetenschappers uit putten. Je vraagt je af wat weten-schappers feitelijk met al die kennis doen? Adviseren zij overheidsdiensten met betrekking tot antwoorden geven op de diverse vormen van verzet vanuit de samenleving? Ja dus, vele wetenschappelijke onderzoekers analyseren de maatschappij teneinde handige beleidsadviezen aan de overheid te verlenen. De 'markt'gerichtheid van het wetenschappelijke onderwijs wordt zo wel heel duidelijk. Tijdens het lezen van het boek 'Overtuiging en geweld' moest ik hier toch wel vaak aan den-ken. Wat is de bedoeling van deze studie? Is dit nu het stan-daardwerk over het aktivisme van de jaren tachtig? Ik hoop het niet maar ik ben bang van wel, net zoals het geval is met de boeken die in de inleiding van dit stuk worden genoemd. Het wachten is nu op een promotieonder-zoek naar de rol van dit soort promotieon-derzoek bij de beleidsontwikkelingen van de Nederlandse staat. Zo kun je de 'repressieve tolerantie' in Nederland ten opzichte van de kraakbeweging, dat wil zeggen de bereidheid van de overheid tot onderhandelen en verbouwen waardoor krakers de handen vol kregen met bouw-teambesprekingen, onderhandelingen met geldschieters en ge-meenteambtenaren, best verklaren uit een aantal 'wetenschappelijke' studies naar de toenmalige aktiviteit van de kraakbeweging waarin veelal 'sociale wetenschap-pers', en vaak ex-krakersters!, wezen op het ontstaan van steeds meer 'vrijstaatjes' in heel het land. De grootste les uit al dit soort boeken is toch wel dat direkte aktie het meeste resultaat heeft (gehad). De anti-shell-akties uit de tachtiger jaren, en de resultaten die dit opgeleverd heeft vooral met betrekking tot groeiende verontwaardiging jegens de apartheidspolitiek en de steun daaraan van Westerse ondernemingen, zijn tot op de dag van vandaag aktueel. Greenpeace maakt nog dagelijks duidelijk dat er te skoren is op die morele verontwaardiging. Shell laat ons nog elke dag zien dat gruwelijk egoïsme en bot winst maken nog steeds hand in hand gaan met een mens- en milieuvernietigende werkelijkheid. De vraag blijft echter nog steeds: wat te doen? Het antwoord blijft 'direkte aktie'... kijk maar naar de gebeurtenissen in Frankrijk gedurende de laatste weken.

(geschreven naar aanleiding van het lezen van het boek "Overtuiging en geweld; vreedzame en geweldda-dige acties tegen de apartheid" van Frank Buijs, Uitgegeven bij Baby-lon-de Geus, Amsterdam)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 3

Wie niets heeft kan niets verliezen

Haha, de Verenigde Naties hebben 1996 uitgeroepen tot het Internationale Jaar van de "Uitbanning van de Armoede". Armoede in Nederland? Er wordt nog wat schuchter en verlegen over gesproken. Het begrip lijkt ver verwijderd van de droge Sahel-tv-beelden. We hebben het nog maar eens even opgezocht; volgens de voedsel- en landbouworganisatie van de Verenigde Naties, de FAO, zijn op dit moment meer dan 800 miljoen (!) mensen chronisch ondervoed op deze aardbol. Schande, schande schande dus. Je kunt er niet omheen; de taal dient helder uitgesproken te worden. Ook in Nederland is er sprake van een stijgende armoede. Meer en meer mensen die duidelijk onder het bestaansminimum terecht gekomen zijn. Het bestaansminimum is dan gedefinieerd als een (geld)bedrag waarmee je je vaste lasten kunt betalen, je schulden in toom kunt houden, er enigszins een sociaal leven op na kunt houden en jezelf, en diegenen waar je verantwoordelijkheid voor voelt, gezond van lijf, hersens en leden kunt houden. Dat is toch niet teveel gevraagd in een land waar projekten uit de grond worden gestampt die vele tientallen miljoenen guldens weg laten vloeien in BMW- en tweede-villa's bezittende geldwolven? De zichtbare tegenstellingen nemen hand over hand toe. Een mooie brug bij Zaltbommel, zeker, maar waar gaat het om? De kop van de file is een paar kilometer meter verplaatst. Een file die bij het huidige kortzichtige economische beleid een permanent gegeven is (stress, stress!). Een tropisch zwemparadijs voor DenBosch, dat geëxploiteerd gaat worden door de familie Lips & Co (Libema). Honderd miljoen gulden wordt daar door de gemeenschap ingestoken: 67 miljoen voor de zwemfaciliteiten, 14 miljoen voor het nieuwe stadion voor FC-DenBosch en 14 miljoen voor de 'struktuurweg'. Bingo! En dan de gedwongen tewerkstelling, de jacht naar meer, de idiotie dat iemand vijftig kilometer per dag heen en weer moet scheuren om zijn dag te slijten in een betonnen zieke kolos waarvan de ramen niet eens meer op een kier gezet kunnen worden. Kijk bijvoorbeeld eens mee naar een bedrijf als Shell. De netto-omzet van alle Shell-bedrijven samen was in 1994 ruim 170 miljard gulden, dat is 170.000 miljoen gulden; de netto winst in dat jaar was 11,3 miljard, oftewel 11.300 miljoen gulden. Per uur betekent dat een verkoop voor bijna 20 miljoen gulden aan produkten, dat is voor iets minder dan 5400 gulden per seconde, dag in dag uit. De winst per uur was bijna 1,3 miljoen gulden (360 gulden per seconde!). En wat te denken van de enorme kapitalen die er in zogeheten 'kunstbanen' wordt gestopt. In NRC 02021996 staat hierover het volgende te lezen:
"Aan banenpools, JWG-banen, experimenten met behoud van uitkeringsgelden, de Wet sociale werkvoorziening en 40.000 'Melkert-banen' geeft minister Melkert in 1996 6,2 miljard gulden uit (...) Prof. Dr. S. van Wijnbergen, (hoogleraar staatshuishoudkunde aan de Universiteit van Amsterdam, km), wijst er op dat slechts 2 procent van de 21.000 banenpoolers -kosten in 1996: 545 miljoen gulden- na een jaar aan het werk is (...) De problemen met de Jeugdwerkgarantiewet -21.000 jongeren à 360 miljoen gulden- , waarbij een derde van de gegadigden thuis blijft bij gebrek aan banen, geven volgens de hoogleraar "ook te denken" (...) Het meest meedogenloos is van Wijnbergen echter voor de banenplannen van Melkert (...) Om iemand in de sociale werkvoorziening of een Melkertbaan actief te houden is jaarlijks all in 40.000 gulden gemoeid. Het totale 'banencircus' houdt dit jaar voor 6,2 miljard gulden 190.000 mensen van de straat (...) Daar komt nog bij dat er, zelfs in het best ontworpen banenplan, verdringingseffecten zullen optreden. Een door Melkert gefinancierde groenvoorziener houdt bijvoorbeeld een particuliere groenvoorziener van het werk. "Verdringing plus financieringslast bij elkaar geven aan dat banenplannen meer werk vernietigen dan creëren".
Duidelijke taal, dat kan de Bossche wethouder Goedhart van Sociale Zaken en Sport (hij is een fervent waterskiër, vandaar) in zijn goed gevulde zak steken. Dit heerschap schijnt namelijk nog steeds overtuigd te zijn van het sprookje dat iedereen die wil werken ook kan werken. Hier in DenBosch speelt bijvoorbeeld het volgende: van de ruim 5500 mensen die afhankelijk zijn van een uitkering van de Sociale Dienst zitten er 4000 in 'categorie 4'. Deze sociale dienstambtenaren term, vast en zeker afkomstig van nABW-architect Frerichs, betekent in gewoon Nederlands hopeloze gevallen; langdurig werkloos, moeilijk bemiddelbaar, wat ziekjes, te oud, de verkeerde huidskleur, het verkeerde accent, ga zo maar door. En dan worden de massale kortingen op de bijstand er door gedrukt met de krachtterm "werk, werk en nog eens werk". In de nieuwe Algemene Bijstands Wet staat krachtig beschreven dat de bijstand een tijdelijke situatie moet zijn. Mensen moeten aan het werk. En wanneer het stadsbestuur ons dan voorrekent welk werk zij in haar hoofd heeft dan rollen er enkele tientallen Melkertbaantjes uit. Het is toch allemaal gruwelijk absurd aan het worden. De repressie vanuit de Sociale Dienst neemt langzamerhand dictatoriale vormen aan. Mensen worden gechanteerd, bespioneerd, dienen hun hele hebben en houwen voor minder dan een bestaansminimum op tafel te leggen. De kafkaïaanse werkelijkheid wordt mooi weergegeven met het gegeven dat Sociale Dienst personeel momenteel bezig is met 'agressie-trainingen'. Dat zullen inderdaad ze hard nodig hebben...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 2

puntje/294

ARD/ZDF-teletekst 221295: 'Die niederländische Köningin Beatrix erhalt 1996 den Internationale Karlspreis der Stadt Aachen. Die Köningin erhalte den Preis, weil sie durch ihr bisheriges Lebenswerk das gemeinsame Bewusstsein von der Notwendigkeit der Einingung Europas gefördet habe, hiess es. Ausserdem habe sie nachhaltig das Entstehen einer guten Partnerschaft zwischen den Niederlanden und Deutschland beeinflusst.' Oei. Love-baby II. Niet dat ik voor haar wèl een kaartje zou opsturen, maar toch, oei. Tijdens het officiële bezoek van de Duitse president Herzog aan ons land zei ze er op te vertrouwen niet te worden doodgeknuffeld in het liefdesspel: 'Nederland vertrouwt er volgens de koningin op dat Duitsland zich in de toekomst mede zal laten leiden door een evenwicht tussen grote en kleine landen' (Volkskrant 181095). Beatrix, het eerste staatshoofd dat het verenigde Duitsland met een bezoek vereerde, noemt het gevaar, maar ze vertrouwt op een goede afloop. Met hem-die-zich-toekomstig-koning-waant is het niet anders gesteld. De kroonprins werd vorig jaar door de Duitse pers geportretteerd 'als een uitgesproken toffe gozer, iemand die het met zijn vader vaak heeft over die merkwaardige anti-Duitse sentimenten bij enkele van zijn onderdanen'. Ondanks dat Claus me iemand lijkt die goed begrijpt wat ik bedoel als ik zeg dat zijn vrouw en eerstgeborene er zwaar gestoord bijlopen, lijkt hij me niet degene die zijn zoon goed kan uitleggen hoe dat nou zit met die anti-Duitse gevoelens van zijn onderdanen. Gelukkig maar dat opa tegenwoordig al helemaal niet meer aanspreekbaar is voor zo'n serieus gesprek, zijn hersenaandoening is inmiddels al zó verergerd dat hij zich niet eens meer kan herinneren ooit lid te zijn geweest van de NDSAP (de Genscher-ziekte). Vertrouwen. Evenwicht tussen grote en kleine landen, ha, ha. Al sinds het vallen van de muur laat de realiteit ons zien dat er bij Kohl en zijn gevolg geen gehoor is voor dit soort sentimenten. De manier waarop over de ex-DDR werd heengewalst voorspelde al niet veel goeds en die vrees kwam al snel uit ook. Het soort van vanzelfsprekendheid waarmee Duitsland de Europese centrale bank naar zich toetrok bijvoorbeeld. Leuk hoe Lubbers, die toen nog naïef genoeg was om te strijden voor Amsterdam als vestigingsplaats, totaal niet in de gaten hoe de verhoudingen inmiddels waren komen te liggen in Europa. Zijn strijd voor de bank was trouwens niet de eerste keer dat hij als een lastige vlieg in het voertuig Europa de ergernis van Fahrer Kohl over zich had afgeroepen; al eerder had hij bij Kohl irritatie opgewekt door openlijk zijn twijfels te uiten over de Duitse eenwording. Het kwam Lubbers uiteindelijk op een verbanning naar Tilburg te staan: op het juiste moment zette de Fahrer het raam op een kiertje, blies een keer en hup, de gedoodverfde nieuwe voorzitter van de Europese Commissie zag het voertuig Europa met hoge snelheid over de Autobahn verdwijnen. Het eerste, meteen meest schrijnende en niets aan hoop overlatende voorval dat liet zien dat Duitsland zich totaal niets aantrekt van afspraken gemaakt op Europees niveau, was wel de eenzijdige erkenning van Slovenië en Kroatië. Door deze Duitse vernederende krachtmeting geheel onderdanig te hebben ondergaan, kregen de overige EU-politici er een gemeenschappelijke faktor bij die nog voor lange tijd een verlammende werking zal hebben op hun kritische visie en een van moed getuigende houding in een door Duitsland bestuurd Europa: een diep weggestopt schuldcomplex omdat ze de Europese standpunten voor het behoud van de vrede in ex-Joegoslavië lieten sneuvelen als prijs voor de totstandkoming van een gemeenschappelijke munt. Als Kohl en Genscher (de toenmalige Duitse minister van Buitenlandse Zaken) ook maar het allergeringste beetje fatsoen en tact in acht hadden genomen vanwege de diepe en nog steeds gevoelige littekens die de terreur van de nazi's en de Kroaten in ex-Joegoslavië achterlieten, dan hadden ze niet zo'n dominante rol gespeeld in het aanwakkeren van alles wat maar met Sloveense en Kroatische nationalistische gevoelens te maken had. Bekend is dat Perez de Cuellar en Lord Carrington los van elkaar een schriftelijke waarschuwing naar de EU hebben doen uitgaan waarin onomwonden werd gemeld dat een vroegtijdige en selectieve erkenning van Slovenië en Kroatië zoals Duitsland dat wilde, 'het huidige conflict zou vergroten en brandstof zou betekenen voor de explosieve situatie' (Guellar) en 'de vonk zou kunnen zijn die Bosnië-Herzegowina zou doen ontvlammen' (Carrington). Duitsland deinsde er echter niet voor terug om de VN, de EU, Groot-Brittannië en Frankrijk een klap in het gezicht te verkopen en geheel op de solo-toer die vonk wel eens even aan te brengen. Vanuit de hoogte van het adelaarsnest werd de wereld te verstaan gegeven dat er twee nieuwe landen bij waren gekomen in Europa: Slovenië en Kroatië. Van deze Alleingang zou iedere weldenkende mens de rillingen over zijn lijf hebben moeten krijgen (in feite is de rest van dit relaas overbodig) maar inmiddels zijn we al weer zo ver dat J. Blasing, Berlijner van geboorte en bijzonder hoogleraar Nederlands-Duitse economische betrekkingen aan de Katholieke Universiteit in Tilburg, het volgende durft te ventileren in Hervormd Nederland (160995): 'Bovendien hebben ze ('de Duitsers', puntje) wel een sleutelrol in Europa, maar ze ambiëren die niet omdat ze liever langer in de luwte blijven om de trauma's over het verleden te verwerken, wat ze overigens bewonderenswaardig goed doen'. Oei, als dit nog maar de luwte was, dan staat Europa nog heel wat te wachten. De meest recente enquête over de houding van Nederlanders ten opzichte van Duitsland liet zien dat ook onder de Nederlandse bevolking maar weinig weerstand valt te verwachten tegen de Kohlonisatie van Europa. Bij zijn bezoek op 17 oktober vorig jaar verkondigde de Duitse president Herzog nog luidruchtig dat hij de enquêtes van Clingendael en De Leidse Universiteit, die uitwezen dat de Nederlandse jongeren van alle volkeren in de EU de Duitsers het minst sympathiek vonden, niet serieus nam. Op 18 oktober kopt de Volkskrant nog: 'Roman Herzog heeft niks met opiniepeilingen'. Wat hem zo vlug van gedachten heeft doen veranderen is nooit duidelijk geworden, maar dezelfde avond al kopt de NRC: 'Herzog: pak anti-Duitse stemming aan'. En dat gebeurde, met name onder jongeren en in de grensgebieden. Het VK-onderzoek 'Burengerucht' liet een paar maanden later zien dat de anti-Duitse houding van de Nederlanders al flink was getemperd. Plotseling bleek Kohl met grote voorsprong als meest gerespecteerde regeringsleider van onze buurlanden uit de bus te komen, vooral onder de jongeren oogstte hij opvallend veel sympathie. Hij feit dat boeman Chirac -als enige niet-buurlander- ook mee mocht doen aan deze populariteitspoll, geeft de uitgesproken voorkeur voor Kohl natuurlijk geen glans, maar niettemin bewijst de uitslag het Kohls meesterschap om op de achtergrond te blijven waar het de minder positieve aspecten van Duitse druk op de Europese politiek betreft. En daarmee bedoel ik niet alleen de kwalijke rol van Duitsland in de vroegtijdige erkenning van Slovenië en Kroatië. Ook de door Duitse druk ingezette uitholling van het asielzoekersbeleid in Europa is een goed voorbeeld van hoe der Fahrer het voor elkaar heeft gekregen om aan de touwtjes te trekken zonder daarbij in negatieve zin voor het voetlicht van de media te komen (in Duitsland zelf voltrok zich een echte blitz-kentering, onder Kohl kwam een apparaat op gang dat in een jaar tijd het aantal uitgezette asielzoekers deed toenemen van 14.000 tot 100.000!). Kohls selectieve non-existence-politiek levert hem soms ook wel eens het tegenovergestelde resultaat op, getuige dit Bondsdag-verslag: 'Blijkens verschillende enquêtes is de (Duitse, puntje) bevolking nog minder overtuigd van de noodzaak Duitse soldaten naar Bosnië te sturen. Uit pacifisme, maar vooral omdat het tot voor kort als vanzelfsprekend gold dat Duitsland zich op de historisch zo zwaar belaste Balkan dient te beperken tot humanitaire bijstand. Zelfs het sturen van een Tornado, voorzien van een boordwapen of niet, betekent een breuk met dit recent nog door kanselier Kohl verdedigde principe. Joschka Fischer, fractievoorzitter van de Groenen, was gisteren de enige die doorvroeg: 'Als dit principe niet langer meer geldt, waarom stuurt de regering dan niet direct een contingent blauwhelmen, net als meer dan dertig andere landen?' Het antwoord bleef uit. Bondskanselier Helmut Kohl zat zes uur lang vrijwel onbewogen op zijn stoel en liet de verdediging over aan zijn ministers Kinkel en Ruhe van respectievelijk Buitenlandse Zaken en Defensie' (VK010795). Zo gaat dat dus, het tot voor kort nog door der Fahrer verdedigde ijzeren principe werd afgedaan met zwijgzaamheid. Bjerregaard, Europees Commissaris van Milieu had geen enkele moeite om in haar 'Dagboek van een Commissaris' allerlei kopstukken in de Europese politiek van een anekdote te voorzien, maar over Kohl schreef ze 'ik kreeg geen enkele indruk van die man'. Een rake opmerking, maar dat veranderde snel. Tijdens de Euro-top in Madrid verliet der Fahrer alvast even de luwte. Daar liet hij de Duitse pers weten dat hij het ongepast vond voor Euro-commissarissen om 'domme boeken' te schrijven en dat de voorzitter van de Europese Commissie meer bevoegdheden moest krijgen om commissarissen tot orde te kunnen manen. Nog erger: de voorzitter moest meer ruimte krijgen om zelf de Europese Commissie samen te stellen en zonodig ook te wijzigen... O ja, Bjerregaards boek, dat zij naar eigen zeggen schreef om Europa dichter bij de burger te brengen en om Europa een menselijk gezicht te geven, heeft de winkelschappen uiteraard niet meer gehaald. Der Fahrer had in Madrid ook kritiek op de voorlichting van de Europese Commissie. Hij vond het maar bespottelijk dat Brussel zoveel voorlichters nodig had om de pers te informeren. Kohl: 'In geen enkel land en in geen enkele organisatie gebeurt zoiets. Ik zie niet in waar het allemaal toe dient.' De negatieve gelegenheden waarbij Kohl zichzelf wel duidelijk profileerde, schenen vreemd genoeg zijn aangezicht niet te kunnen schaden. Dat was al zo toen hij de veelzeggende fout beging om een uitstapje met Ronald Reagan naar het SS-kerkhof in Bitburg in de planning op te nemen en bleek november vorig jaar nog onveranderd toen hij tijdens zijn staatsbezoek aan China zich niet schaamde om een bezoek te brengen aan de 196ste infanterie-divisie in Tianjin, waar hij -tot groot genoegen van de Chinezen- ook nog even een militaire parade bijwoonde. Dit is op zich natuurlijk al schokkend genoeg, maar wat hij daar uitvrat is wederom een staaltje van Alleingang dat het ergste doet vermoeden. Ondanks dat er vanwege het drama op het Plein van de Hemelse Vrede nog steeds een EU-wapenembargo van kracht is tegen China, weerhield dat der Fahrer er niet van om een Chinees-Duitse militaire samenwerking aan te gaan. Als hierover in de EU om opheldering wordt gevraagd, antwoordt de Duitse regering dat Bonn inzake militaire samenwerking met China de lijn van de VS volgt (VS werkt samen het Chinese leger op het gebied van medicijnen-ontwikkeling en trainingsmethoden). De EU bestond weer eens even niet voor Kohl. Knap verdacht voor degene die nu al voor de tweede keer het dreigement van oorlog of vrede de EU in durfde te slingeren om zijn verregaande integratie erin te meppen bij de andere landen. Met dat argument bewijst hij trouwens wèl het gevaar van zijn Heimat goed te kennen. Had hij hetzelfde maar zo hard geschreeuwd vóór de muur viel, dan hadden we nu gegarandeerd twee Duitslanden gehad. Als er nu bij hij-die-zich-toekomstig-koning-waant nog geen lichtje gaat branden over de sentimenten van zijn onderdanen, dan moet er toch wel iets heel ernstigs aan de hand zijn met hem. Hoe ver de liefde van Kohl voor militaire rituelen en parades gaat, bleek eind oktober vorig jaar in Bonn bij een groots opgezette viering van het veertigjarig bestaan van de Bundeswehr. De burgermeester van Bonn had de toorn van de Fahrer opgewekt door protestgroepen toestemming te verlenen om binnen gehoorafstand van deze militaire happening te demonstreren. Kohl viel even uit zijn rol en kwam toen met een totaal van de pot gerukte bedreiging aan het gemeentebestuur van Bonn: als het niet mogelijk was om in Bonn ongestoord militaire parades te kunnen houden dan zou hij -in weerspraak met de daarover gemaakte afspraken- er alsnog voor zorgen dat het Ministerie van Defensie naar Berlijn zou worden verplaatst. Dat Kohls arrogantie geen grenzen kent, bleek nog wel het meest uit zijn motivatie voor zijn opvallende afwezigheid tijdens de viering van het vijftigjarige bestaan van de VN. Zijn excuus? Der Fahrer vond het alle moeite niet waard die hij zich moest getroosten om deze gelegenheid bij te wonen voor het afsteken van een speechje van maar vijf minuten. Genoeg over Kohl, laten we maar eens gaan luisteren naar de motor van het E(M)U-voertuig: Duitsland. Een krachtige diesel die nogal gemakkelijk op hol slaat, zo weten we (op 030295 was op de ARD/ZDF-teletekst het verontrustende bericht te lezen dat volgens Mckinsey alleen al in de Duitse industrie nog eens 3 miljoen arbeidsplaatsen zouden gaan verdwijnen. Eén week daarvoor nog, na een topoverleg met werkgevers en werknemers, zei Kohl dat binnen vier jaar het aantal betaaldebaanlozen zou worden teruggebracht van 4 tot 2 miljoen. Wat zal het worden, een Wirtschafswunder of 5 tot 7 miljoen ontevreden Duitsers?). Als graadmeters voor een Duitsland waarvoor in Europa geen angst hoeft te bestaan, hebben we de ontwikkelingen op het gebied van de wapenindustrie, defensie, de buitenlandse politiek en hoe het staatsapparaat omgaat met minderheden. De afgelopen vijf jaar gaan die graadmeters gestaag de verkeerde kant op. Laten we eerst maar eens (een stukje) van de ontwikkelingen in de Duitse wapenindustrie onder de loep nemen. Dasa, waarvan bestuursvoorzitter Fokker-is-my-love-baby-Schrempp nog maar enkele jaren geleden beweerde dat het zich op de burgerluchtvaart zou gaan concentreren, stort zich nu gesteund met overheidsgeld op de defensie-markt. Het programma bevat drie grote projecten: de ontwikkeling van een nieuw militair transportvliegtuig, een nieuwe generatie helikopters en de Eurofighter, het gevaarlijkste kreng. De benaming CDU/CSU-fighter zou geen enkele leugen aan dit toestel toevoegen. De samenwerking met de Britse, Italiaanse en Spaanse bedrijven verloopt nog steeds stroef, maar de CDU/CSU heeft haar voet flink op het gaspedaal gezet. Vorig jaar september waren er eerst de regeringsleiders van verschillende deelstaten die vroegen om meer steun voor de Duitse lucht- en ruimtevaartindustrie. Paul Breuer, woordvoerder defensiezaken van de regeringsfractie CDU/CSU greep die toegeworpen kans met beide handen aan en pleitte direkt daarop voor de Eurofighter, gezien het belang voor de 'nationale veiligheid, het industriebeleid en de werkgelegenheid'. Ook kwam hij met de voorwaarde dat de produktie van de Eurofighter in Duitsland plaats moet vinden. Dezelfde dag nog liep het Duitse ministerie van Defensie alvast maar op de zaak vooruit en maakte bekend dat als het project door zou gaan, het Duitse aandeel in het samenwerkingsverband op zijn minst 30% zou moeten zijn. Vanuit de SPD kwam een niet mis te verstane afkeuring (citaat): 'Ingrid Matthaeus Maier (SPD) noemde het voor de conjunctuur verkeerd arbeidsplaatsen in de wapenindustrie met overheidsinvesteringen te bevorderen. Het was altijd verkeerd als de wapenindustrie banen moet redden, zei de politica' (VK270995). Je zou toch zeggen dat vooral Duitsland zich van zo'n goede raad rekenschap zou moeten geven, maar niets is minder waar. Nog geen drie weken later, 13 oktober, juichte Stoiber, de CSU-premier van Beieren, over een definitieve doorbraak voor de Duitse (zeg maar Beierse) vliegtuigindustrie. Het ministerie van Defensie stelde extra defensie-uitgaven in het vooruitzicht voor defensie-opdrachten aan Dasa. Alleen al voor de ontwikkeling en produktie van een militair transportvliegtuig werd Dasa voor de periode tot 2009 de somma van 4,3 miljard mark toegezegd. En, en daarom juichte Stoiber het hardst, de order voor de Eurofighter was geplaatst. Volgens Stoiber 140 stuks. Wat nou zo typisch is, is dat we in januari al moeten lezen dat de Duitse regering heeft besloten om 100 extra Eurofighters aan te schaffen (het kranteberichtje daarover is plotseling spoorloos verdwenen, maar ik me zou sterk vergissen als daarin niet werd vermeld dat er in plaats van 200, nu 300 Eurofighters op het Duitse verlanglijstje staan). Maar daarna begint het pas echt goed te donderen: 'Volgens Europees Commissaris Martin Bangemann van Industrie moet de EU minder afhankelijk worden van wapenaankopen in de Verenigde Staten. De Duitser vindt een sterke Europese wapenindustrie noodzakelijk ter ondersteuning van een gemeenschappelijk defensie- en veiligheidsbeleid in de EU in de toekomst. Bovendien waarschuwt hij dat het ontbreken van een sterke wapenindustrie "onze eigen veiligheidssituatie in gevaar kan brengen". Hij wil ook niet uitsluiten dat de importheffing op Amerikaanse defensieprodukten wordt verhoogd tot het maximum dat volgens de wereldhandelsorganisatie WTO is toegestaan' (VK260196). Wel godverdomme! Als het aan die kutmof ligt, moet Europa worden gered door de wapenindustrie! Weten ze nou nog niet beter? En nu we toch bezig zijn: waar halen Kohl en Stoiber de schaamteloosheid vandaan om van de Tsjechen te eisen dat de Benes-decreten nietig moeten worden verklaard? Dezelfde Stoiber die vorig jaar op Sudetendag in zijn speech voor 100.000 Sudeten-Duitsers, de naam van de EU op een schandelijke manier heeft misbruikt als chantagemiddel door te stellen dat de 'Benes-decreten niet thuishoren in het Europese huisreglement'? (Trouw060695) Ja, SStoiber ja, die kruisbeeldenmacho die met veel bombarie-met-het-gehalte-van-orang oetang-getrommel zichzelf boven een vonnis van het Hof van Karlsruhe plaatste! (Ho, ho, puntje, loop nou niet te hard van stapel, leg nou maar gewoon alles rustig op zijn tijd uit, zonder te vervallen in scheldwoorden en type-foutjes.) (Wat jij man, met je gezeik over scheldwoordjes, in dat klote-land is het zelfs nog steeds mogelijk om ongestraft een bordje met de tekst 'negers ongewenst' op te hangen en jij krijgt het al op je heupen als ik Bangemann een kutmof noem? Wat ben jij nou toch voor een vent?) (Oke, ik snap het allemaal wel, maar doe het nou maar een beetje rustig aan, dat is voor jezelf ook het beste.) (Shit man, dat valt even niet mee, dat berichtje gisteren op de teletekst van de ARD/ZDF ook al, daar blijf je toch niet koud onder?) (Leg dat berichtje dan maar eens rustig uit aan de lezers, een goeie therapie lijkt me.) (Oke, ik gooi het zometeen wel effe in de groep, toevallig sluit dat goed aan op dat bordje.) Zo, tot hier even die wapenindustrie, voorlopig ben ik het beu, al dat militaristisch gedoe. De Bundeswehr en de buitenlandse politiek moeten dus maar even wachten. Maar eens even gaan kijken hoe het de minderheden vergaat in gidsland Duitsland. Enkele citaten uit een krantebericht met de kop 'Advocaten bekritiseren Duitse racisme-wetgeving' verdienen het om de spits af te bijten: 'U bevindt zich in het hol van de leeuw, in de bron van waaruit de golf van nazi-terreur opwelde, een stad die ook nu nog een bolwerk is van bestuurlijk racisme', houdt wethouder Angelika Lex van de Duitse Groenen het congres in München van de Europese Democratische Advocaten (EDA) voor. Niet alle landen van de Europese Unie beschikken over een volmaakt wettelijk kader waarmee etnische discriminatie adequaat kan worden bestreden. Engeland, Frankrijk en Nederland hebben de meest uitgebreide wetgeving. Nederland is sinds de inwerkingtreding van de Algemene Wet Gelijke Behandeling zelfs de uitblinker. Duitsland onderscheidt zich in negatieve zin. Weliswaar staat in de Duitse grondwet dat discriminatie verboden is, maar die bepaling geldt als een vrijheidsrecht van de burger ten opzichte van de staat. Het artikel is niet van toepassing op de rechtsverhouding tussen burgers onderling. In het civiele recht van de Bondsrepubliek ontbreekt specifieke regelgeving over discriminatie. Een algemene strafbaarstelling van racistische en discriminerende uitingen bestaat in Duitsland evenmin. Vervolging wegens racistisch gedrag kan alleen op grond van een artikel dat -sinds 1960- volksopruiing strafbaar stelt. In de praktijk bleek het een waardeloos instrument omdat voor strafbaarheid tevens sprake moest zijn van verstoring van de openbare orde, het aanzetten tot haat of geweldpleging tegen bevolkingsgroepen en van 'een aanslag op de menselijkheid'. Het Bundesgerichtshof oordeelde bijvoorbeeld dat termen als 'Juden raus' en 'Ausländer raus' niet bestraft konden worden, 'omdat zij naar hun woordelijke inhoud geen oproep zijn aan anderen om tegen genoemde groepen van personen bepaalde maatregelen te nemen'. Ook veel andere vervolgingen strandden omdat niet aan bijkomende voorwaarden was voldaan. Onder druk van de door een aantal ernstige racistische delicten geschokte Duitse publieke opinie, werd de strafbepaling vorig jaar gewijzigd. De voorwaarde dat het gepleegde feit tevens een aanslag op de menselijkheid moet zijn, verviel. 'Maar talloze vormen van discriminatie zijn nog steeds straffeloos. De waard die het bord ophangt "Negers ongewenst", is niet strafbaar', aldus de Duitse advocaat Michael Moos. Wel biedt het aangepaste artikel een betere mogelijkheid om het ontkennen van de volkerenmoord door de nazi's te bestraffen. Harde kritiek uitten Duitse congresdeelnemers op de rechterlijke macht (logisch, de wetgevende macht zet toch de toon met zo'n waardeloze anti-racisme wet?). Moos: 'De Duitse justitie heeft bij de aanpak van racistische gewelddaden de schijn op zich geladen dat zij zelf geenszins vrij is van vreemdelingen-vijandig denken. Herhaaldelijk gaven rechters er blijk van begrip te hebben voor verdachten en hun beweegredenen. Zelfs bij overtreding van fundamentele rechten werd justitieel opvallend mild op de brutaliteit van de minderheden gereageerd.' Dr Jutta Limbach, president van het Constitutionele Hof, deelde op het congres de zorg over te milde rechterlijke uitspraken in racisme-zaken. Zij toonde begrip voor het verwijt dat 'justitie aan het rechteroog blind is'. 'Justitie kan die verwijten niet afdoen met het verweer dat het slechts om enkele betreurenswaardige ontsporingen of beoordelingsfouten gaat' (VK120595). Inderdaad, dat verweer is niet mogelijk in het land waar alles gründlich und pünktlich wordt uitgevoerd, behalve de verbetering van een anti-racisme wet vol met mazen. Gisteren, 040296, werd op de ARD/ZDF-teletekst bekend gemaakt dat Amnesty International de Duitse politie beschuldigt van systematische mishandeling van buitenlanders (logisch, op haar beurt zet de rechterlijke macht weer de toon voor het politiële apparaat). Vandaag was het een item in het NOS-journaal en Nova, dus morgen in het ochtendblad. Ben benieuwd naar de kop boven het artikel. Vorig jaar in mei luidde die: 'Duitse politie mishandelt buitenlanders'. In dat artikel was te lezen dat er geen sprake was van losstaande excessen. Juist de systematiek was alarmerend, zei Amnesty-rapporteur Michael Butler toen. Er is nog niets veranderd dus. Ja, toch, vandaag meldde de ARD/ZDF-teletekst dat er in Münster de resultaten bekend zijn gemaakt van een onderzoek naar politiemishandelingen van buitenlanders. De hoofdconclusie van deze gewichtige studie werd met slechts drie woordjes in de teletekst-titel meegegeven: Stress fordert
  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 3

badmode voor bejaarden/294

Het is dus wel duidelijk, dat "onze jongens" er niets van snappen. Laat ze maar bekertjes water uitdelen aan kleine kindjes, om vervolgens in een reklamespotje van het Nederlandse Leger de held uit te hangen.

tekening

Overigens voel ik de sterke behoefte het Kleintje van een illustratie te voorzien. Gaat-ie dus. Lang geleden, toen het feminisme elk terrein van menselijk handelen en denken tot slagveld had verklaard, gingen er geruchten dat dat typisch mannelijk sieraad, de Stropdas, vies zou zijn, macho, want, jawel een Fallus-symbool. En als een terrein van menselijk handelen en denken wel een slagveld was, dan was dat toch zeker De Man... (eindredacteur, loopt deze zin een beetje?) Nu kun je vinden van stropdassen wat je wil, maar ze verklaren als fallussym-bool, betekent dat je de literatuur nooit goed bestudeerd hebt. Lang geleden, nog veel langer geleden dan bovenvermeld feminisme, besloot de mens zijn veilige schuilplaats, de boom, te verlaten om met beide benen op de grond te gaan staan. Glunderend keek Evolu-tie toe, dat hattie 'm toch maar mooi geflikt. Tot de eerste mensen van honger omkwa-men. Shit, daar was niet op gerekend. Maar snel wat bedacht, wat werktui-gen, in dit geval, speren en knotsen, en hup, jongens, op jacht naar biefstuk. Wat wij nu weten, moest die vroege mens nog helemaal zelf ontdekken. Bijvoorbeeld, dat als je een prooidier benadert met de wind in de rug, dat zo'n beest je dan snel ruikt (zeker gezien het ontbreken van be-hoorlijk sani-tair, in die dagen) en er tussen-uit knijpt. En mooi dat-ie harder liep dan jij! Dus moest je zorgen, dat je de wind van voren had. Nu was de organisatie-graad in dat grijze verleden niets vergeleken bij wat wij nu klaarspelen. En zo kon het gebeu-ren, dat een groep mannetjes uit jagen ging, en dat er weer opnieuw eentje tussen zat, die aan de verkeerde kant van de wind ging staan, en zo zorgde dat er alweer friet op het menu kwam te staan in plaats van malse hamlapjes. Maar ziet, daar had de mensch al snel wat op gevonden. Iedere jager moest, voordat men zich op jacht begaf, een stropdas omdoen. Echt waar! En vanaf die tijd ging alles goed. Want nu wist je als jager meteen, dat als je stropdas zó zat, dat je de wind dan van voren had, en dus aan de goede kant zat. Voila!

Pas later, in de 17e eeuw, begonnen regenten weer strop-dassen te dragen. In de tussentijd was het sanitair namelijk nog niet echt wezenlijk verbeterd, dus je wist niet wat je rook. En aangezien het Nederlandse volk toen nogal makkelijk regentenhuizen in de fik placht te steken, was zo'n stropdas reuze handig. Als je als regent namelijk merkte dat er vlak onder je neus iets, een stropdas, aan 't smeulen was, dan wist je dat je als regent maar beter je biezen kon pakken.

(wordt vervolgd)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 1

Tsjakkaa!

In het vorige Kleintje schreven we een zuur kommentaartje op het 'powerbreakfast' dat de bossche gemeenteambtenaren kregen voorgeschoteld op de eerste werkdag van dit jaar. Voor deze gelegenheid had iemand (?) de Emiel-ratelslang-imitatie Hans Borga geregeld die de ambtenaren middels forse peptalk aan de arbeid joeg. Afgelopen week zat er een tot nu toe bij ons onbekend blaadje bij ons in de postbus, waarvoor hartelijke dank. Nummer 1 van de derde jaargang van 'Reflex', het personeelsblad van de gemeente DenBosch. Hierin stond een mooie ingezonden brief van Tom van Schendel, medewerker bij het gemeentelijke Bureau Sociaal Raadslieden, die we jullie niet willen onthouden:
"Op het gevaar af dat er collectief getwijfeld gaat worden aan mijn loyaliteit aan onze organisatie waag ik het er toch maar op. Wat waag ik? Ik waag mij aan een beoordeling van werkdag nr. 1 van 1996. Die dag die begon met een "power breakfast", en eindigde met een "power move". Toen ik buiten het Theater stond dacht ik bij mezelf: ik ben toch niet debiel?! Moet ik dan toch als zodanig benaderd worden op de eerste werkdag in een nieuwe organisatie? De kretologie indachtig leek het of de regie in handen was van Endemol en Veronica samen. Klap eens in de handjes, blij, blij, blij. Nodig een schreeuwlelijk uit met een discodreun en een handjevol holle kreten uit de organisatiepsychologie en de nieuwe organisatie is aaneenge-smeed, zal de gedachte geweest zijn. Jammer, jammer dat er niets orginelers te bedenken viel dan in de valkuil trappen van dit jaren negentig fenomeen van blatende organisatiegoe-roes. wat dacht u van het uitnodigen van één van de nieuwe Brabantse cabaretiers?? Lekker drie kwartier lachen met zijn allen in plaats van een slechte Ratelband kloon met flauwe grappen en ademhalingsoefeningen die kant noch wal raken. Hier is inderdaad een aspect van Human Resources Management op zijn plaats. Goed luisteren naar je organisatie en haar mensen; dan kom je vast op betere plannen en neem je ook de nieuwkomers wat meer serieus dan nu gebeurde. En over mijn loyaliteit? Die is zo groot dat ik het nodig vind om te reageren en te laten weten dat onze organisatie iets beters verdient. Ik wil best meedenken!"

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 0

Wat van traa vergeten is...

Vanuit Ghana is een container kokosnoten onderweg naar Nederland. Achter een dubbele wand zit 650 kilo marihuana verborgen. Bedoeld voor drugshandelaren uit Amsterdam. Het transport is georganiseerd door de Antilliaan H.P. Als officiële bestemming voor de container gebruikt hij een lege BV van een oude zakenrelatie uit Arnhem. De eigenaar van de BV, de fransman M.B., is niet op de hoogte van de ware aard van de lading. De Antilliaan stuurt de afnemers van de container bij de Fransman langs om samen bij de bank het losgeld voor de container te betalen. P. is niet zomaar een tussenpersoon. Hij werkt als informant voor de Drugs Enforcement Agency (DEA). Omdat P. regelmatig met informatie aankomt over dingen die zich afspelen op Nederlands grondgebied, introduceert de DEA de Antilliaan bij de CID- Schiphol. Bij ontmoetingen in het Hilton Hotel op Schiphol tipt de DEA-informant zijn runners over de container kokosnoten uit Ghana. Dan gaat het mis. Door stakingsdreiging in de Rotterdamse haven moet het schip uit Ghana uitwijken naar Antwerpen. De CID-Schiphol besluit de Belgische autoriteiten te informeren over de lading marihuana, zodat de container zo onopvallend mogelijk in beslag genomen kan worden. Omdat de identiteit van de informant bekend dreigt te raken in het criminele milieu verzoekt de CID de Belgen geen verder opsporingsonderzoek in te stellen. De Antilliaan is in paniek en gaat op dezelfde dag langs bij de Fransman. Hij vertelt hem over de drugs en dat de politie ervan weet. Een week later staan de afnemers van de hasj boos bij de Fransman op de stoep. Hij moet mee om de container op te halen. B. weigert dit en doet dezelfde dag nog aangifte van bedreiging en valsheid in geschrifte. Adjudant Buil van de Arnhemse politie belooft het verhaal over de container met drugs door te geven aan de CRI in Den Haag.
Dit verhaal speelt zich af in 1985. Vandaag de dag lijkt deze gang van zaken niet zo onwaarschijnlijk. Een criminele burger- informant die een drugstransport organiseert. Het gebruik van een lege BV als frontstore - zonder medeweten van de eigenaar. Een zending drugs die wordt weggetipt. De vraag is wat er was gebeurd als de container gewoon in Rotterdam gelost zou zijn. Had de lading 'gecontroleerd afgeleverd' moeten worden? Of was het een proefzending om de route uit te proberen? Wie tien jaar geleden opperde dat de DEA in Nederland drugs- transporten organiseerde, werd niet serieus genomen. De Franse zakenman uit dit verhaal had het tij niet mee. Michel Bosio heeft altijd geroepen dat zijn bedrijf begin jaren tachtig is gebruikt voor doorvoer van drugs. Zijn eigenzinnige aanpak en zijn koppige opstelling zorgden dat hij al snel bekend stond als lastpak en querulant. Verschillende onderzoekscommissies kregen de waarheid niet boven tafel. De Tweede Kamer vond het geheimhouden van de identiteit van de informant, de Antilliaan H.P. uiteindelijk belangrijker. Dat de voormalige zakenrelatie van Bosio, de mysterieuze DEA-informant en de organisator van het drugstransport één en dezelfde persoon waren, mocht niet hardop gezegd worden. Na het Rapport van Traa lijkt het tij gekeerd. Paul Rosenmöller, destijds lid van de parlementaire onderzoekscommissie, vindt het een overweging waard de Bosio-zaak te heropenen. "Omdat je met alle wetenschap die je nu hebt over overheid, politie, informanten en drugs meer te weten zou kunnen komen als wij daarover vier jaar geleden wisten." zei het Groen Links Tweede Kamerlid op 29 januari j.l in EO-Tijdsein. Was het kokosnotentransport een voorloper van de Delta-methode? Ook de afwikkeling van de Bosio-zaak vertoont veel overeenkomsten met de IRT-affaire. Verschillende diensten die de verantwoordelijkheid op elkaar afschuiven. Veel politiemensen met geheugenverlies. Een minister van Justitie die door zijn ambtenaren niet goed op de hoogte wordt gehouden. Een Hirsch Ballin die het parlement niet naar behoren inlicht, en met aftreden dreigt. En een Tweede Kamer die, om Van Traa te citeren, van niks weet en niet verder vraagt.

Een kleine inventarisatie van de vragen die zijn blijven liggen. De eerste keer dat het parlement zich over de Zaak Bosio buigt, is bij de bespreking van het verslag van de Commissie voor de Verzoekschriften. Bosio is ontevreden over de manier waarop zijn kredietaanvragen behandeld zijn door het Ministerie van Economische Zaken. En hij denkt dat er niets gebeurd is met zijn aangifte over de container. Bosio kreeg begin jaren tachtig subsidie van Economische Zaken om een exportbedrijf te beginnen in airconditioningapparatuur voor auto's. Hij ontving 650.000 gulden onder voorwaarde dat hij toezicht van de overheid accepteerde. Ex-werknemers verdenken de, inmiddels overleden, regeringscommissaris Gerard Belderbos van praktijken die het daglicht niet verdragen. Het is deze Belderbos die de Antilliaan Herbert Jan Parisius bij het airco-bedrijf introduceerde. Parisius maakte als vertegenwoordiger voor Bosio enkele reizen naar Afrikaanse landen, waaronder Ghana, om daar de markt te verkennen. Omdat het bedrijf niets produceerde werd Bosio in 1983 ontslagen, maar het verlenen van krediet ging door. In totaal verdween er twee miljoen gulden in een bodemloze put. Na tweeëneenhalf jaar onderzoek onder leiding van Hans Dijkstal presenteert de Verzoekschriftencommissie eind 1991 haar bevindingen. Die zijn teleurstellend. De administratie van het ministerie van Economische Zaken vertoont "dusdanige leemten, dat nu niet meer onomstotelijk vaststaat op welke gronden een kredietgarantie is verleend". Met de aangifte van Bosio is volgens de Commissie wél iets gebeurt. De informatie is doorgegeven aan de Centrale Recherche Informatiedienst, en "de aan de CRI verstrekte inlichtingen hebben geleid tot inbeslagneming van een partij verdovende middelen door Belgische politie-ambtenaren, maar niet tot een vervolging door de Belgische justitiële autoriteiten". Dit klopt niet. Peter Lankhorst van Groen Links ontdekt via vragen in het Belgische Parlement dat de container al inbeslaggenomen is op het moment dat Bosio aangifte deed. Dat gebeurde een week eerder om precies te zijn. De Verzoekschriftencommissie concludeert dat Hirsch Ballin de Kamer "niet naar behoren heeft ingelicht". De minister van Justitie is hierover zo kwaad, dat hij intern met aftreden dreigt. In het debat op 30 oktober 1991 geeft hij tekst en uitleg. Hirsch Ballin beweert dat ook hij pas na de vragen in het Belgische parlement te horen had gekregen dat de tip over de container van de DEA-informant afkomstig was. Overigens houdt de minister vol dat er geen enkel verband is tussen Bosio en de inbeslaggenomen container. De Kamer accepteert deze uitleg, maar besluit dat de affaire Bosio nu echt tot op de bodem moet worden uitgezocht. Een parlementaire onderzoekscommissie gaat samen met de Rijksrecherche een fact-finding onderzoek doen "naar de betrokkenheid van de Nederlandse overheid met het bedrijf van Bosio in het algemeen en de relatie Bosio - Container met marihuana - Overheid in het bijzonder". Dit onderzoek vindt plaats onder verantwoordelijkheid van procureur-generaal, mw. W. Sorgdrager, fungerend als directeur politie. Een half jaar later is het rapport klaar. De conclusie luidt wederom: er zijn geen aanwijzingen voor een relatie tussen de drugs in Antwerpen en het bedrijf van Bosio. Het enige verband is dat een voormalige zakenrelatie hem heeft gevraagd zijn BV te gebruiken. Uit het Commissierappport blijkt dat de tip over de container afkomstig was van de DEA-informant en dat de liaison-officier van de DEA hierover nog enkele keren aanvullende informatie heeft doorgegeven. De Rijksrecherche stelt desalniettemin dat "niet gebleken is dat de DEA sturing heeft gegeven aan de wijze waarop deze zaak werd behandeld." De bescherming van de identiteit van deze informant was van doorslaggevend belang voor de afwikkeling van de container-affaire. Hoewel de rol van de informant daardoor niet tot in detail kon worden onderzocht, eindigt het Rapport met een aantal aanbevelingen buiten de directe taakopdracht. De Commissie wil meer informatie over de verhouding tussen de DEA en Nederlandse diensten, en de controle hierop. Verder is de Commissie geïnteresseerd in de positie van informanten en hun mogelijke betrokkenheid bij criminele activiteiten.
Was de commissie toch meer tegengekomen, dan in het eindverslag terug te vinden is? Ja. Dat blijkt uit de processen-verbaal van de Rijksrecherche. Alle stukken van een parlementaire onderzoekscommissie zijn openbaar. Dat wil zeggen, de dikke ordners liggen ter inzage bij het Ministerie van Justitie, op afspraak. Wie de moeite neemt deze informatie door te spitten, doet een aantal verrassende ontdekkingen. Uit de chronologie van de gebeurtenissen is moeiteloos af te leiden dat de voormalige zakenrelatie van Bosio en de DEA- informant één en dezelfde persoon zijn. Herbert Jan Parisius heeft niet alleen de container georganiseerd, maar blijkt tevens op de hoogte van de stappen die de politie onderneemt. De CID-Schiphol doet alle mogelijke moeite om te voorkomen dat de identiteit van hun informant bekend wordt.

Waarom gaat de CID Schiphol zover in het beschermen van deze informant? De verhoudingen tussen de DEA en de CID-Schiphol liggen uiterst gevoelig, zo blijkt uit de verhoren van de Rijksrecherche. De CID-Schiphol benadrukt de onafhankelijkheid van haar functioneren. De DEA had een informant die kwam met zaken waar de Amerikanen 'niet mee uit de voeten kunnen'. Die informant werd voor 'zaken die 'raakvlakken hebben met Nederland' bij de CID-Schiphol geïntroduceerd. Daar kwam hij met het verhaal over de container kokosnoten. De Nederlandse politiemensen verklaren nadrukkelijk dat zij de zaak 'zelfstandig' en 'zonder sturing' hebben geregisseerd.
Uiteindelijk blijkt echter dat de liaison-officier van de DEA ook naderhand nog bijzonderheden over de container heeft doorgegeven. De Amerikaanse Ambassade ontkent in een brief aan de Rijksrecherche deze samenwerking. De betrokkenheid van Special Agent Dale Laverty eindigde volgens zijn superieuren na de eerste kennismaking van de informant met de CID-Schiphol. Maar op de vraag onder wiens verantwoordelijkheid de informant werd gerund was het antwoord: "This informant was handled and directed jointly by DEA and the Rijkspolitie-Schiphol." Door de Amerikanen waar het drugs naar de VS betrof en door de Nederlanders voor wat Nederland en Europa aanging. Gaat het hier in feite om een DEA-actie op Nederlands grondgebied, afgeschermd door een Nederlandse dienst? Wie draagt daarvoor de verantwoordelijkheid? Wat wisten de Nederlandse autoriteiten hier van? De Onderzoekscommissie concludeert op basis van het Rijksrecherche-onderzoek: "De contacten van de CID van de Dienst Luchtvaart RP met de DEA en de Belgische autoriteiten verliepen rechtstreeks. Uit het onderzoek is niet gebleken dat tussen de Dienst Luchtvaart RP en de CRI over deze zaak contact is geweest." Deze conclusie is regelrecht in tegenspraak met wat de betrokken agenten van de CID Schiphol verklaarden tegenover de Rijksrecherche. M.H. Schuckman, CID-coördinator: "In die tijd was er in hoge frequentie contact met diverse personen van de Verdovende Middelen Centrale van de CRI. Het was toen gebruikelijk dat zaken als de onderhavige container aan de CRI werd gemeld. Meestal gebeurde dit mondeling, hetzij telefonisch, hetzij tijdens een bezoek door een van de rechercheurs aan onze afdeling." Ook de chef CID, G.J. Kamp en G. Piening, runner van de informant in kwestie vertellen dat de mensen van de CRI vrijwel dagelijks over de vloer kwamen. Bij de CRI is echter helemaal niets terug te vinden over de Belgische container. Alle medewerkers lijken de zaak te zijn vergeten als de Rijksrecherche er naar vraagt. Gerrit de Gooyer bijvoorbeeld, toenmalig hoofd Verdovende Middelen Centrale, kan zich "totaal niets herinneren van een container met hasj in de haven van Antwerpen". Hij acht het zelfs "hoogst onwaarschijnlijk" dat hij ooit contact heeft gehad met de heer Buil van de politie Arnhem. A.A.C. Kops verklaart over de fax die de politie Arnhem aan de CRI stuurde met het verhaal van Bosio over de container, dat hij aan die zaak geen enkele herinnering heeft: "Het feit dat die fax aan mij was gericht houdt niet automatisch in dat ik die aangelegenheid ook heb behandeld." Het slechte geheugen van politiemensen komt ons sinds de Van Traa-verhoren niet geheel onbekend voor. Maar waarom gaat de Onderzoekscommissie er voetstoots van uit dat de CRI-ambtenaren de waarheid spreken en die van de CID-Schiphol niet? Omdat de verantwoordelijkheid dan bij de CID-Schiphol komt te liggen? Omdat de CRI onverwijld de minister had moeten inlichten? De leden van de Parlementaire Onderzoekscommissie moeten deze verslagen van de Rijksrecherche hebben gelezen. Ook voor andere parlementariërs was deze informatie beschikbaar. Het eindrapport is op zijn minst onvolledig te noemen. Maar de Tweede Kamer is vol lof over de verrichtingen van de Onderzoekscommissie. Geen woord over de discutabele positie van Parisius c.q. de informant. De rol van de DEA komt niet aan de orde. Inhoudelijke vragen worden, voor zover gesteld, niet beantwoord. Aan de vooravond van dit debat onthult Liberation-correspondent Sylvain Ephimenco in NRC-Handelsblad een vertrouwelijke nota van het Ministerie van Justitie. In die nota staat met zoveel woorden dat "de informant inderdaad Parisius is geweest." Het PvdA-Kamerlid Piet Zijlstra is bijzonder ontstemd over het feit dat de naam van de informant over tafel is gegaan. Hij is bang dat politie en justitie daardoor in de toekomst minder open zullen zijn naar de Kamer. Zijlstra tijdens het debat: "Het betekent dat de Kamer minder goed haar werk zal kunnen doen in voorkomende gevallen." Er is meer. Deze geheime nota van de afdeling Staats- en Strafrecht is gedateerd op 16 oktober 1992. Dat betekent dat minister Hirsch Ballin door zijn ambtenaren op de hoogte is gebracht van de rol van Parisius, vier weken vóór de Tweede Kamer besloot tot het instellen van de parlementaire onderzoekscommissie. Heeft de minister de Kamer dan toch 'niet naar behoren ingelicht'? Moest de zoveelste onderzoekscommissie dienen als doofpot? Alle leden van de Commissie hadden de nota in hun bezit, maar niemand maakt melding van deze cruciale informatie. In de nota staat nog een opvallende passage: "Overigens is Parisius kort daarna door de Rijkspolitie niet verder als informant gebruikt omdat hij niet altijd even betrouwbaar bleek te zijn, zo gebruikte hij de politie door als informant te fungeren bij drugstransporten die hij zelf had opgezet." Herbert Jan Parisius reageert vanuit zijn geheim verblijfplaats in de Verenigde Staten aanvankelijk vol ongeloof op het bericht dat zijn naam bekend is geworden in het Bosio-debat. Later zegt hij berustend: "Ik ben er niet slecht uitgekomen, financieel. Ik heb de rol van zondebok op me genomen, door mijn mond te houden." Parisius heeft geen behoefte aan verdere vragen: "Als ik nog wel eens een job heb, is dat van overheidswege. Dus u begrijpt mijn positie. Maar ik zou u dingen kunnen vertellen..."

In de Bosio-zaak zijn veel vragen blijven liggen. Ook in het rapport van Traa blijkt de samenwerking met buitenlandse diensten een ondergeschoven kindje. Met oog op de komende discussies over opsporingsmethoden kan het geen kwaad de bijzondere aanbevelingen van de Commissie-Bosio nog eens te herhalen. De Commissie verzoekt de regering haar nader te informeren omtrent:
"a. de relatie tussen Nederlandse justitiële en politiële instanties en de DEA, de terzake gemaakte afspraken en de wijze waarop hierop toezicht wordt uitgeoefend; b. de positie van informanten, de reikwijdte van hun bescherming, de gevolgen van de mogelijke betrokkenheid bij criminele activiteiten." Mocht het tot een heropening van de Bosio-zaak komen, dan moet ook België niet vergeten worden. Daar werden in juni 1993, een half jaar na de afronding in de Tweede Kamer, vragen gesteld door het Agalev Kamerlid Hugo van Dienderen. Hij vroeg de Belgische minister van Justitie naar de controversiële drugsvangst in 1985 en wilde weten welke Belgische diensten daarbij betrokken waren. Hij vroeg ook van wie de tip afkomstig was, of het klopte dat op verzoek van een Nederlandse dienst is afgezien van verder opsporingsonderzoek. Tot slot wilde van Dienderen horen wat de aanleiding was voor onderlinge conflicten hierover binnen de Belgische politie- en justitiewereld. Het antwoord van de minister liet lang op zich wachten. Het klopt dat er op 28 oktober 1985 beslag werd gelegd op 650 kg. marihuana verstopt in een container kokosnoten. De minister zegt verder: "Gezien het geheim karakter van het nog hangende gerechtelijk onderzoek en de kiesheid van de zaak is het mij niet mogelijk meer informatie te geven over die zaak."

Eveline Lubbers

(Wil je meer over bovenstaande Bosio-affaire weten dan kun je kontakt opnemen met Jansen & Janssen, Postbus 19591, 1001 EN, Amsterdam 020.6123202)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 1

antroposofische juffen en meesters

Of nu de antroposofie er een verwerpelijke rassenleer op na houdt, dat weet ik niet. Dat moet haast wel zeggen sommigen, want de antroposofie is een afscheidingsbeweging van de theosofie en de theosofie heeft het over de superioriteit van het ene ras boven het andere, dus... En dan de vraag of Steiner al antroposoof was voordat hij voorzitter werd van de Duitse afdeling van de theosofische beweging of dat hij het erna pas werd. Conspira, voornaam Ewald (zie Kleintje 293) (toch fijn dat in zijn voornaam het Duitse woord Wald te vinden is) heeft op alles een antwoord en hanteert voor mij een al te dogmatische toon. Hij lijkt een voorstander van de wetenschappelijke waar-heid, ja, ja, de goddelijke wetenschap en de reguliere samenleving valt toch te prefereren boven een school of een beweging die daar los van staat. Ik citeer: "krukkige semi-wetenschappelijke praatjes over het ontstaan van de wereld" en, "de vol-ledig van de reguliere samenleving losstaande antroposofische onderwijs en gezondheidsinstellingen". Wat mij betreft ren ik het liefst hard weg van alles wat hier regulier is, misschien wel in de eerste plaats van de reguliere gezondheidsinstellingen. Ik vind de antroposofen daar echt niet om te laken. Ewald is het verder volkomen oneens met hun wereldbeeld. "Ik geloof niet in het ooit gezonken land Atlantis (...)." Ewald houdt niet van malle praatjes - om het groeiproces van een plant, een zak water volgens hem, te vergelijken met het groeiproces van het menselijk lichaam is toch wel helemaal het toppunt. De antroposofie kent wel goede kanten aldus Conspira want op de antroposofische scholen komen kinderen "in aanraking met waarden en normen die in de reguliere maatschappij onderdrukt worden (...)." Verder is hij het er dan ook nog eens fundamenteel mee oneens dat de kinderen die de antroposofische school bezoeken worden volgestopt met de boeken vol sprookjes en christelijke mythologie. Ewald is zelf christelijk (katholiek) groter gegroeid dus hij kent het klappen van de zweep. Ik weet waar hij het over heeft. Al die zwamverhalen die je in een lokaal moest aanhoren terwijl buiten de zon scheen. Er is zoiets als een leerplichtwet en als kind werd je onmondig verklaard. Je dient gekneed te worden om in deze maatschappij mee te functioneren. Daar komt het op neer. Die antroposofen zijn even hard gebonden aan die leerplichtwet en ook de antroposofische kinderen moeten opgroeien met het geloof dat we onderweg zijn naar iets moois, iets hogers vooral. Ik ben het zeker met Conspira eens dat veel van die antroposofische leer ontzettend pathetisch (gezwollen, overdreven) is. En de kinderziel mag vooral niet beschadigd worden. De juf gaat bijvoorbeeld over een rivier praten en er komt ook een verhaal van Goethe bij te pas en nog veel meer. Dat de kinderen in die rivier niet meer kunnen zwemmen omdat deze vol zit met zware metalen en andere vergiften daar moeten die kinderen niet mee worden lastig gevallen. Zo is dat wel een beetje op een antroposofische school en dat maakt het natuurlijk voor de juf of de meester een stuk gemakkelijker. Conspira heeft het ook nog over de "onderdrukkende psychische terreur waarmee kinderen en/of ouders die met het antroposofische ge-dachtengoed willen breken worden bewerkt." Ik vind dat wel wat veel hoor "onderdrukkende psychische terreur". Ik geloof dat er nergens zoveel gekrakeel is als op een antroposofische school. De antroposofische juffen en meesters zijn een beetje te vergelijken met meneer pastoor die het uiteindelijk toch ook altijd bij het rechte eind had. Dat is hinderlijk, maar terreur is wel een erg groot woord. De antroposofie kent een aantal leerstellingen, alles is gebaseerd op de leer van Steiner. Steiner is ook al weer heel lang dood en er zit veel roest in die beweging. Als je als roomskatholiek niet gelooft in de onbevlekte ontvangenis van de heilige maagd Maria dan ben je geen katholiek meer, dan moet je je maar afsplitsen. Als je als antroposoof niet gelooft in karma en reïncarnatie dan ben je geen antroposoof. Of je dan toch je kinderen naar een antroposofische school moet sturen? Misschien wel als je het aanbod bekijkt. Je doet er verstandig aan om er maar een beetje tussendoor te zeilen en ik weet wel zeker dat je dat op een reguliere school ook moet doen. Ewald zit niet te wachten op het eurithmisch dansen op een verzuurde hei, etc. etc. Hij gelooft ook niet in wonderen "de kern van de zaak is dat je je zo oprecht mogelijk inzet tegen onrecht in deze samenleving of dat nu jezelf of een ander overkomt." Waar blijven de antroposofen met dat verzet, is de vraag.

Onder de kop "en nog even dit..." gooit Conspira alle alternatieve bewegingen op een hoop en hij noemt een aantal boeken. Hij roert even in dat geheel en zegt vervolgens dat hij op een aantal inzichten niet zit te wachten. Hij hoopt op een voortzetting van kritische aandacht voor de nog steeds groeiende invloed van het geloof. "Geloof is eerder op hoop dan op een rationele overtuiging gebaseerd," zegt hij. Geloof en rationele overtuiging sluiten elkaar natuurlijk uit. Als ik een rationele overtuiging heb hoef ik niet meer te geloven. Ewald slaat alles met zijn stok. Indianen, prinses Irene, New Age, antroposofie, alles is verdacht. Hij lijkt mij al te gemakkelijk te twijfelen aan het oprecht zoeken van velen. Gelukkig laat hij nog ruimte over door te stellen dat ook hij de waarheid niet in pacht heeft.

In deze hele discussie over antroposofie liggen een groot aantal knopen. Ik zal trachten er één te ontwarren zonder ergens op te hopen. Zonder wensen en illusies te leven, leert het boeddhisme. Als je geen illusies hebt hoef je ook niet te wanhopen en wat die wensen betreft, die worden alleen in sprookjes vervult.Ik zal mezelf trouwens geen boeddhist noemen hoor. Ik hang geen enkele overtuiging aan maar ik zoek wel naar waarheid. Wat is waarheid? Waarheid is de samenhang der dingen, dat lijkt mij een heel houdbare definitie. Nu is ieders privéwaarheid de samenhang der dingen. Als je een kapitalist bent zie je de de samenhang der dingen vooral in "the survival of the fittest". Alles wat zwak is moet dus afsterven en zal worden verzwolgen. Als je aan de sterke kant staat is de samenhang je ingeblazen door Darwin, heel welkom. De zaak is volstrekt duidelijk. Als je gelooft in karma en je hebt ook nog eens een vette bankrekening en een goede baan dan kan die leer ook een kapstok zijn om door te lopen daar waar mensen in de marge van de samenleving geplaatst zijn. Ze zullen iets fout hebben gedaan in een vorig leven misschien, redeneer je dan. Voor iemand die de marxistische leer aanhangt ligt er een duidelijk verband tussen het milieu waarin iemand is grootgebracht en zijn/haar latere maatschappelijke status. Marx zag nog wel meer verbanden. Bijvoorbeeld het verband tussen kapitalisme, werkloosheid en crisis.

Zou er een waarheid bestaan - en die waarheid lijkt mij de enige juiste - waarin iedereen en alles ten volle tot bloei kan komen, het leven ten volle te leven? Volgens mij wel en naar die waarheid te zoeken lijkt mij de meest zinvolle levenshouding. Misschien wat overbodig om op te merken, maar omdat we nu eenmaal in een kapitalistische samenleving zitten wil ik het toch kwijt, vind ik van de vele leerstellingen die er zijn, kapitalisme een van de meest minderwaardige; heel ver van de waarheid verwijderd. Eigenlijk is het kapitalisme nauwelijks een leerstelling of het is de leerstelling van een slangenkuil. Een leerstelling die voor alles wat leeft - en uiteindelijk voor de kapitalisten ook (ook al vieren ze nu feest), een hel op aarde creëert. Lucht, bodem, water, dieren en mensen alles is binnen die leerstelling tot economisch goed verklaard. Het moet winst opleveren. Uiteindelijk zal alles verlies zijn. Dat kapitalisme dat nu de gehele aarde tot markt (alles is ding geworden, de mensen ook) heeft verklaard is ziek, dom, meedogenloos en arrogant. Helaas, we zitten er mee maar als je voor het leven kiest dan verzet je je tegen dat kapitalisme, verzet je je tot je laatste snik, omdat als je dat niet doet je niet hebt geleefd. Omdat je dan berust in slavernij en uitbuiting. Deze strijd maakt zeer zeker deel uit van wat ik als de waarheid zie.

Nu iets over de rassenleer, waarbij het ene ras superieur wordt geacht boven het andere, van de antroposofen. Ik denk niet dat de antroposofen kwade bedoelingen hebben. Als het gehele westerse denken is doortrokken van een superioriteitsgedachte waarom zou dat dan bij de antroposofen ontbreken? Die superioriteitsgedachte speelt via de technologie een grote rol. Het westen met de USA aan de top voelt misschien wel de hete adem van aziatische landen in de nek blazen maar toch, het westen staat nog boven aan. Antroposofen hebben het dikwijls over het karakter van iets of een persoon. Ik voor mij heb nagedacht over het karakter van het westerse denken. Waar dit op is gebaseerd. Ik kwam tot de volgende conclusie: Het is gebaseerd op angst en (zelf)haat, discriminatie en daarmee op exploitatie - gebaseerd op het idee dat tijd en ruimte grootheden zijn die overwonnen dienen te worden. En verder komt er hypocrisie en manipulatie bij kijken. Het westen gebaseerd op deze gedachte is er niet alleen in geslaagd om daarmee vrijwel de hele pla-neet te kolonialiseren maar het heeft ook intern de eigen bevolkingen gekolonialiseerd. "We leven in een techno-fascistische samenle-ving" zij iemand ooit. Inderdaad er is hier maar één weg gela-ten. Meedoen of ten onder gaan. Het westen dat met de joods/christelijke godsdienst in het vaandel de wereld "ontdekte" had al in een dieper verleden begrepen dat als je wilt heersen je je eigen gedachtengoed als superieur moet verklaren en al het andere dat je tegenkomt moet vernietigen en vervangen door je eigen leerstellingen. Met de bijbel in de hand werd apartheid gerechtvaardigd. "We zullen de natuur overwinnen en naar onze hand zetten" zegt het idee van superioriteit ook. De antroposofie laat toch op vele fronten zien dat daarvan afstand genomen is.

Meer en meer dringt het besef door dat we volledig op de verkeerde weg zitten. Er blijven heel wat optimisten over die iedere vorm van fundamentele kritiek verwerpen. "Ach, joh, we worden toch steeds ouder" is het verweer wanneer je iets zegt over de vele vormen van vervuiling waar wij aan bloot staan. Of "De arbeiders hebben het toch beter dan ooit" en "Wat zit je toch te zeuren dat dierproeven heel verkeerd zijn. Een kat eet een muis en een mens eet een kat". (Dat mag niet van de dierenbescherming maar waarom mogen varkens wel gegeten worden?) Wat klinkt dat allemaal weer dom en arrogant. Zum kotzen. Er zijn er ook veel, de meerderheid, die zich geheel en al aan de vermaaksindustrie heeft overgeleverd. Een vermaaksindustrie die voortdurend inspeelt op de lagere instincten en je verder zo manipuleert dat je je alleen maar bezig houdt met schijnproblemen en je verder in de ban houdt door je allerlei valse beloften voor ogen te spiegelen. Een andere groep gaat een geloof aanhangen - iets van daarboven - omdat de problemen hen boven het hoofd is gegroeid. Een hogere macht moet uitkomst brengen.
Je kunt proberen zo zorgvuldig mogelijk te leven maar als je niet iets meer doet dan zal dat eilandje waarop je je waarheid hebt gevonden uiteindelijk toch worden overspoelt door zure regen en gif.
Ik ben het zeer zeker met Conspira eens dat die antroposofie over het geheel genomen niet meer vormt dan een eilandje, een eilandje voor een aantal mensen die iets zorgvuldiger omgaan met de planeet dan vele anderen maar dat het toch voor het geheel, weinig betekent.

Ik ben bang dat we zeer sombere tijden tegemoet gaan en het is verstandiger daar heel helder naar te kijken dan op de een of andere wijze je ogen te sluiten. We hebben de taak om vele ideeën die deze eeuw en het eind van de vorige eeuw zijn ontstaan zonder vooroordelen te bekijken. De "beste" waarheid, daar gaat het om.

Wacht op antwoord, Vincent

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 1

oude koeien

Onder de kop 'geniepige vorm van geld verdienen' wordt in het Brabants Dagblad van 13 januari met grote prudentie één van de mijn inziens zwaarste criminele praktijken in Nederland onder het schijnwerperlicht van de openbaarheid gelegd. De trage overboeking van onze betalingen tussen de banken en het girosysteem wordt eindelijk besproken. De vereniging Consumenten & Geldzaken van ondernemersorganisatie MKB Nederland, vindt het weliswaar uiterst kwalijk dat er circa 1300 miljoen gulden per jaar door de banken wordt "verdiend" aan het vermogen van de burgers, maar beschouwt dit eigenlijk nog als "een legale vorm van verduistering die niet via de rechter is aan te pakken". Ik vind deze vorm van kwalijk geld verdienen niks minder dan diefstal op zeer grote schaal. Iets waartegen ik al 15 jaar protesteer, en waarover dan eindelijk eens iets in de media wordt gezegd. Ik ben het niet eens met de woordvoerders dat hieraan niets te doen zou zijn. Dr. Duisenberg van de Nederlandsche Bank NV pleitte enkele jaren geleden, bij de introductie van de eerste elekronische betaalpas in Woerden, ook al voor 'tarifering' van de werkelijke kosten van het betalingsverkeer, zodat 'n eind gemaakt zou worden aan deze oogluikend gedoogde, maar feitelijk onwettige manier van kostendekking, waarmee onder andere de 'gratis' bankafschriften werden gefinancierd. Die tarifering kwam er wel, maar de manipulatie van de geldstromen verdween evenwel niet. Niemand kan mij wijs maken dat het vruchtgebruik van particulier vermogen onder welke omstandigheid dan ook ingepikt kan worden door derden; en dan ook nog zonder strafrechtelijke consequenties. De Nederlandse bank NV is daarom ook partij in deze mijns inziens onwettige praktijk van rentediefstal, die heel eenvoudig beëindigd kan worden, wanneer in het parlement een wet wordt aangenomen om een strikte beperking van de transporttijd van geld via het bank-girosysteem af te dwingen. Grote bedrijven hebben meestal een treasurer in dienst, die de bankier nauwlettend op de vingers kijkt bij diens onophoudelijk manipuleren van de valutadagen en van de effectieve tijd die het transport van geld vergt.
Toch is de diefstal van die 1300 miljoen gulden aan rente nog niet eens mijn grootste bezwaar, hoewel ik een dergelijk illegaal handelen van de banken a priori afwijs, maar het feit dat het eigen vermogen van ondernemers economisch wordt doodgemaakt, waardoor enerzijds een ondernemer zijn eigen geld voor debiteurenfinanciering moet teruglenen bij de bank die hem beduvelt, en anderzijds de werkgelegenheid van honderdduizenden mensen tenietgedaan wordt, omdat de bankiers circa 16 miljard gulden aan ondernemingsvermogen aan de werkgelegenheid onttrekken. de sociale lasten voor werkgevers en werknemers worden daardoor ook nog eens onnodig opgeschroefd; en de overheid wordt onnodig gedwongen te bezuinigen op allerlei sociale voorzieningen. Daarnaast kost een dergelijk handelen minstens vijftig miljard gulden aan productie die wegvalt door het wegmanipuleren van het eigen vermogen van de ondernemers (geldmassa maal omzetsnelheid). Een eigen proef met het betalingsverkeer heb ik jaren geleden ook al gedaan, waarbij de overboekingsvertraging zelfs opliep tot drie weken. Wanneer de plaatselijke en landelijke overheid, sociale partners en maatschappelijke instellingen zich werkelijk druk maken over de werkgelegenheid, dan zou een nadere bestudering van de geldstromen, onder andere via de banken, prioriteit nummer één moeten zijn. Want de werkgelegenheid en werkloosheid loskoppelen van het betalingsverkeer is net zo verwerpelijk als de vastgestelde ontvreemding van het vruchtgebruik van particulier vermogen door de banken.

Rob Brockhus (Huizen)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 1

Wat een grote onzin

Wat een onzin! Ik kon bijna niet geloven dat ik het Kleintje las. Ik lees het Kleintje nu bijna negen jaar, maar heb nog nooit eerder zoiets gelezen. Ik ben erg lui en schrijf liever niet, maar dit kon ik niet laten passeren. Ik praat over de antroposofie. Eigenlijk meer over de onzin daaromheen en zeker over wat die ene Erna erover schrijft in het Kleintje van 15 december 1995.

Ik ga het niet over die mambo jambo van de antroposo-fie hebben - wat Erna schrijft is voor ieder gezond verstand duide-lijk genoeg - maar over andere dingen; bijvoorbeeld over racisme. Erna schrijft over het verschil tussen mensen. So what? Wat heeft dat te maken met racisme, vraag je je af. Na een heel lang verhaal over kinderboekjes en hoe onschuldig zij was, gaat Erna verder over het verschil tussen mensen en rassen. En daar gaat het nu om: er is een groot verschil tussen mensen en ook een groot verschil tussen blanken en zwarten. Bijvoor-beeld: zwarten zijn donker en blanken zijn blank. Dit is geen racisme, het is een feit. Maar pas op. Op het moment dat je aan zwarten (in het algemeen of als ras) een of andere algemene eigenschap toekent, zoals 'ze zijn heel warm' of 'ze zijn heel goed in sport' of 'ze doen het allemaal anders' - zoge-naamd onschuldige uitspraken - dan begin je met racisme. We hebben allemaal eerder verhalen gehoord als: 'Arabieren zijn hard', 'Chinezen kunnen hard werken', 'joden zijn rijk, want ze zijn goed met geld'. Kortom: 'zij zijn anders dan wij'. En dit 'zij zijn anders dan wij', is racisme. Lees opnieuw Erna's woorden en let op hoe zij dit 'zij zijn anders dan wij' mis-bruikt. Het zijn altijd intellectuelen geweest, die de weg vrijmaakten voor de hoge pieten. Het oude produkt ligt in een nieuwe verpakking opnieuw in de markt. Lees wat Erna zegt: "Het constateren dat iemand anders is dan jij, is geen discri-mina-tie". De belangrijkste vraag is wat je daarmee bedoelt. Be-doel je dat iemand dikker of dunner is dan een ander? Verge-lijk je jezelf met de bakker om de hoek? Dat bedoelt Erna niet. Ze heeft het meteen over rassenverschillen. Wat heeft de constatering dat iemand anders is dan jij te maken met rassen-verschillen? Als je het verschil tussen individuele mensen benoemt in termen van algemene rassenverschillen veroorzaak je verwarring en maak je misbruik van de verschillen die er tussen mensen zijn. Misschien is Erna zich daarvan niet bewust (dat kan ook).In het Kleintje van 15 december is het echt oorlog en het ware verhaal komt boven. Eerst wordt een harde aanval ingezet op het communisme en het socia-lisme en wordt seksueel misbruik en mishandeling van vrouwen en kinderen erbij gesleept. Waarom? Ik weet het niet. Dat heeft eigenlijk niets te maken met de antroposofie. De enige reden die ik kan bedenken is hoe dan ook de vorige schrijver kapot te willen schrijven. De gedachte aan Salman Rushdie komt bij je op: het maakt niet uit wat hij heeft geschreven; eerst maken we hem zwart. Het is een oude tactiek van alle religies: een mengsel van harde woorden, bedreigingen en ook een beetje liefde, en dan bom bom: we hebben nog een keer gewonnen. Het maakt niet uit wat iemand heeft gezegd. Bewijzen zijn niet belangrijk. Feiten? Wie heeft feiten nodig? Je moet winnen en dat alleen telt. Je mag gebruiken wat je wil. Je mag liegen en een hoop dingen voor het gemak maar even vergeten. Stammenoorlog verandert in racisme en als bewijs worden Rwanda, Joegoslavië en Nigeria aangehaald. Niet: Frankrijk, België, Duitsland en de Shell.

Je leent een paar dingen van de hindoe-religie en dan moet ik denken dat alles wat uit India komt goed en vredelievend is en uitgaat van de gelijkheid van mensen. Daarbij vergeet je helemaal dat in geen andere religie zoveel discriminatie is, als in het hindoeïsme. Het kastensysteem laat je buiten beschouwing.

Waar Erna eigenlijk mee bezig is en waar zij over praat, is mij een raadsel. Ze schrijft in haar artikel dat de wetenschap heel belangrijk is voor de antroposofie en heeft het vervol-gens over een mysterieuze en onbegrijpelijke methode van genezing met behulp van geheime krachten. In een gewone reli-gie noemen ze dat een mirakel.

Wat moet ik denken van een religie die naar mijn mening gebaseerd is op een verschil in waarde van diverse rassen? En wat moet ik denken als een petitie tegen de uitzetting van twee Iraniërs door antroposofen ondertekend wordt? Is het ondertekenen van een petitie genoeg om te bewijzen dat in de antroposofie geen sprake is van racisme? Ik weet één ding zeker: jouw liefde en hulp hebben heel veel mensen niet nodig. Dat geldt zeker voor niet-blanke (lees maar zwarte) mensen. Een inhoudelijke bijdrage, o.k. Maar dan zal eerst duidelijk moeten zijn waar we het over moeten hebben.Op één punt ben ik het met jou eens. Verspil je energie en tijd niet aan deze onzin. En een persoonlijk advies: get life lady.

Farzad

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 0

Flexibele banen leugens

B&W van DenBosch moest voor de tweede keer in de afgelopen maanden haar raads-voorstel intrekken om de uitkeringsdatum te veranderen. Tijdens de raadsvergadering van 1 februari jongstleden betreffende de invoering van de nieuwe Algemene Bijstandswet bleek dat een meerderheid van raadsfrakties tegen dit onredelijke B&W-voorstel was. Wethouder Goedhart, hij komt in meer stukjes in dit Kleintje ter sprake, bleek op een simpele vraag van VVD-raadslid Onno Hoes geen antwoord te weten. E
  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 1

Het Bossche sufferdje: saai en kleurloos

Het Brabants dagblad (BD) glijdt steeds meer af naar een gezelligheidskrant. Er bestond in de jaren vijftig voor het BD geen kwetsender kritiek dan de krant te beschuldigen met "het Bossche sufferdje". Die kwalificatie heeft de krant jaren achter zich aangesleept.
Waar liggen momenteel de zwakheden van de Bossche krant?- Het BD bedient haar lezers slecht. Jarenlang hebben de abonnees in de buitengebieden gezeurd om Bosch' nieuws. Door een weinig flexibele organisatie en wat technisch onhaalbaar leek, kon de krant daar niet in voorzien. Pas eind vorig jaar is met een extra pagina 'stad en streek' die wens bevredigd.- Lezers verwachten nieuws. Daarin schiet het BD ronduit tekort. Het BD-nieuws is vaak een dag oud. Een scherpe vergelijking met de landelijke dagbladen, zoals de Volkskrant, leert, dat de berichten van de Volkskrant, die het BD een dag later brengt, toenemen. Het BD hinkt op drie poten, zij wil een lokale, regionale en tegelijk landelijke krant zijn. Door haar beperkt volume is het een aftreksel van wat diezelfde professionele landelijke kranten brengen.
- Lezers verwachten nieuws. En wat brengt hun krant? Nog meer columns. Aan het onafzienbare rijtje van columnisten en schrijvende analisten zijn er onlangs weer twee toegevoegd. Hoofdredacteur Tonny van der Meulen, die na zijn snoepreisjes de krant mag volschrijven met vakantieverhalen, is afkomstig van De TIJD. Van der Meulen moest de krant professionaliseren. Blijkbaar kan hij de tijd niet bijhouden. Van der Meulen negeert elke wens van de lezer, die de schaarse pagina's van de krant steeds meer gevuld ziet met saaie en nietszeggende columns. Cultureel en sociaal/maatschappelijk getinte nieuws-onderwerpen, zaken over geloof en samenleving, ontbreken in de vanuit Den Bosch gestuurde kranten van de Brabant Pers. Er is geen ruimte voor, of de ruimte wordt verkeerd benut. De katernen die het gebrek aan cultuur en vrije tijd moesten opvangen zijn commerciële kijkblaadjes geworden. De Brabant Pers kleurt haar kolommen in TROS-roze in plaats van VPRO-paars. Daarmee evenaart het BD het slappe NOS-journaal, dat alleen wat koppen brengt. De kijkers wordt in een weinig flitsende presentatie het nieuws voorgeschoteld, dat ze evengoed in de NRC hadden kunnen lezen. Eenzelfde schaarse opmaak en achterhaalde inhoud vertoont ook het BD. Het dagelijks journaal op de buis en in de bus, waar iedereen aan verslaafd is, omdat ze niets beters hebben of kunnen betalen. Het BD is er voor een doorsnee huishouden, dat zich het abonnement op een landelijk dagblad niet kan permitteren, maar het Bossche nieuws niet wil missen.
Zo erg is het in Den Bosch gesteld als er geen keuze meer overblijft in het toch al eentonig beheerste medialand.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 3

De stad verkwanseld aan Groenenwoud

De Vughtse projectontwikkelaar Groenewoud verkeert in een stijgende reputatie. Niet alleen zijn imperium, ook zijn naam als louche makelaar neemt met de dag toe. Niets en niemand ontziend worden panden aangekocht, voormalige eigenaars op straat gezet en huurders de nek omgedraaid. Zelfs Groenewoud goed gezinde argeloze burger zijn hun leven niet zeker. Of het nu gaat om Groenewoud Senior, de junioren Geoffrey en Jeroen, of aanverwante makelaars die door scheidingen en hertrouw aan de stamboom zijn toegevoegd, allen opererend onder de naam Groenewoud hebben zich de praktijken van de 'augurkenkoning' Bill Groenewoud eigen gemaakt.

Den Bosch valt letterlijk en figuurlijk onder de nieuwe alom heersende projectontwikkelaar. Opstaan is niet meer mogelijk, want eenmaal gevallen in de grote klauwen van Groenewoud wordt kleinschalig zaken doen onmogelijk gemaakt. Behalve om mensen gaat het ook om historisch erfgoed. Wat dàt betekent is Groenewoud en consorten onbekend. Onder de slopershamers van de vaak op zaterdag klussende bouwvakkers is niets meer veilig.Buiten werkuren verwisselen heel wat Bossche relicten van de ene locatie naar de andere. Ornamenten, houten plafonds, lambrizeringen en volledige winkelinterieurs gaan op de meest gekke plaatsen een nieuw leven leiden.
Voorlopig zullen we de lijst met eclatante Groenewoud-succes-sen beginnen: mevrouw X, wonend in Helvoirt aan de rijksweg naar Tilburg, op de kruising met de Molenstraat, schuin tegenover hotel De Zwarte Leeuw, viel argeloos in de armen van makelaar Peter van Amelsfoort, getrouwd met de dochter van Bill Groenewoud, beloofde de Helvoirtse gouden bergen onder de geruststellende mededeling dat zij mocht blijven zitten waar ze zat. In haar huis gelegen op enige hectaren grond werden de zoete broodjes gebakken. Of mevrouw even wilde tekenen opdat schriftelijk vast stond tegen welke prijs haar huis aan makelaar zou toekomen. Nog geen maand na de verkoopovereenkomst werd mevrouw X op straat gezet, haar huis en enige hectaren grond armer. Erger nog: haar oude dag kon zij wel vergeten. Zodra mevrouw X in een aanleunwoning was geplaatst, werd een vlaggestok voor de witte villa geplant, de rood/witte Groenewoudwimpel gehesen, als teken dat aan de stamboom een nieuwe loot was toegevoegd.
Dergelijke vlaggen markeren meerdere panden in het villadom Vught. Langs de Helvoirtseweg op de hoek van de J. F. Kennedylaan en aan de overzijde dijt het Groenewoud-onroerend-goed verder uit.

In den Bosch is de situatie nog rampzaliger aangezien het in de historische binnenstad om waardevolle panden gaat, die stuk voor stuk aan de commercie worden opgeofferd. Geen gemeen-teambtenaar die de kans krijgt aan die praktijken een halt toe te roepen. Knillis-raadslid Paul Masselink kijkt nog immer uit naar beantwoording van zijn vragen die hij in november 1995 over de sloop van de hoek St. Janssingel/St.Jansstraat en Schapenmarkt 35-39 heeft gesteld. In beide gevallen ging het om stadspoorten, waarvan die aan de St. Janssingel nagenoeg door brand is vernield. Dat gaf de gemeente carte blanche om Van Tartwijk de bouw van een vier etage hoog appartementenge-bouw te gunnen. Op de hoek Snellestraat/Schapenmarkt zijn door sloopactiviteiten van Groenewoud de muren van de Antwerpse poort zichtbaar geworden. De niets ontziende hamers hebben intussen ook deze relicten verminkt.

Met zijn onbenul voor authentieke bouwelementen staat Groenewoud uitsluitend het creëren van vierkante meters verkoopruim-te voor ogen. Een antieke tegelvloer of een houten sta-in-de-weg leveren hem niet de hoogste huurprijs op.In Kruisstraat 12-14, het voormalige schildersbedrijf van Lelyveld, timmerden op een vrije zaterdagmorgen enkele bouwvakkers een vloertje uit de eerste verdieping. De mannen van de archeologische dienst konden amper het transport tegenhou-den van een houten zestiende eeuwse plafond dat als stukjes van een legpuzzle op de binnenplaats in de regen lag te rot-ten, wachtend op bestemming naar een vuilstortplaats. Groene-woud houdt zich meestal van de domme, ontwijkt de vergunningen door het karwei nog voor de gemeentelijke toestemming te klaren en als het om iets van waarde gaat, dan is het op tijd 'veilig gesteld'. Het interieur van de comestibles en bonbonzaak van Elderen aan de Schapenmarkt is geplaatst in Groenewouds toekomstig eetcafe in de Korte Putstraat 5. Door een handige beunhaas zijn de witte winkelschappen met een bruin beitslaagje onherkenbaar geworden.

De keel gesnoerd
De nieuwe ondernemers, die zich vestigden in recent aan Groenewoud toegekomen panden raken in geldnood door de extravagan-te huurprijzen. De gevestigde winkeliers die hun huurpand zagen overgaan naar Groenewoud, wordt de keel gesnoerd met onwaarschijnlijke hoge bedragen aan huur. Panden gaan voor één à twee miljoen over. Reden voor Groenewoud om de lopende huurprijzen op te trekken naar een niveau dat met die verkoopsom in verhouding staat. Dat is door een particuliere ondernemer niet op te brengen.
Globaal 25 vierkante meter moet jaarlijks tussen de 60.000 en 100.000 gulden opleveren. Voor een trapgat dat een winkelier als compensatie voor een door Groenewoud ingepikt magazijn mocht gebruiken, wordt jaarlijks zesduizend gulden huur neer-geteld!
De archeologische of bouwhistorische dienst hebben vaak het nakijken. In tegenzin van de Ondernemersvereniging Hartje Den Bosch, die waakt over goed ondernemersschap, gemeentelijke gezag ten spijt, Centrum Management so what?, initiatieven voor behoud van het stedelijk schoon van heemkundekringen of de raadsgroepering Knillis, allen staan machteloos. De makelaar van de jaren negentig lapt de wetjes aan zijn laars.Als het hartje van den Bosch is uitgekleed ligt Groenewoud te stinken van zijn geld.

Wij roepen een ieder op om vergelijkbare zaken aan de grote klok te hangen! Stuur je kennis op naar Kleintje Muurkrant, Postbus 703, 5201 AS, DenBosch.Of E-mail naar

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 8

absurde wereldvreemdheid

De politieke discussie rondom de Nieuwe Algemene Bijstand Wet had veel weg van de meningsvorming en besluitvorming binnen het Vaticaan. Terwijl men zich in Vaticaanse kringen bezorgd buigt over de sexualiteit en de sexuele moraal, grijpt in veel landen AIDS om zich heen. Ondertussen leeft men in orthodox katholieke kringen nog zo ongeveer in het geloofstijdperk van ruggemergtering door veelvuldig masturberen (alleen bij jongens, overigens); sex is alleen toegestaan, -binnen het huwelijk, uiteraard-, voor de voortplanting en absoluut niet for fun; terwijl het enige voorbehoedsmiddel dat de afgelopen twee millennia het KEMA-keurmerk van de RK-kerk wist te verwerven de periodieke onthouding is. Verder houdt men zich daar druk bezig met zaken als het redden van de ongewenste vrucht; het bestrijden van voorlichtingscampagnes voor het gebruik van condooms (ook niet als preventie tegen AIDS).Tja, dit soort gedachten en beslissingen hebben een hoog cloudcuckooland gehalte. De besluiten en archaïsche opvattin-gen van de paus worden hier dan ook gelukkig door zowat iedereen nonchalant terzijde gelegd.Angstwekkender wordt het als onze eigen demokraties gekozen volksvertegenwoordigers/sters ook frequent hun eigen politieke variant van cloudcuckooland bezoeken. Een recent staaltje van absurde wereldvreemdheid en klassieke orthodoxie met een zeer hoog Vaticaangehalte was donderdag 31 januari jongstleden. in de Bossche gemeenteraad te beluisteren tijdens de behandeling van de Nieuwe Algemene Bijstand Wet. Hun geloofsstellingen kwamen neer op: bijstand is tegen-natuurlijk, periodieke onthouding van uitkering, prikkels om uit de bijstand te komen, werk, werk, werk, controle, controle, controle, additionele arbeidsplaatsen, melkertbanen, versnelde uitstroming.Zoals het Vaticaan omgaat met sex en moraal ging de gemeenteraad (op GrLinks na) om met werk en uitkeringen.Het Vaticaan heeft in dit land geen wijdvertakt machtsapparaat meer om hun opvattingen door te drukken. Anders ligt dit met de politiek, hun waanzinnige opvattingen zullen worden uitge-voerd door een loyaal ambtenarenapparaat. Waar waanzin recht wordt, help maar een ding: verzet.

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 3

Laagvliegen in Canada

Het Ministerie van Defensie is niet van plan af te zien van het Nederlandse aandeel in laagvliegoefeningen boven de leef-gebieden van de Innu-indianen in Canada. De Innu voeren al jaren en campagne tegen deze vliegoefeningen, die het natuurlijk leefmilieu kapotmaken. Op 31 maart en 31 december dit jaar lopen respectievelijk het Multinational Memorandum of Understanding (MMOU-verdrag) en het bilaterale verdrag met Canada af. De Canadezen hebben op 1 mei 1995 al vast besloten het aantal vluchten te verhogen van 7.000 naar 18.000, het vluchtgebied uit te breiden en extra bombardementsgebieden in te richten. De minimale vlieghoogte in Nederland is 75 meter, maar in Canada 30 meter! Tegen dat alles heeft Nederland geen bezwaar.
De nieuwe uitbreiding is gebaseerd op de Milieu-Effekt-Rapportage (MER) van een Canadees panel, dat aanvankelijk stelde dat er weinig duidelijkheid was over de bescherming van het milieu en de rechtspositie van de Innu. Hun aanbeveling was: Het oprichten van een instituut dat het aantal vluchten en de gevolgen daarvan voor het milieu in de gaten houdt. De Innu zelf waren niet tegen zo'n instituut, en hebben voorstellen gedaan tot o.a. overleg tussen hun eigen milieuspecialisten en die van de Canadese ministeries van Defensie en van Indiaanse Zaken. Deze voorstellen zijn volledig genegeerd. Omdat verder de procedurevoorstellen van de Innu ten aanzien van de hoor-zittingen ook werden genegeerd, zijn ze overgegaan tot het boycotten van de hoorzitting. Het panel beweert vervolgens dat alle door de Innu aangeboden brieven en dokumenten zijn meege-wogen in hun beoordeling. Maar datzelfde panel heeft zich uitgesproken over de Canadese belangen met betrekking tot de (31%) werkgelegenheid en de economische belangen: 128,3 mil-joen Canadese dollars voor de provincie Labrador en 100 mil-joen Canadese dollars aan buitenlandse valuta voor de staat Canada. De weinig verrassende conclusie van het MER-panel luidt dan ook: "Aan het panel is geen informatie verschaft die zou wijzen op beduidend nadelige gevolgen voor het milieu (...) Er is weinig bewijs voor de stelling dat flora en fauna op enige wijze zware schade zouden leiden. Het panel geeft daarom de aanbeveling het (laagvlieg)projekt goed te keuren."
De Innu vragen nu Nederland en alle andere Europese regeringen de volgende 5 punten als voorwaarden op te nemen in de overeenkomst betreffende de verlenging van het MMOU met Canada wan-neer deze op 31 maart verloopt:
1. Het instituut moet een regulerend bureau zijn met besluitvormende macht. Een regulerend instituut is noodzakelijk omdat het uitvoeren van uiterst belangrijke milieu effektrapportages en het nemen van besluiten niet de taak van DND (het Canadese ministerie van Defensie -red) moet zijn, aangezien DND een schaamteloze voorstander is en een vanzelfsprekende verkoopagent van een groeiend aantal laagvliegoefeningen. DND zou een adviesfunctie moeten hebben ten aanzien van dit instituut.
2. De filosofie van 'eens kijken wat er gebeurt' staat haaks op de bescherming van het milieu en ontkent de rechten en de veiligheid van de Innu.
3. De Innu moeten en belangrijke rol in het instituut krijgen. Dit omdat de Innu het meest betrokken zijn bij de gevolgen van de laagvliegoefeningen. Zij lijden onder de effekten, terwijl de winst ergens anders naar toe gaat. Het moet ook, omdat zij inheemse en verdragsrechten hebben, zoals erkend onder sectie 35 van de Canadese grondwet. Deze rechten zijn erkend als essentiële rechten door het Hoge Gerechtshof in Canada in een serie zaken beginnend bij de zogeheten Sparrow Case. Daarom moet het genoemde instituut zo gestruktureerd zijn dat beslui-ten een meerderheid van alle leden vereisen plus een meerder-heid van de inheemse leden.
4. De laagvliegoefeningen moeten beperkt blijven tot de huidi-ge aantallen in de huidige zones, zonder lange-termijnverlenging van het MMOU en zonder toevoeging van nieuwe landen aan het MMOU totdat het genoemde instituut haar onderzoek afrondt.
5. In geval dat het instituut besluit dat de huidige of verhoogde aantallen laagvliegoefeningen vanuit milieu oogpunt toelaatbaar zijn, mag het bestaande MMOU alleen in jaarlijkse termijnen worden verlengd. Daarbij moet het aantal laagvliegvluchten dat op dit moment in de oefengebieden plaatsvindt, hetzelfde blijven. Deze situatie moet blijven gelden totdat de toekomst van het laagvliegprogramma - inklusief de mogelijk-heid van deelname van extra landen - is vastgesteld in een omvattend verdrag of sub-verdrag tussen Canada en de Innu Nation.

Innu-aktievoerders die vanuit Canada Nederland bezochten tijdens een Europese tour voor aandacht voor hun zaak zeiden onder andere: "Nu zeggen ze nog: er zijn geen bewijzen dat laagvliegen van invloed is op het wild. Maar wij zien de dode dieren, de dode watervogels om ons heen. Ik heb de straalja-gers boven onze tenten gezien. Onze tenten zijn niet geluids-dicht! Jullie zouden versteld staan van het lawaai. Het is net alsof je in een rustige bibliotheek of zoiets zit en dan plotseling is er naast je een bomexplosie. Het laagvliegen heeft psychische gevolgen, met name voor de kinderen. Die moeten de hele tijd huilen. Toen ik opgroeide, werd ik nergens door verstoord. Wij willen leven zoals we altijd geleefd hebben, in rust; we willen onze manier van leven herstellen die door missionaris-sen en regeringen kapot is gemaakt", aldus George Rich uit Utshimassits.
Bart Penashue uit Sheshatshit: "In '86 gingen we met een groepje het bombardementsgebied op. De militairen beweren altijd dat ze het gebied schoon achterlaten. Wat wij echter aantroffen, was het tegendeel. We vonden 28 bommen. Het hele gebied was overhoop gehaald met tractoren. Veel bevers, vissen en otters zijn van dat gebied afhankelijk. Wij jagen op die dieren. Het wordt een groot probleem als het vliegen doorgaat. Nu stellen ze een tweede bommen-oefengebied voor. Er zullen nog meer tractoren komen. Wat wij jullie willen zeggen is: Het land is van ons, niet van Canada. Jullie zouden je tot ons moeten richten, als jullie willen komen vliegen. Maar wij schijnen onzichtbaar te zijn."
Op dezelfde bijeenkomst zegt de chef van het Direktoraat Atlantische Samenwerking en Veiligheid, de heer Majoor onder andere: "Wij zijn zeer gevoelig voor jullie zorgen en zijn blij deze gelegenheid te hebben gehad naar jullie te luisteren (...) Maar er zijn konflikterende belangen (...) er zijn maar zeer weinig plaatsen met zo weinig bewoners als Oost-Canada. Dus wij vragen iets van jullie. Wij exporteren iets. Wij vragen een soort offer (...) tot slot, hoe was jullie verblijf in andere Europese landen?" Rich: "Het lijkt of ik keer op keer met dezelfde persoon zit te praten."
Volgens het nieuwe verdrag zullen van maart tot en met oktober, zes dagen per week, zo'n 90 vluchten per dag uitgevoerd worden. Met de al eerder genoemde minimale vlieghoogte van 30 meter.

Als je wilt protesteren tegen het besluit van de Nederlandse regering dan kan je onderstaande protestbrief opsturen naar het ministerie van Defensie:
aan: drs. J.C. Gmelich Meijling Staatssecretaris van Defensie Postbus 20701 2500 ES Den Haagfax: 070 3188437

Geachte heer Gmelich Meijling,

Met enige bezorgdheid vraag ik uw aandacht voor het laagvliegen van Nederlandse F-16 vliegtuigen in Canada. U heeft het voornemen het aantal laagvluchten in het gebied van de Innu-indianen in Canada te verdubbelen tot 4.000 per jaar, terwijl het aantal vluchten in andere NAVO-landen drastisch beperkt wordt en ook in Nederland licht daalt. Daarover wil ik het volgende vragen:

- De milieu-condities waaronder de F-16's in Canada vliegen, zijn minder streng dan in Nederland. Zo is er een aanzienlijk verschil in vlieghoogte (minimaal 75 meter in Nederland en 30 meter in Canada). In Canada geldt bovendien geen beperking op het aantal vlieguren op een dag, wat in Nederland wel van kracht is. Ook mogen de vliegtuigen in Canada naverbranders gebruiken, hetgeen in Nederland verboden is. Hoe verklaart u dit verschil in milieu-omstandigheden? Bent u van mening dat Nederlandse F-16's in Canada dezelfde milieuregels moeten respecteren als in Nederland?
- De Innu-indianen protesteren al jaren tegen het huidige aantal laagvluchten over hun gebied. Vindt u een verdubbeling van het aantal vluchten in Canada verantwoord wanneer er geen onafhankelijk orgaan met een duidelijke vertegenwoordiging van de Innu bestaat, dat het aantal (laag)vluchten bepaalt en de omstandigheden waaronder gevlogen wordt?
- Bent u van menig dat Nederland het Multilateral Memorandum of Understanding pas kan vernieuwen als de milieu-ongelijkheid opgeheven is en de bevolking ter plaatse een duidelijke stem in de bepaling van het laagvliegprogramma heeft?

Graag zie ik uw antwoord tegemoet.

De informatie in dit artikel is afkomstig uit de Innu-Informatiekrant, die wordt uitgegeven door de Stichting Innu Steungroep. Als je meer wilt weten of hen wilt steunen, volgt hier het adres:Stichting Innu SteungroepPostbus 136702501 ER Den Haagtel. 070 3888553fax 070 3887900E-mail: Giro: 440 8028

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 294, februari 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 294
  • Hits: 0